นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง คืนรักข้ามแดน [ชุด Ms.Glaciers]     by madamsomloun
ชื่อตอน ตามรังควาน! 1








ตามรังควาน!

 



มัคเคนท์ โจนาธาน และนิคโคไลท์ เดินทางมาถึงโรงพักตามที่คุณตำรวจเรียกตัว ร่างสูงใหญ่ของกระทิงหนุ่มก้าวเข้าไปด้านใน ตรงไปหาคนที่นั่งรอเขาอยู่ที่ห้อง

“ไงครับคุณมัคเคนท์ ไปทำอีท่าไหนถึงได้โดนยัดไส้ได้”

ฟีเดรีโอ คองโก ผู้กองหนุ่ม สังกัดหน่วยปราบปรามยาเสพติดข้ามชาติ และเป็นเพื่อนรักของคนที่พึ่งเดินขึ้นโรงพักมาหยุดลงหน้าโต๊ะทำงานของเขา ร้อยวันพันปีไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสีย วันนี้กลับโดนเข้าจนได้ สงสัยจะได้ขัดตาใครเขาเข้าอีกแน่

“พอเลย โดนไปตอนไหนฉันยังไม่รู้เลย เมื่อวานฉันก็เข้าไปดูด้วยตัวเอง ไม่มีทางพลาดได้แน่” มัคเคนท์นั่งลง แล้วบอกเพื่อนเสียงเครียด

“แกจะบอกว่า...” ฟีเดรีโอพูดยังไม่ทันจบ เพื่อนพูดชื่ออีกคนขึ้นมา ซึ่งก็เป็นไปตามที่คาดไว้

“เติร์ก ราเมนอฟ”

“ไอ้เติร์กนี่มันยังอยู่อีกหรือ แต่จะว่าไปมันกลับมาคราวนี้สามารถเล่นงานแกจนขึ้นโรงขึ้นสานได้ แกไม่ควรประมาทนะ”

ผู้กองหนุ่มรู้ว่าเพื่อนเอาตัวรอดได้ แต่คนเรามันก็มีช่องโหว่ให้เจาะได้เสมอ พลาดมานักต่อนักแล้ว ซึ่งเขาไม่อยากเห็นคนใกล้ตัวต้องมาสังเวยชีวิตเพราะประมาท

“ฉันพลาดเอง ถ้าคราวที่แล้วมันตายฉันจะดีใจมากกว่านี้ ยังไงเรื่องนี้ฉันฝากให้แกตามให้หน่อยนะ ได้เรื่องยังไงก็ติดต่อมาทางลูกน้องฉันได้ตลอดเวลา” กระทิงหนุ่มฝากเรื่องให้เพื่อนดูแลต่อ เขารู้ว่าเพื่อนสามารถตามล่าหาตัวไอ้พวกเวรนั้นได้ในไม่ช้านี้แน่

“ฉันจะให้ลูกน้องตรวจสอบก่อน แต่แกไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก”

ฟีเดรีโอบอกให้เพื่อนคลายความกังวล เขารู้ดีว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอาจจะกระทบต่อภาพลักษณ์และความมั่นใจของลูกค้า ไม่มีใครอยากจะยุ่งกับคนมีประวัติในเรื่องทำนองนี้นักหรอก แล้วดูเหมือนว่าสินค้าล๊อตนี้จะมีมูลค่าไม่ต่ำห้าร้อยล้านเหรียญ

“ขอบใจแกมากนะฟีส ฉันหาเรื่องมาให้แกช่วยตลอดเลย”

“อย่าห่วงเลยน่า ฉันจะจัดการให้เอง” ผู้กองหนุ่มมั่นใจในตัวเพื่อนรักและเชื่อว่าจะลากคอไอ้เวรนั้นมาลงโทษได้ในไม่ช้า

“คุณเคนท์ครับ” โจนาธานเดินเข้ามากระซิบของหูนายหนุ่ม

กระทิงหนุ่มเปลี่ยนสีหน้ากับมาเรียบขรึมแทบจะทันที หลังจากที่ได้รับข่าวล่ามาเร็วจากลูกน้อง ขื่นมั่วชักช้าอาจจะไม่ทันกาลเอาได้

“ฉันต้องไปแล้ว ได้เรื่องยังไงก็โทรมาบอกฉันได้ตลอด” กระทิงหนุ่มเอียงหน้ามาบอกเพื่อน เตรียมเดินออกจากห้องทำงานของผู้กองหนุ่ม

“ไม่ต้องห่วง แกไปจัดการธุระของแกเถอะ ทางนี้ฉันจะจัดการต่อให้เอง” ผู้กองหนุ่มเดินออกมาส่งเพื่อนที่หน้าประตู เขารู้ว่าเพื่อนมีงานรัดตัวมากแค่ไหน

“ขอบใจแกมาก ฉันไปนะ”

มัคเคนท์และคนสนิททั้งสองเดินทางออกจากโรงพักมุ่งหน้าไปยังสถานที่ต่อไปตามที่ลูกน้องได้บอกเอาไว้ก่อนหน้า ใบหน้าคมเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทันที ความโกรธเข้าแทนที่ มือหนากำเข้าหากันแน่น สีหน้าและแววตาแผ่กระจายรังสีความเหี้ยมเกรี้ยมไปทั่วรถหรู คนสนิททั้งสองสามารถรับรู้ได้ จนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง

 

อึดใจใหญ่กระทิงหนุ่มแห่งการ์เซียไพร์ซและคนสนิททั้งสองก็เดินทางมาถึงโกดังเก่าชานเมืองริมแม่น้ำ เสียงประตูเปิดออกพร้อมเสียงเท้าหนักๆ ย้ำเข้ามาภายในมันช่างเหมือนเสียงมัจจุราชที่กำลังย่างกายเข้ามาอย่างช้าๆ เพื่อลงทัณฑ์สองร่างผอมที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ มีเพียงแสงไฟนีออนบนหัวส่องหน้าพวกมันอยู่เท่านั้น

ขาแกร่งก้าวเดินไปทีละก้าวๆ รอบสองร่าง จ้องมองพวกมันนิ่งเลือกที่จะเล่นงานเขาด้วยวิธีนี้ ยังดีที่เพื่อนของเขาเป็นคนตรวจเจอ ไม่อย่างนั้นคงได้ลงหน้าหนึ่งทุกฉบับไปแล้ว สารเสพติด(โคเคน)ที่ตรวจเจอในลังสินค้าของเขาถูกเก็บเป็นของกลาง เพื่อสาวหาตัวคนผิดมาลงโทษต่อไป

และมันทำให้เขาเสียหายจากสินค้าล๊อตนี้ เพราะความล่าช้าเสียหายไปกว่าร้อยล้านเหรียญ แต่มันยังไม่เจ็บใจเท่ากับเขาพลาดให้ไอ้หมาลอบกัดอย่าง เติร์ก ราเมนอฟ ย้อนมาเล่นงานได้อีก

“แกรู้ไหมว่าสินค้าบนเรือลำนั้นมูลค่าเท่าไหร่” น้ำเสียงฟังเนิบนาบชวนขนลุกเกลียว ร่างสูงใหญ่เดินวนอ้อมพวกมันไปเรื่อยๆ

สองร่างสั่นเคลิ้มมองหน้ากัน น้ำเสียงสั่นระรั่วแทบจะไม่เป็นคำพูด

“มะ ไม่รู้...

“ชะ ใช่ เราไม่รู้เรื่องจริงๆ” อีกหนึ่งร้องบอกด้วยน้ำเสียงสั่นระริก

“พวกแกนี้โง่มากเลยนะที่ยอมมาตายแทนไอ้ขี้ขลาดนั้น แต่ก็เอาเถอะ ฉันจะถือว่าทำทานให้ก็แล้วกัน” น้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนขนหัวลุกซู่ ทำเอาทั้งโกดังพลอยสงสารสองร่างที่กำลังจะลาโลก เรื่องความเหี้ยมและโหด กระทิงแห่งการ์เซียไพร์ซไม่เคยปรานีใคร

สองร่างเริ่มนั่งไม่ติดออกอาการสั่นเคลิ้มไปทั้งตัวเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา เงยหน้าขึ้นมองหน้าคนที่หยุดอยู่ตรงหน้าของพวกมัน แสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ร่างสูงหมุนกายก้าวไปยังกล่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล แล้วดึงผ้าที่คุมผืนใหญ่ออก ดวงตาของสองร่างเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน

ฝูงปลาปีรันย่า’ นับยี่สิบตัวว่ายวนไปมาในตู้กระจกขนาดใหญ่ รอคอยเนื้อหวานที่คนเป็นเจ้าของกำลังจะนำมาให้ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนริมฝีปากหยักลึก ดวงตาคู่คมหรี่ลงจ้องมองยังสองสุนัขรับใช้ของศัตรูคู่อรินิ่งไม่มีแววสงสารแม้แต่น้อย

ลูกน้องทุกคนรู้ถึงความร้ายกาจและไร้ปรานีของกระทิงหนุ่มเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาลงมือมีน้อยคนเหลือรอดกลับออกไป หรือจะเรียกว่าไม่รอดจะดีกว่า

“วะ ไว้ ชะ ชีวิตพวกเรา ดะ ด้วยพวกเราไม่รู้จริงๆ มีคนจ้างพวกเรามาอีกที เรารู้แค่นี้จริงๆ” สองหนุ่มเสียงสั่นระรัว ดวงตาเบิกกว้างกลัวสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจับใจ

“มันเป็นใคร!” กระทิงหนุ่มถามเสียงเรียบห้วน กัดฟันกรอดจนเป็นสันนูน ทำเอาสองร่างสะดุ้งเฮือก

มะ มันชื่อเติร์ก เรารู้แค่นี้”

“พะ พวกเราบอกชื่อไปแล้ว ปล่อยพวกเราเถอะ!

“ปล่อยเหรอ ได้สิ นิคไม่ส่งพวกมันที เอาให้ถึงที่นะ” เรียกลูกน้องเสียงดังลั่น พร้อมกล่าวอำลาเป็นคำพูดที่ทำให้คนได้ยินยิ้มออก

“ไม่ต้องห่วงครับ” นิคโคไลท์หันไปทางลูกน้องเข้ารวบสองนักโทษลุกขึ้นจากเก้าอี้ สองร่างของสุนัขรับใช้คิดว่าตนรอดแล้วต่างดีใจกันยกใหญ่ แต่สิ่งที่คิดกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น

“ไม่นะ อย่าอ้าก...” ส่งเสียงร้องโหยหวนดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เมื่อถูกฝูงปลาปีรันย่านับยี่สิบตัวในตู้กัดกินร่างกายของพวกเขาอย่างโหดเหี้ยม ไร้ซึ่งความปรานี

หลังจากนั้นทั้งหมดก็เดินทางออกจากโกดังไปในเวลาต่อมา ตัดความคิดเรื่องไร้สาระเมื่อครู่ทิ้งไป รถหรูมุ่งหน้ากลับตึกการ์เซียไพร์ซ เขายังมีเรื่องอีกมากที่ต้องกลับไปจัดการ รวมถึงยัยผู้หญิงปากกล้าอย่าง เขมรุจี กีรติ ยัยตัวป่วนที่ไม่ยอมเลิกราเรื่องร้านของเธอไปเสียที แค่คิดถึงความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ก็พุ่งทะยานขึ้นมาริ้วๆ

“ไปตามล่ามันมาให้ได้! ฉันขอตัวเป็นๆ มีเรื่องจะถามมันก่อนตายเสียหน่อย!” น้ำเสียงลอดไรฟันบอกถึงความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

นิคโคไลท์พยักหน้ารับคำ รีบออกไปจัดการตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายจากกระทิงหนุ่ม

คล้อยหลังจากคนสนิทไป ผละหันมาถามโจนาธานถึงเรื่องโครงการที่กำลังปรับปรุงตึกใหม่ให้พร้อมกับการเป็นศูนย์การค้าที่ดีที่สุดของนิวยอร์ก

“โครงการใหม่คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”

“ยี่สิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับ สำหรับคนงานที่หายดีก็ไปทำงานตามปกติแล้ว เหลืออยู่สองสามคนที่หมอขอดูอาการต่อ อาทิตย์หน้าก็น่าจะเริ่มเดินหน้าเต็มกำลังครับ” รายงานสิ่งที่เฝ้าตามติดมาอาทิตย์

“ดี อย่าลืมจัดการเรื่องอาวุธให้เรียบร้อยด้วย ไอ้เติร์กกลับมาป่วนแบบนี้ แสดงว่ามันจะต้องหาทางจัดการฉันในไม่ช้านี้แน่”

สิ้นคำของลูกน้องคนสนิท เจ้าของร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเดินออกจากลิฟต์มันวาวตรงไปที่ห้องทำงานของตน ส่วนโจนาธานก็เลี่ยงไปจัดการงานตามที่นายหนุ่มสั่งการมาก่อนหน้า




        แสดง 17 - 17
วันที่โพสต์ :  3 มิ.ย. 2559 14:54 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:11    › จำนวนผู้เข้าชม 25451 คน
   › คะแนนโหวต 779 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :