นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง รักพาใจ    by พัชรินทร์
ชื่อตอน บทที่ 1 เชลยหนุ่มผู้หล่อเหลา(2)



บทที่ 1

เชลยหนุ่มผู้หล่อเหลา(2)

            ท่าทางเกรี้ยวกราดของคนตัวโตตรงหน้าไม่ได้ทำให้คนที่ตัวเล็กกว่าเขาเป็นฟุตเกรงกลัวสักนิด ภายใต้อีโม่งสีดำนั่นริมฝีปากบางกำลังแย้มยิ้มแล้วเอ่ยเย้าอย่างต้องการยั่วโมโหเขาอยู่ในที

            “น่ากลัวจังเลย” ทำท่าทางเกรงกลัวได้อย่างน่าหมั่นไส้

            “โถ่โว้ย! ” ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสียที่ทำอะไรคนตรงหน้าไม่ได้อย่าให้เขาแก้ไอ้เชือกบ้าๆ นี่ออกจากตัวได้นะ พ่อจะทำให้ร้องไม่ออกเลยคอยดู

            “คุณคงอยากเอาคืนฉันน่าดู”

            “เธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่”

            คนตัวเล็กที่เหนือกว่าเหยื่อทุกด้านยืนกอดอกส่ายศีรษะไปมาอย่างใจเย็น “บอกแล้วไงว่าไม่ต้องอยากรู้อหรอกยู่เฉยๆ จะดีเอง”

            อารักษ์ขัดหูขัดตากับท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของหัวหน้าแก๊งสาวเสียเหลือเกินแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ “ทำเป็นพูดดีจะมีอะไรก็คงหนีไม่พ้นเรื่องเงินล่ะสิ” อาการนิ่งเงียบของเธอทำให้เหยื่อหนุ่มนึกอยากกวนประสาท “หรือเธอคลั่งไคล้ฉันจนต้องลักพาตัวมาไว้ใกล้ๆ เพราะสภาพอย่างเธอฉันคงไม่มอง เตี้ยอย่างกับคนแคระแถมยังผอมอย่างกับไม้เสียบผี” ไม่พูดเปล่าเขายังมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วทำปากเบ้

            “คนอย่างคุณมันก็คิดได้แค่นี้แหละหลงตัวเองชะมัด” ได้ผลเพราะคนที่เตี้ยแคระกระทืบเท้าเร่าๆ อย่างไม่พอใจ

            “ก็แล้วจะให้ฉันคิดยังไงล่ะ คนรูปหล่อ พ่อรวยอย่างฉันถูกจับตัวมามันก็มีให้คิดอยู่ไม่กี่ทางหรือไม่จริง”  เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้และจ้องตากับเธออย่างไม่ลดละพยายามมองให้ทะลุเนื้อผ้าสีดำที่ปกคลุมใบหน้าคนร้ายแต่ไม่ได้ผล           

            “ที่คุณพูดมามันไม่ใช่สักเรื่องนั่นแหละ” หญิงสาวผลักเขาแรงๆ ให้พ้นตัวไม่อยากให้ความแตก

            คนที่ถูกมัดมือมัดเท้าล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นดินภายในกระท่อมเต็มแรง ยอมรับว่าจุกแต่สะใจมากกว่าแถมเขายังไม่สำนึกเพราะขณะที่ตัวลงไปคลุกฝุ่นปากก็ยังพร่ำพูด

            “นอกจากจะแคระแล้วยังแรงควายด้วย”

            คนฟังชักจะเลือดขึ้นหน้าเธอย่อตัวลงและเขย่าร่างหนาใหญ่ของอารักษ์ไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย “ฉันก็ไม่ได้อยากสวยซะหน่อย แล้วคิดว่าคุณหน้าตาดีนักรึไง...ตัวซีดอย่างกับคนเป็นโรคตาก็ตี่เท่าเม็ดถั่ว”

            อารักษ์จำต้องปล่อยให้เธอได้ใส่อารมณ์ตามอำเภอใจเพราะเขาไม่สามารถลุกได้ก็เธอเล่นคร่อมเขาไว้ทั้งตัวและเขย่าจนหัวสั่นหัวคอน โชคดีที่เขย่าไม่นานมิเช่นนั้นเขาคงได้อาเจียนจากการมึนหัว

            ออกแรงจนตัวเองเริ่มจะหมดแรงหัวหน้าแก๊งสาวจึงลุกขึ้นจากเหยื่อ เธอต้องออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดก่อนที่จะพลั้งฆ่าผู้ชายปากเปราะตรงหน้านี้แหลกคามือที่บังอาจมาดูถูกกัน

            “พวกแก” ตะโกนเรียกลูกสมุนทั้งสองให้เข้ามาดูแลเขาแทนแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าคนถูกเรียกจะมาสักทีจนเธอต้องเรียกซ้ำอีกครั้งโดยเพิ่มระดับความดังไปที่ขีดสุด

            “พวกแกสองคน” ชายร่างใหญ่ทั้งสองรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในกระท่อม

            “เกิดอะไรขึ้นครับนาย” หนึ่งในสองคนถามเสียงตระหนกเพราะนายสาวเรียกพวกเขาเสียงดังลั่น

            “ไม่มีอะไร...ดูให้ด้วยฉันจะไปทำงาน...ส่วนแกตามฉันมา” สั่งจบผู้เป็นนายก็รีบจ้ำอ้าวออกไปจากตรงนั้น หากยืนตรงนี้เกรงว่าคงได้ฆ่าเชลยหนุ่มปากกล้า

            อารักษ์มองตามร่างเล็กแต่แน่นหนั่นอยู่ในทีอย่างอารมณ์ดีที่ทำให้เธอคลั่งได้

 

            หนึ่งในลูกสมุนวิ่งตามผู้เป็นนายออกมาจากกระท่อม

            “ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนฉันเรียกตั้งหลายรอบ” หัวหน้าแก๊งสาวเลือกที่จะต่อว่าลูกน้องแทนที่จะสั่งงาน ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงโมโหอะไรนักหนากับอีแค่โดนด่าว่าขี้เหล่

            “ขอโทษทีครับพวกผมมัวไปทำกับดัก” ลูกน้องพูดขอโทษเจ้านายอย่างเคยชิน

            “ดีที่หายหัวไปทำประโยชน์”

            “รับรองครับว่าคุณอาร์หนีไม่รอดแน่ พวกผมทำกับดักไว้รอบๆ แถวนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่อให้หลุดไปก็คงหนีไม่ไปไหนไม่ได้”

            “ก็ลองปล่อยดูสิ” ผู้เป็นนายกล่าวประชดเสียงเหี้ยม แต่คนฟังกลับตีความหมายไปอีกทาง “แล้วแกทำสัญลักษณ์ไว้หรือเปล่าว่าตรงไหนมีกับดักพวกเราจะได้ไม่ไปเหยียบเข้า”

            “ทำครับ พวกเราเขียนสัญลักษณ์ไว้ที่ต้นไม้ ส่วนบนพื้นผูกผ้าสีแดงไว้กับต้นหญ้า ถ้าไม่ตาถั่วหรือมืดจริงๆ ก็คงมองเห็น” แฝดน้องพูดพร้อมกับยืดอกเตรียมรับคำชม

            “ดีมาก แล้วอย่าลืมกันคนอื่นอย่าให้เข้ามาแถวนี้ด้วย” เอ่ยชมลูกน้องและทวนเรื่องที่เคยสั่งอยู่ในที

            “ครับ” คนทำกับดักยืดอกรับคำชม

            หัวหน้าแก๊งลักพาตัวสาวไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่ตนจับอารักษ์มาขังไว้ที่นี้หลุดรอดออกไปสู่คนภายนอกเพราะมันไม่เป็นผลดีต่อภารกิจของเธอ เท้าเล็กหยุดเดินเมื่อนึกอีกเรื่องขึ้นมาได้ “อีกอย่างเราจะไม่เรียกชื่อเขาแต่เราจะใช้ศัพท์เฉพาะ”

            “แล้วเราจะเรียกคุณอาร์ว่าอะไรล่ะครับ” ลูกน้องถามด้วยสีหน้าใคร่รู้

            “อืม...” นายสาวนิ่งไปอย่างใช้ความคิด

            เห็นผู้เป็นนายนิ่งไปนานคนเป็นลูกน้องก็คิดว่าผู้เป็นนายคงคิดชื่อไม่ออกจึงรีบเสนอ “เราเรียกคุณอาร์ว่าเชลยดีไหมครับ...เชลยผู้หล่อเหลา”

            “หล่อเหลาบ้าบออะไรของแก...เชลยเม็ดถั่วสิไม่ว่า” คนฟังแหวใส่ลูกน้องทันที           “อีกอย่างชาวบ้านคงไม่รู้เลยมั้งว่าแกไปจับตัวใครมาไว้ที่นี่ เรียกเขาว่าเชลยมันบอกความหมายชัดเจนซะขนาดนั้น”

            “ก็ผมเห็นนายจับคุณอารักษ์มัดมือมัดเท้าก็นึกถึงเรื่องจำเลยรักขึ้นมา แต่คำว่า ‘จำเลย’ คงไม่เหมาะกับคุณอาร์น่าจะใช้คำว่า ‘เชลย’ มากกว่า”  

            “บ้าละครนะแกเนี่ย” นายสาวเหน็บแล้วใช่สมองอีกครั้งอารักษ์เป็นคนผิวขาวและหน้าตาดีเสียอย่างเดียวตาเล็กเท่าเม็ดถั่ว เมื่อความคิดแล่นจึงดีดนิ้วดังเปราะ “เม็ดถั่วแล้วกัน”

แจ้งให้ทราบค่ะ รักพาใจออกเป็น E-BOOK น้า

พัชรินทร์จะอัพคุณอาร์ให้อ่านกันถึงบทที่ 8 นะคะ

คุณอาร์มาพร้อมโปรดีๆ ด้วยน้า หาโหลดได้ที่ MEB กับ Hytext

MEB https://goo.gl/vY1ZEg

Hytext https://goo.gl/cEpvfr

ปล . รักคนอ่านจ้า

อ่านแล้วเป็นยังไงเม้นต์เป็นกำลังใจให้พัชรินทร์ด้วยนะคะ

ติดตามผลงานของพัชรินทร์ทั้งหมดได้ที่นี่น้า

https://goo.gl/qcQg3Z

        แสดง 3 - 3
นิยายเรื่อง รักพาใจ by พัชรินทร์
วันที่โพสต์ :  1 ม.ค. 2561 20:10 วันที่อัพเดท :   9 ก.พ. 2561 16:35    › จำนวนผู้เข้าชม 3130 คน
   › คะแนนโหวต 171 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :