นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง บ่วงรักบอดี้การ์ดเถื่อน (ซีรีส์ชุดยาใจคนเถื่อน) e-book    by tichakorn
ชื่อตอน ตอนที่ 8 ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว [1]


ตอนที่ 8 ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว 

มัลลิกาที่เดินกระแทกกระทั้นตามหลังบอดี้การ์ด ไม่ทันมองว่าตรงทางเดินเป็นทางต่างระดับทำให้เธอพลาดล้มก้นจ้ำเบ้า หน้าตาเหยเก ร้องโอดโอย เพราะรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า

“คุณน้ำ” ถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเข้ามาประคองหวังอุ้มอีกคนไปนั่งพัก แต่มัลลิกาส่ายหน้าหวือๆ เพราะเธอยังไม่อยากขยับตัวตอนนี้ เนื่องจากเจ็บสะโพกและข้อเท้า

“ทำไมล่ะ” ไรอันถามจบก็ก้มมองหญิงสาวด้วยความสงสัย

“ฉันเจ็บข้อเท้า แล้วก็สะโพก แล้วก็ข้อมือด้วย นายอย่าเพิ่งขยับตัวฉันนะ เดี๋ยวจะเป็นหนัก” คนซุ่มซ่ามบอกหน้าตาเหยเก ตากลมสวยก็เริ่มฉ่ำด้วยน้ำตา

“ข้อเท้าน่าจะพลิก แต่ผมจะเบามือที่สุดแล้วกัน” พูดจบ  ไรอันก็ค่อยๆ อุ้มคนเจ็บเดินกลับไปนั่งบนเตียง

 “นั่งอยู่นี่ก่อน แล้วห้ามขยับ ห้ามพูด ห้ามเถียง โอเค!”   ไรอันออกคำสั่งเสียงดุหน้าก็ดุเมื่อคนซุ่มซ่ามกำลังอ้าปากจะพูด ก่อนจะเดินออกจากห้องไปค้นหายานวดจากตู้ยาและกลับมาพร้อมน้ำเย็นในภาชนะที่ใส่น้ำเกือบเต็มพร้อมผ้าสีขาวขนาดพอเหมาะ

“เป็นอะไรอีกล่ะคุณ ถึงได้ทำหน้ามุ่ยขนาดนั้น หรือเจ็บตรงไหนอีก” ถามคล้ายจะไม่ใส่ใจ แต่ดวงตาคู่คมกลับกวาดมองทั่วเรือนร่างสวยด้วยความเป็นห่วงแล้วหันมาถามคนเจ็บ “ผมถามว่าเจ็บตรงไหน ทำไมไม่พูด คุณนี่ จะกวนประสาทไปถึงไหน บอกมาสิ ผมจะได้ดูให้”

“ก็นายไม่ให้ฉันพูด ฉันก็ไม่พูดสิ แล้วทำไมต้องทำหน้าดุ เสียงดุใส่ฉันด้วยล่ะ อีกอย่างที่ฉันต้องเจ็บตัวก็เพราะนายนั่นแหละ” โบยความผิดจบคนซุ่มซ่ามก็สะบัดหน้าหนี

“อย่าเพิ่งชวนทะเลาะตอนนี้เลย แล้วก็ตอบผมมาว่าคุณเจ็บตรงไหนอีก ผมจะได้ดูให้” ไรอันปรับโทนเสียงให้อ่อนลง แล้วนั่งลงบนพื้นโดยมีมัลลิกานั่งบนเตียงทิ้งสองขาลงมา มือเอื้อมไปจับข้อเท้าข้างขวามาคลึงเบาๆ แล้วใช้ผ้าเย็นประคบทิ้งไว้ แล้วจับข้อเท้าเล็กวางบนตักของตน ระหว่างรอเวลาก็หันไปบีบยามานวดข้อมือเล็กด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกว่าอารมณ์ไหน

“จะขยับทำไม” คุณหมอจำเป็นดุเมื่อหญิงสาวขยับเท้าหนี

“มันน่าเกลียด นายเอาเท้าฉันวางบนพื้นก็ได้” หญิงสาวบอกเสียงอ่อนๆ หลังถูกดุทั้งจากคำพูดและสายตา

“อย่าเรื่องมาก แล้วก็อยู่นิ่งๆ เงียบด้วยนะ” ไรอันเสียงเข้มอีกครั้งแล้วจัดการใช้ผ้าเย็นประคบข้อเท้าเล็กต่อ สลับนวดข้อมือแล้วหันมาถามถึงอาการ พอคนอวดเก่งบอกทุเลาบ้างแล้ว ไรอันจึงเลิกประคบน้ำแข็งและหันไปใช้ผ้ายืดพันรอบข้อเท้าและข้อมือ เรียบร้อยแล้วก็ประคองหญิงสาวนั่งพิงหัวเตียง

“ห้ามลุกห้ามเดินไปไหนจนกว่าจะหาย” ออกคำสั่งเสียงเข้มตามเดิม แล้วหันมาจัดเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาล

“สั่งไม่ให้ฉันเดิน แล้วฉันจะเข้าห้องน้ำ ออกไปทานข้าวได้ไงล่ะ” มัลลิกาบ่นอุบ

“ผมจะช่วยทำให้ทุกอย่าง ว่าแต่ที่สะโพกคุณหายเจ็บบ้างหรือยัง ถ้ายังผมจะนวดให้” คนอาสาอยากดูให้ไม่ได้คิดอะไรเลยนอกจากเป็นห่วงว่าหญิงสาวจะทายาไม่ถนัด แต่คนฟังกลับเบิกตาโต อ้าปากค้างไปชั่วขณะ

“จะทำอะไร!” คุณหนูคนสวยร้องถามเสียงหลงแล้วจ้องเขม็งไปยังคนที่จับชายกระโปรงของเธอ

“ผมจะนวดให้ไง” ไรอันดุหน้าตาขึงขัง

“นายนั่นแหละหยุด หยุดเลยนะ ตรงนี้ฉันนวดเองได้” มัลลิกาไล่ปัดมือใหญ่จอมวุ่นวายออกด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ แต่พอถูกจ้องด้วยดวงตาคมกริบ เธอก็เอาแต่ก้มหน้าหลบ

“แล้วคุณจะนวดยังไง ในเมื่อมือคุณเจ็บ” ไรอันย้อนถามเสียงเข้ม

“มันเรื่องของฉัน นายอย่ามายุ่งได้ไหม” คนอวดเก่งตอบกลับเสียงสะบัด พลางเอียงตัวหนี หวังให้อีกคนรีบๆ ปล่อยมือจากชายกระโปรง

“โอเค ไม่ยุ่งก็ได้ แล้วยังหิวอยู่ไหม” ไรอันถามกลับอย่างตัดรำคาญ พลางหรี่ตารอคำตอบจากหญิงสาว

มัลลิกาทำเพียงเบ้ปากออกและก็นั่งเงียบกริบ ไรอันจึงเดินออกไปเพราะความเงียบคือคำตอบ เขาจึงคิดเอาว่าหญิงสาวยังหิวอยู่ และทันทีที่สิ้นเสียงเปิดปิดประตู มัลลิกาก็หันไปคว้ายานวดมาบีบใส่มือ จัดการนวดสะโพกตัวเองอย่างเก้ๆ กังๆ ใบหน้าก็เหยเก ทั้งไม่ถนัดและเจ็บข้อมือแต่ก็รีบๆ ทำให้เสร็จโดยเร็ว จนเรียบร้อยแล้วก็เอาแต่นั่งพิงหัวเตียงรออาหาร ไม่นานคนบอกจะไปหาอะไรมาให้ก็เดินกลับมาพร้อมอาหารส่งกลิ่นหอมลอยแตะจมูก

“นั่งโต๊ะนี่ไหม” ไรอันเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางชี้ไปที่ชุดโต๊ะเล็กริมหน้าต่าง หญิงสาวพยักหน้าหงึกๆ ขยับตัวจะลุกจากเตียง แต่ก็ครางโอ๊ยออกมา ริมฝีปากสวยเม้มแน่น เพราะ      บอดี้การ์ดเอาแต่ยืนมองเพียงอย่างเดียว

“ยืนเฉยอยู่ได้ ช่วยบ้างสิ ฉันลุกไม่ถนัดเห็นไหม คนบ้า ไม่มีน้ำใจ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ ใจดำด้วย” คุณหนูคนสวยแหวใส่เสียงขุ่น ใบหน้าสวยก็งอง้ำ

“ก็ไหนว่าตัวเองเก่ง แล้วเวลาจะขอร้องให้คนอื่นช่วย หัดพูดจาให้มันดีกว่านี้หน่อยได้ไหม” ไรอันย้อนถามพร้อมคำตำหนิแล้วเดินเข้าไปอุ้มคนอวดเก่ง

“นี่นายจะมาอุ้มฉันทำไม แค่พยุงก็พอแล้ว” มัลลิกาโวยวาย ยกมือทุบตีแผงอกกว้างไม่ยั้งแต่กลับเป็นเธอเสียเองที่เจ็บมือ เพราะลืมไปเสียสนิทว่าข้อมือยังซ้นอยู่

“หยุดโวยวายเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่หยุด ผมจะโยนคุณออกไปทางหน้าต่าง”

“ถ้านายโยนฉันจริงๆ ฉันจะฟ้องพี่แอนดี้” เพราะเสียเปรียบและสู้ไม่ได้ คนช่างฟ้องเลยเอาพี่ชายมาขู่ สองแขนเรียวก็คว้าหมับที่ลำคอหนาแน่น

“ปล่อย” ไรอันบอกเสียงนิ่มๆ พลางหรี่ตามองคนช่างฟ้องด้วยแววตากึ่งเยาะกึ่งขบขัน อวดเก่งเหลือเกิน แต่สุดท้ายก็เอาตัวไม่รอด มาเกาะคอเขาซะแน่น

“ไม่!” หญิงสาวค้านเสียงดังฟังชัด

“ถ้าไม่ปล่อย ผมโยนคุณนะ” ไรอันขู่กลับ ริมฝีปากเผยยิ้มเจ้าเล่ห์

มัลลิกาคิดอยู่อึดใจ สองแขนก็ค่อยๆ ลดลง ระหว่างนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นสบตากับบอดี้การ์ดหนุ่ม เพราะยังไม่ไว้ใจ

“กลัวผมโยนหรือไง” เอ่ยถามอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้สูดดมกลิ่นกายหอมเย้ายวนเข้าเต็มปอด และก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิด ไรอันก็วางหญิงสาวให้นั่งบนเก้าอี้ไม้ขัดเงาอย่างดี

มัลลิกานั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้ไม้ เมื่ออีกคนเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามได้ไม่ทันไรก็ตักอาหารจ่อปากเธอ ใจเธอสั่นไหว ร่างกายก็ร้อนวูบวาบไปหมดกับสายตาของบอดี้การ์ดหนุ่ม แล้วเธอก็ไม่เคยรู้สึกใจเต้นแรงมากเท่านี้มาก่อนเลยเวลาต้องนั่งรับประทานอาหารกับชายหนุ่ม หรือแม้แต่กับเคลวิน ที่เคยป้อนอาหารให้ เธอยังไม่เคยรู้สึกใจเต้นแรงมากขนาดนี้เลย คนสับสนและออกอาการประหม่าเลยสั่นศีรษะ ปฏิเสธความหวังดีของบอดี้การ์ดหนุ่ม

“อ้าปากเร็วๆ ผมจะป้อนคุณเอง” ไรอันสั่งเสียงเข้ม หน้าก็เหี้ยม

“แต่มืออีกข้างของฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันกินเองได้”

“อ้าปาก เร็ว!” ไรอันสั่ง ด้านมัลลิกาแม้จะขัดเคืองใจสักแค่ไหนที่ถูกขู่บังคับ แต่สุดท้ายเธอก็ต้องอ้าปากรับข้าวที่บอดี้การ์ดหนุ่มคอยป้อนให้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เธออยากถามแทบแย่ว่าเต็มใจป้อนหรือเปล่า แต่ก็ไม่กล้า เพราะกลัวถูกจับโยนออกไปนอกหน้าต่าง แล้วพอเขาป้อน เธอก็เคี้ยวอย่างละเมียดละมัย นายหน้าลิงก็ดุเข้าให้อีก และกว่าจะรับประทานอาหารเรียบร้อย เธอก็ถูกบอดี้การ์ดดุไปหลายครั้ง ส่วนเธอก็ได้แต่บ่นปากขมุบขมิบตามหลัง ทันทีที่บอดี้การ์ดหนุ่มเอาจานชามไปเก็บ

 

ราวสามทุ่ม ไรอันก็เข้ามาดูมัลลิกาและสอบถามอาการ พอเจ้าตัวบอกไม่เป็นอะไรมากแล้ว คนเป็นห่วงจึงเดินเข้าห้องน้ำจัดการผสมน้ำในอ่างให้เสร็จสรรพแล้วเดินออกมาอุ้มมัลลิกาเข้าไปอาบน้ำ ทว่าเจ้าตัวโวยวายลั่นห้อง แต่ถึงแม้จะออกฤทธิ์ออกเดชแค่ไหน สุดท้ายก็ถูกจับให้นั่งอยู่ในอ่างน้ำทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้าครบชุด ขาข้างที่ยังมีผ้ายืดพันอยู่ก็ถูกจับไปวางบนขอบอ่าง

“ไอ้บอดี้การ์ดบ้า! ฉันเปียกไปหมดแล้ว เห็นไหม แล้วนี่นายเอาอะไรคิด ถึงได้เอาขาฉันไปพาดขอบอ่างแบบนี้ ทุเรศที่สุดเลย” เสียงแหลมเล็กแว้ดใส่ ตามด้วยวักน้ำใส่คนชอบเจ้ากี้เจ้าการชีวิตด้วยอารมณ์ฉุนถึงขีดสุด

“หยุดโวยวาย แล้วอาบน้ำซะ อีกอย่างมันจะไปเจ็บอะไรอีก ในเมื่อคุณบอกเองว่าไม่เจ็บ ฉะนั้นก็อาบน้ำไป แล้วผมจะมานวดให้ แต่ถ้าช้า ผมจะเข้ามาอาบให้!” ไรอันกล่าวทิ้งท้ายแล้วก็เดินตัวจากไป ทิ้งให้มัลลิกากระฟัดกระเฟียด โกรธจนตัวสั่น แต่ก็จัดการอาบน้ำเพื่อให้ทันใจคำสั่งบอดี้การ์ด แต่คิดๆ ไปก็อยากแกล้งบอดี้การ์ดเธอเลยอาบน้ำอย่างเอื่อยเฉื่อย จนผ่านไปราวยี่สิบนาที ไรอันจึงเปิดประตูเข้ามาโดยไม่บอกไม่กล่าวแม้แต่คำเดียว

“กรี๊ด! นี่นายเข้ามาทำไม ออกไปนะ!” มัลลิการ้องลั่นห้อง เมื่อเห็นร่างสูงตระหง่านเดินเข้ามาพร้อมผ้าเช็ดตัวในมือ

ไรอันก็ชะงักไปเมื่อเห็นผิวขาวเนียนละเอียดโผล่พ้นฟองครีมอาบน้ำหอมกรุ่นออกมาให้เห็น หัวใจของชายหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปีถึงกลับเต้นกระหน่ำ เลือดลมในร่างกายฉีดพล่านไปทั่วร่าง

“ยังจะยืนมองหาอะไร! ฉันบอกให้ออกไป” หญิงสาวร้องสั่ง ด้วยผิวหน้าแดงระเรื่อทั้งโกรธทั้งอาย

        แสดง 15 - 15
วันที่โพสต์ :  20 ก.ย. 2560 08:20    วันที่อัพเดท :   25 ม.ค. 2561 09:07    › จำนวนผู้เข้าชม 11178 คน
   › คะแนนโหวต 590 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :