นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง คืนรักข้ามแดน [ชุด Ms.Glaciers]     by madamsomloun
ชื่อตอน ตามรังควาน! 2





เขมมิกากลับมาถึงที่บ้าน หลังจากที่หายออกไปหลายวัน หญิงสาวที่เคยสวยสง่างดงาม มาวันนี้กลับซูบผอมและดูอิดโรยจนคนในครอบครัวสังเกตได้ แต่ยังไม่ทันได้มีใครถามร่างบางก็เดินหายขึ้นห้องไปเสียแล้ว เรื่องที่จะบอกจึงต้องพับเก็บไป ไว้ค่อยบอกตอนเธอตื่นก็ยังไม่สาย

“พ่อค่ะแม่ค่ะ เขมจะไปมหาวิทยาลัยหน่อยนะคะ”

“ไปทำไมลูก?”

เคียงเดือนเงยหน้าจากงานที่ทำอยู่ถามลูกสาว อดจะแปลกใจไม่ได้ นานแล้วที่ลูกสาวไม่ได้ติดต่อจากทางนั้นตั้งแต่เรียนจบ หรือว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า?

“พอดีว่าอาจารย์ให้เขมเข้าไปหาเรื่องเรียนต่อหน่อยค่ะ เขมจะรีบไปรีบกลับนะค่ะ” บอกมารดาด้วยน้ำเสียงติดจะฟังดูเศร้าสร้อยเล็กน้อย คนเป็นพ่อเป็นแม่จับสังเกตนั่นได้อดที่จะสงสารบุตรสาวไม่ได้ที่ต้องทิ้งความฝันและอนาคตไปอย่างน่าเสียดาย

“ไปเถอะลูก แก้วไปด้วยใช่ไหม”

หันมาทางหลานสาวคนสวยที่ไม่ว่าเขมรุจีจะไปที่ไหนไกลกว่าสองช่วงตึกก็จะตามไปเป็นเพื่อนด้วยตลอด เพราะไม่ไว้ใจถ้าเกิดมีใครไม่ประสงค์ดีตามไปทำร้ายลูกสาวเข้า มันคงเป็นข่าวเลวร้ายที่สุดในชีวิตของพ่อแม่อย่างพวกเขา

“ค่ะ เดี๋ยวตอนเย็นเขมจะแวะซื้อขนมเจ้าอร่อยมาฝาก ไปก่อนนะคะ” โน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มบิดามารดาคนละฟอด ก่อนจะเดินลงบันไดมา

“เดินทางระวังด้วยนะลูก”

“ค่ะคุณนายเกรซ ไปนะค่ะ” ร้องบอกมารดา ร่างบางก้าวลงบันไดลงมาด้านล่างที่เป็นส่วนของร้านอาหาร หญิงสาวลงรอคมแก้วที่กำลังแต่งสวยก็เดินลงบันไดมาพอดี

“รอนานไหมเขม”

“ไม่นานจ้ะ ไปเถอะ ฉันมีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะเลย”

สองสาวพร้อมออกเดินทางมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำของสหรัฐอเมริกา มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศสหรัฐอเมริกา

 

สองสาวเดินมาถึงมหาวิทยาลัย เขมรุจีขอตัวไปคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาเรื่องเรียนต่อ ปล่อยให้คมแก้วรอหน้าแถวห้องสมุดของคณะ

เสียงเคาะประตูจากด้านนอกปลุกให้คนที่อยู่ด้านในรู้ตัว ก่อนจะเอ่ยอนุญาตออกไป ใบหน้าคมเงยขึ้นจากเกสารของนักศึกษา พอเห็นว่าเป็นใครก็ถึงกับยิ้มกว้าง

“...อ้าวเขม เข้ามาก่อนสิ”

ดราโก เมราโน’ อาจารย์หนุ่มเนื้อหอมที่สุดในมหาวิทยาลัย และเป็นที่ปรึกษาตั้งแต่สมัยที่เธออยู่ปีหนึ่งจนถึงปีสี่ ซึ่งทั้งสองคนสนิทกันมากจนสามารถพูดได้ทุกเรื่อง คุยกันและช่วยแก้ปัญหาให้กันมาตลอด จนหลายคนคิดว่าพวกเขาคบกัน

“เห็นอาจารย์บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะบอกเขม เรื่องอะไรหรือค่ะ” กล่าวทักทายด้วยสำเนียงภาษาอังกฤษอย่างเจ้าของภาษา พร้อมเอ่ยถามเรื่องสำคัญที่ว่า

“เรื่องเรียนต่อของเรา”

“ทำไมหรือค่ะ เขมไม่ผ่านใช่ไหมค่ะ ...เขมก็คิดไว้อยู่แล้วเชียว”

ใบหน้าหวานเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ว่าหญิงสาวหวังกับการเรียนต่อที่นั้นในสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศมากแค่ไหน ก่อนจะพูดขัดลูกศิษย์คนเก่งจะกล่าวจบ

“ใครว่าล่ะ...”

“หมายความว่ายังไงค่ะ อย่าบอกนะคะว่าเขม...” เขมรุจีเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมเรียวเปล่งประกายวาว จ้องหน้าอาจารย์หนุ่มอย่างลุ้นๆ

“ใช่ ทางมหาวิทยาลัยตอบกลับมาแล้วนะ เราผ่านการคัดเลือกให้ไปเรียนต่อที่ฮาร์เวิร์ด[1]” บอกข่าวดีแกลูกศิษย์คนโปรด

“จริงหรือค่ะ! เขมทำได้ แต่มันก็เท่านั้นล่ะค่ะ...”

เขมรุจีดีใจมากที่สามารถทำฝันของตัวเองได้สำเร็จ แต่พอคิดไปว่าเธอต้องกลับเมืองไทย ความดีใจทั้งมวลเมื่อครู่ก็พลันหายวับไปกับตา

“มีอะไรหรือเปล่า? หรือว่ามีปัญหาเรื่องเงิน” ดราโกเห็นอาการที่เงียบลงของศิษย์จึงถามขึ้น

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ พอดีว่าครอบครัวของเขมต้องกลับเมืองไทยแล้ว คงไปเรียนไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”

เขมรุจีปฏิเสธเสียงเบาด้วยความเสียดาย เธอพยายามสอบเข้าที่นั้นมาหลายครั้ง แต่ไม่เคยติดเลย พอสอบติดก็ไปเรียนไม่ได้ เป็นเพราะไอ้หมาบ้านั้นที่ทำลายฝันของเธอสลายไปต่อหน้าต่อตา คิดแล้วก็เจ็บแค้นใจนัก

“อ้าว ทำไมล่ะ”

“พอดีว่าเรื่องมันยาวค่ะ ไว้เขมจะเล่าให้ฟังวันหลัง ยังไงเขมก็ต้องขอบคุณอาจารย์มากเลยนะคะที่คอยช่วยเขมมาตลอด และต้องขอโทษด้วยที่ไม่สามารถรับความหวังดีครั้งนี้ได้”

มือบางยกขึ้นไหว้ของคุณตามธรรมเนียมคนไทย พร้อมกล่าวขอโทษในคราวเดียว ความจริงแล้วเธอสามารถที่จะไปเรียนต่อก็ได้ แต่ติดที่ต้องกลับบ้านที่เมืองไทย อีกอย่างฐานะทางครอบครัวไม่ได้ร่ำรวยมากมาย ถ้าแบ่งเงินที่ต้องกลับบ้านมาส่งให้เธอไปเรียนอีก คงจะลำบากอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่ากลับไปที่โน้นแล้วจะเป็นยังไงต่อ ไหนจะน้องสาวที่เธอต้องดูแลอีก มันดูจะหนักหนาอยู่ไม่น้อยสำหรับพวกท่าน การที่เธอได้ทำตามความฝันแล้วมันทำให้ครอบครัวเดือดร้อนเธอก็ไม่อยากจะทำ

“น่าเสียดายนะ แต่เอาเถอะ อาจารย์เข้าใจ ถ้าเขมเปลี่ยนใจหรือกลับมาที่นี่เมื่อไหร่ก็มาเยี่ยมอาจารย์บ้างนะ อาจารย์ยินดีช่วยเหลือเราเสมอ”

อาจารย์หนุ่มเห็นใจลูกศิษย์คนโปรดไม่ได้ เธอเป็นคนเรียนดี หรือจะเรียกว่าดีเยี่ยมที่สุดที่เขาสอนมา เขาเสียดายความรู้และความสามารถที่จะได้ต่อยอดให้เพิ่มพูนขึ้นไปอีกในอนาคต แต่ยังไงซะเขาก็หวังว่าเธอจะได้มีโอกาสสร้างความฝันที่จะเรียนต่อได้สำเร็จในสักวันหนึ่ง

“ขอบคุณมากเลยค่ะ เขมเกรงใจอาจารย์จัง”

เขมรุจีส่งยิ้มที่ติดจะเศร้าอยู่ในทีส่งไปให้ เธอซึ้งใจและรู้สึกขอบคุณมาก เขาคอยช่วยเหลือเธอมาตลอด ไม่ว่าเธอจะติดขัดตรงไหน หรือไม่เข้าใจในวิชาอะไร เขายินดียื่นมือเข้ามาช่วยไขข้อกระจ่างให้อย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย จนบางครั้งเธออดไม่ได้ที่จะเกรงใจ

“ไม่เลย อาจารย์เต็มใจช่วยเราเสมอ นี่ก็เที่ยงแล้ว ไปหาอะไรทานกันดีกว่า มื้อนี้อาจารย์เลี้ยงเอง ถือว่าเป็นการเลี้ยงส่งแล้วกัน อยากกินอะไรสั่งมาได้เลย”

เขานึกเสียดายความรู้ความสามารถของหญิงสาว เธอเป็นที่หนึ่งของรุ่นมาตลอดจนจบการศึกษา และได้รับโอกาสมากมายจากบริษัทชั้นนำของนิวยอร์กให้ไปฝึกงานด้วย แต่เธอกลับเลือกที่จะฝึกงานที่บริษัทเล็กๆ ความรู้ของเธอก็ทำให้บริษัทแห่งนั้นก้าวขึ้นมาเป็นบริษัทดาวรุ่งที่น่าจับตามอง จึงเป็นอีกเหตุผลที่เธอได้รับคัดเลือกเป็นลำดับที่หนึ่งให้ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด

“มีเจ้ามือกระเป๋าหนักเลี้ยงทั้งที อ้อ เขมลืมไปเลยค่ะ พอดีเขมพาเพื่อนมาด้วย เขาน่าจะรออยู่ข้างนอก”

“ได้อยู่แล้ว งั้นเราออกไปหาเพื่อนเขมดีกว่า”

อาจารย์หนุ่มไหวไหล่ ตามใจลูกศิษย์คนโปรด เขาเสียดายความรู้และความสามารถของหญิงสาว เห็นแววเธอมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง อยากต่อยอดให้เธอได้ไปไกลกว่านี้น่าเสียดายที่เธอคงจะได้ไปเสียแล้ว อาจารย์และลูกศิษย์เดินออกมาจากห้องพัก เดินไปหาคมแก้วที่นั่งรอที่หน้าห้องสมุด

“แก้ว นี่อาจารย์ดราโกเป็นที่ปรึกษาเขมเอง ส่วนนี่เป็นคมแก้วค่ะเป็นเพื่อนเขมเองค่ะ” เขมรุจีแนะนำทั้งสองฝ่ายได้รู้จักกันเป็นทางการ

“สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เห็นแต่เขมเขาพูดถึงบ่อยๆ วันนี้ได้เจอตัวจริงเสียที” บอกพร้อมส่งรอยยิ้มไปให้

“...ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”

ดราโกสัมผัสมือบางเหมือนมีกระแสไฟฟ้าพันโวลล์ช็อตลงมาที่ร่างกายของเขา จนทำให้เขาต้องนิ่งค้างไปชั่วครู่ และไม่ยอมปล่อยมือบาง สายตาคู่คมจับจ้องไปยังร่างบางตรงหน้านิ่ง มีบางอย่างดลใจให้เขามองเธออยู่แบบนั้นร่วมนาที จนลูกศิษย์สะกิดแขนแกร่งจึงรู้สึกตัว

“อาจารย์ค่ะ...”

“หือ... อ่อ ขอโทษที เขมว่าไงนะ”

คนที่กำลังจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าตื่นจากภวังค์ รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปล่อยมือออกจากฝ่ามือนุ่มนิ่ม ที่ไม่เคยได้สัมผัสเช่นนี้จากใครมาก่อน

คมแก้วงงกับท่าทางนั้น ก่อนจะไหวไหล่เล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก หันมาสนใจเพื่อนต่อ

“อาจารย์เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ”

เขมรุจีเห็นสีหน้าของอาจารย์หนุ่มที่ซีดลงแล้วมีเหงื่อซึมออกมาด้วยก็นึกเป็นห่วง เกรงว่าเขาจะเป็นอะไรไป

“ไม่เป็นไร” ตอบเสียงเรียบจนลูกศิษย์ตกใจ และแปลกใจที่เขาเปลี่ยนไป ดราโกพึ่งรู้ตัวจึงปรับสีหน้าใหม่ แล้วพูดถึงเรื่องอาหารที่จะพาสองสาวไปทาน

“...สรุปได้ร้านที่จะทานมื้อเที่ยงหรือยัง”

“ยังเลยค่ะ แถวนี้ก็ไม่ได้มานานแล้ว ดูเปลี่ยนไปมากเลย” เขมรุจีคิดหาร้านอร่อยที่เคยทานสมัยเรียน แต่ไม่รู้ว่าจะยังเหลืออยู่หรือเปล่า

“งั้นเอาอย่างนี้ ไปที่ร้านของอาจารย์ก็แล้วกัน มื้อนี้เต็มที่ไปเลยไม่ต้องเกรงใจ” ดราโกยิ้มรับ เก็บซ้อนความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าคมตามฉบับ

“อาจารย์มีร้านอาหารด้วยหรือค่ะ” คมแก้วที่เงียบมานานพูดขึ้น

“เป็นอาชีพเสริมนะ เป็นอาจารย์อย่างเดียวค่าใช่จ่ายมันไม่พอสำหรับเมืองใหญ่อย่างนิวยอร์กหรอก จริงไหม” หันไปทางสองสาว เป็นความชอบอีกอย่างของเขา เวลาไม่มีคาบสอนหรือวันว่างเขาจะมาคลุกอยู่ที่นี่ทั้งวัน

“มันก็จริงของอาจารย์ค่ะ”

เขมรุจีคิดตามที่อาจารย์หนุ่มพูดมา ในเมืองใหญ่ที่ติดไปด้วยธุรกิจและเศรษฐกิจที่เติบโตขึ้นอยู่ตลอดเวลาของอเมริกา คนที่หาเช้ากินค่ำก็ต้องดิ้นรนหาเพื่อปากท้อง อีกทั้งค่าครองชีพที่นี่ก็แพงจนกระเป๋าฉีก ทำงานอาชีพเดียวไม่พอที่จะอยู่อย่างสบายได้ และเกือบจะทุกคนต้องมีรายได้จากทางอื่นมาหนุนในส่วนที่เหลือให้ดำเนินชีวิตต่อไปได้

“เป็นคำพูดที่ลึกซึ้งมากค่ะ ถ้างั้นพวกเราไม่เกรงใจนะคะ”

“งั้นเขมว่าเราไปเลยดีกว่าค่ะ”

ไปสิ

คมแก้วตื่นเต้นที่จะได้กินอาหารอร่อย เธอชื่นชอบอาหารเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งได้มาเห็นเมนูแปลกใหม่ด้วยแล้ว มันทำให้ชวนลิ่มลองเหลือเกิน เธอถึงได้เลือกเรียนทางด้านอาหารและเครื่องจากมหาลัย New York University ที่เดียวกับเพื่อนรัก



[1]  มหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด (Harvard Universityมหาวิทยาลัยเอกชนในเมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา เป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของโลกแห่งหนึ่งและเก่าแก่ที่สุด โดยก่อตั้งเมื่อ กันยายน พ.ศ. 2179 (ค.ศ. 1636) และเป็นหนึ่งกลุ่มมหาวิทยาลัยเก่าแก่ในกลุ่มไอวีลีก จาก แห่งของสหรัฐอเมริกา






        แสดง 18 - 18
วันที่โพสต์ :  3 มิ.ย. 2559 14:54 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:11    › จำนวนผู้เข้าชม 31031 คน
   › คะแนนโหวต 342 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :