นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ทาสรักมณฑาทิพย์    by พัชรินทร์
ชื่อตอน บทที่ 3 ผลตอบแทนที่แสบสัน 100%


บทที่ 3

ผลตอบแทนที่แสบสัน 100%

เผียะ!

“เลว...เลวที่สุดคุณคิดแบบนี้ได้ยังไงทำผิดแล้วยังไม่สำนึก!” ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาเปรียบเปรยผู้ชายตรงหน้าดีแล้ว ตบเขาเสร็จก็กลับมาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน

การถูกตบทำให้ยชญ์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนแววตาคมดุจะลุกโชดช่วงด้วยเปลวไฟมองคนที่เอาแต่ร้องไห้อย่างจะกินเลือดกินเนื้อ นงนภัสกล้าดียังไงถึงได้ตบเขาทั้งที่เขาปรนเปรอเธอจนสุขล้นแต่ผลที่ได้กลับตรงกันข้าม ทำคุณบูชาโทษชัด ๆ

“ปล่อย! ฮึก...อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” พยายามดิ้นอีกครั้งแต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดไม่สามารถต่อสู้กับคนแรงเยอะได้เลย

“จะเก็บไว้ให้ไอ้ภาคย์งั้นสิ” ยชญ์ทำเสียงเย้ยหยันเมื่อกล่าวถึงน้องชายต่างมารดา

“มันเรื่องของฉัน! ภาคย์เขาเป็นสุภาพบุรุษไม่ได้นิสัยเลว ๆ แบบคุณ ปล่อย!” พยายามเปล่งเสียงให้ดังเข้าไว้แม้พลังกายจะแทบสิ้นก็ตามที ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกร้าวระบมปวดไปหมดทั้งตัวแม้แต่ลำคอก็ยังแห้งผากไม่รู้ว่าจะฝืนตะคอกไปได้นานแค่ไหน

“ฮึ!” ยชญ์ทำเสียงในลำคอมองคนไม่มีแรงจะดิ้นแต่ยังทำท่าขู่ฝ่อไม่เลิกอย่างดูแคลน “มันคงดีใจน่าดูถ้ารู้ว่าผมได้ชิมผู้หญิงของมันก่อนมันเสียอีก”

“ปากชั่ว!” หญิงสาวนึกเดือดอยากจะตบเขาอีกสักฉาดแต่ถูกเขารวบข้อมือไปตรึงไว้เหนือหัวแล้วคร่อมทับไว้ทั้งตัวจึงหมดโอกาสตอบโต้ได้แต่ดิ้นพล่าน ๆ “ปล่อย! บอกให้ปล่อยยังไงเล่า” จ้องเขาอย่างเอาเรื่อง

ชายหนุ่มแสยะยิ้มเหี้ยมกวาดตามองร่างบอบบางเปล่าเปลือยที่เต็มไปด้วยรอยแดงซึ่งเกิดจากฝีมือของตนแล้วนึกอยากสั่งสอนคนปากดีเสียหน่อย

“คำก็ชั่วสองคำก็เลวด่าได้แสบสันจริง ๆ อยากรู้นักว่าจะเก่งแต่ปากหรือเปล่า”

“ฉันไม่ยอม! อย่านะ!” นงนภัสเบี่ยงหน้าหลบเมื่อเขาโน้มลงหาดิ้นรนขัดขืนเต็มที่เพื่อให้หลุดจากสภาพอันน่าสมเพชนี้แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดรวมกับอาการร้าวระบมไปทั้งตัวก็ทำให้หมดแรงได้ง่าย ๆ ยชญ์แทบไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำเธอก็หอบเหนื่อยหายใจพะงาบ ๆ

“ฮึ!” ยชญ์ทำเสียงในลำคอ “หมดแรงแล้วสิ”

“ฉันยอมตายดีกว่าให้คุณมาข่มขืน” แม้จะหมดแรงแต่ปากยังใช้การได้เธอมองตอบเขาด้วยแววตากร้าว

“ผมไม่เคยข่มขืนคุณและไม่คิดจะทำ”

ชั่วแวบหนึ่งนงนภัสเห็นแววไหววูบในแววตาคมดุแต่ก็มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว

“พูดออกมาได้แล้วเรื่องเมื่อคืนมันเกิดขึ้นได้ยังไงแล้วยังจะตอนนี้อีกถ้าไม่อยากได้ชื่อว่าหน้าตัวเมียข่มขืนผู้หญิงก็ปล่อย”

อกหยุ่นที่สะท้อนขึ้นลงตามแรงหอบหายใจของคนที่เอาแต่ตะคอกใส่หน้าทำให้ยชญ์มีอารมณ์อย่างอื่นมากกว่าที่จะโกรธ

“ถ้าคุณอยากรู้ว่าเรื่องระหว่างเรามันเกิดขึ้นได้ยังไงผมก็พร้อมจะพิสูจน์”

“ไม่! อย่า! อื้อ..” การส่ายหน้าหลบของนงนภัสใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปเมื่อคางมนถูกมือของผู้ที่แข็งแรงกว่าจับไว้และบีบให้ปากเปิดรับลิ้นร้อนผ่าวที่ฉกจ้วงลิ้มรสความหวานจากโพรงปากน้อยอย่างเอาแต่ใจไม่คิดถนอม

ในเมื่อนงนภัสเอาแต่ประกาศใส่หน้าว่ารักใครอีกคนและกล่าวหาว่าเขาเป็นคนชั่วยชญ์จึงหมดเหตุผลที่จะทะนุถนอมผู้หญิงคนนี้อีกต่อไปรวมไปถึงการอธิบายให้ความผิดของตนเบาบางลง จะพูดไปไยในเมื่อในสายตาเธอเขาคือคนผิด

เมื่อปล้นความหวานจากปากน้อยจนสาวเจ้าไร้สิ้นเรี่ยวแรงเรียวปากได้รูปก็ลากไล้มาที่พวงแก้มนุ่มไล้เลียแล้วขบเบา ๆ อยากจะกัดกิน ทั้งหอมทั้งนุ่มมันเขี้ยวเหลือเกินกำลังเพลิดเพลินกับพวงแก้มสาวเขาก็ได้ลิ้มรสความเค็มของน้ำที่ไหลออกจากหางตาสวย เธอร้องไห้!

“อย่า...ฮึก...ฮือ” เสียงหวานที่เคยแต่ตะคอกเปลี่ยนเป็นเสียงสั่น ๆ

“อย่าร้องสิ” นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มนิ่ม

“ฮือ ๆ ” ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุคราวนี้ร่างบางสะอื้นจนตัวสั่นระริกทำเอายชญ์ทำตัวไม่ถูกผู้หญิงนี่ช่างหลากหลายอารมณ์ดีแท้เมื่อครู่ยังตะคอกด่าปาว ๆ แต่ตอนนี้มาร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ไม่ร้องนะไม่ร้อง...ชูว์” ลูบหลังลูบไหล่เพื่อปลอบ

“ปล่อยฉันไปเถอะนะ...ฮึก...ขอร้อง” ดวงตาฉ่ำน้ำอ้อนวอน

ปลายจมูกเชิดรั้นเป็นสีชมพู ริมฝีปากสีแดงราวเชอร์รี่รวมกับแววตาฉ่ำน้ำช่างน่าเอ็นดูพอ ๆ กับน่ารังแกในความรู้สึกของยชญ์ยิ่งนักแล้วอย่างนี้เขาจะปล่อยเธอไปได้อย่างไร แม้จะสงสารแต่ความต้องการที่เกิดขึ้นก็ต้องได้รับการปลดปล่อยและเชื่อเลยว่ามันต้องปลดปล่อยแค่กับเธอคนนี้เท่านั้น หากปล่อยนงนภัสไปก็จะเป็นตัวเองที่ต้องทรมานและคนอย่างยชญ์ไม่มีทางเห็นอะไรสำคัญไปกว่าตัวเอง

“ผมปล่อยคุณไปไม่ได้จริง ๆ ” จบคำก็ประกบจูบเรียวปากสีแดงสั่นระริกนั่นด้วยความหิวกระหาย เขาจะไม่ปล่อยนงนภัสไปไหนเด็ดขาดอย่างน้อยก็ในยามนี้ บางทีหากความต้องการหมดลงเขาอาจปล่อยเธอไปอย่างที่หญิงสาวต้องการ

ยชญ์ใช้ความชำนาญของตนปลุกเร้าร่างกายของหญิงสาวให้คล้อยตามได้โดยง่าย รอยน้ำตาบนแก้มนิ่มเหือดแห้งไปนานแล้วด้วยถูกแผดเผาด้วยไฟพิศวาส นงนภัสอยากขัดขืนแต่ร่างกายดันตอบสนองไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ยินยอมไปหมด ในที่สุดกลีบดอกไม้งามชอกช้ำก็ถูกแท่งเหล็กกล้าบุกรุกอีกครั้งกระแทกกระทั้นกระทั่งแท่งเหล็กกล้าพ่นพิษเป็นสายธาราอุ่นราดรดดอกไม้งามจนชุ่มช่ำ

หญิงสาวผวาเฮือกสลับกับกระตุกเกร็งจิกนิ้วที่เล็บสั้นกุดของตัวเองบนแผ่นหลังแน่นตึงเมื่อถึงจุดสูงสุดแห่งอารมณ์เรียวขางามรัดสะโพกสอบไว้หลงลืมตัวตนสำนึกรู้เพียงแค่มีกันและกันเท่านั้น

แจ้งให้ทราบค่ะ ทาสรักมณฑาทิพย์เป็นเรื่องสั้นออกเป็น E-BOOK แล้วน้า

พัชรินทร์จะอัพคุณยชญ์คนหน้ามึนให้อ่านกันถึงบทที่ 4 นะคะ

ใครอยากเห็นความเนียนระดับสิบของคนหน้ามึนก็ไปตามโหลดกันได้น้า

MEB https://goo.gl/9URbAU

Hytext https://goo.gl/1UWojv

ปล . รักคนอ่านจ้า

อ่านแล้วเป็นยังไงเม้นต์เป็นกำลังใจให้พัชรินทร์ด้วยนะคะ

ติดตามผลงานของพัชรินทร์ทั้งหมดได้ที่นี่น้า

https://goo.gl/qcQg3Z


        แสดง 16 - 16
วันที่โพสต์ :  12 ม.ค. 2561 00:55 วันที่อัพเดท :   9 ก.พ. 2561 16:37    › จำนวนผู้เข้าชม 4939 คน
   › คะแนนโหวต 286 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :