นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง คลั่งรักเมียจำเลย รีไรท์ NC 18+++++    by นามปากกาอมรกานต์
ชื่อตอน คลุมถุงชน(40%)...ว่าที่ลูกสะใภ้


แสงแดดอ่อนๆ และสายลมในยามเช้าซึ่งพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง กลิ่นหอมละมุนของดอกพุดซ้อนที่ปลูกอยู่สวนหลังบ้าน บัดนี้มันได้ผลิดอกและส่งกลิ่นอบอวลมายังห้องนอนของสาวน้อยที่นอนหลับใหลอยู่ จนทำให้เธอต้องปรือ ตาตื่นจากห้วงนิทรา ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นจนทำให้สาวน้อยที่กำลังจะลุกจากเตียงต้องสะดุ้งตกใจ

ปังปัง! ปัง!

“แกตื่นหรือยังยัยพิมพ์!” เสียงที่ตะโกนร้องอยู่ด้านนอกทำให้พิมพการีบลุกไปเปิดประตูทันที

“ตื่นแล้วค่ะ ป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นผู้เป็นป้าจะตื่นเช้าได้ขนาดนี้ ปกติก็ไม่ค่อยกลับบ้านแต่วันนี้อีกฝ่ายกลับลุกมาปลุกเธอ ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ  

“ฉันหาคนซื้อบ้านให้แกได้แล้ว” นางเพ็ญศรีกล่าวออกมาด้วยความดีใจ

“ป้าว่าอะไรนะคะ!” หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“แกฟังไม่ผิดหรอก ฉันบอกว่ามีคนมาซื้อบ้านเราแล้ว รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเร็วเข้าเขารอแกอยู่” ผู้เป็นป้าเอ่ยเร่งหลานสาวยิกๆ

“แต่พิมพ์ยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยนะคะ”

“ไม่ต้องเตรียมแล้ว ฉันเตรียมไว้ให้แกหมดแล้ว รีบไปอาบน้ำเลยฉันจะไปรอแกอยู่ด้านล่าง” พูดเสร็จนางเพ็ญศรีก็เดินออกจากห้องทันที

“เฮ้อ ฉันจะต้องขายบ้านหลังนี้จริงๆ เหรอ เอาก็เอาเถอะอย่างน้อยๆ ก็ได้ช่วยป้า” พิมพกาพึมพำ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางเหมือนอ่อนแรง

 

ร่างแน่งน้อยหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเป็นนานสองนาน ก่อนจะออกจากห้องเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องรับแขก ซึ่งตอนนี้ได้มีชายสูงวัยคนหนึ่ง กำลังนั่งคุยกับป้าของเธอด้วยท่าทางคุ้นเคย

“อ้าว หนูพิมพ์แต่งตัวเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ” นางเพ็ญศรีจีบปากจีบคอเอ่ยถามหลานสาวด้วยสีหน้าแช่มชื่น พร้อมกันนั้นแขกก็เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่

วินาทีแรกที่พิมพกาได้ยินวาจาที่หลุดออกมาจากปากผู้เป็นป้าเธอถึงกลับทำหน้าเหวอ นี่ป้าของเธอกินยาไม่เขย่าขวดหรือไงกันถึงได้พูดจาไพเราะเสนาะหูนักเชียว

“มานี่มา มาไหว้คุณประภพเร็วลูก” นางกวักมือเรียกด้วยท่าทางกระตือรือร้น ทำเอาคนที่ยืนอึ้งหลุดออกจากภวังค์ ก่อนที่พิมพกาจะเดินมานั่งลงข้างผู้เป็นป้า แล้วพนมมือไหว้ชายสูงวัยซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทางนอบน้อมระคนอ่อนช้อย

“สวัสดีค่ะ คุณลุง”

“ไหว้พระเถอะลูก” นายประภพเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เพราะนึกเอ็นดูกับท่าทางเป็นกุลสตรีของสาวน้อย

“คุณประภพเป็นคนที่จะมาซื้อบ้านของเรา” นางเพ็ญศรีเอ่ยแนะนำสั้นๆ แต่ทำเอาคนฟังถึงกลับจุกในอกเพียงแค่คิดว่าจะต้องเสียบ้านอันเป็นที่รักไป

“ที่จริงผมไม่ได้จะมาซื้อบ้านหรอกนะ”

“อ้าวเหรอคะ!” นางเพ็ญศรีอุทานด้วยความตกใจพร้อมทั้งซ่อนสีหน้าผิดหวังไว้ไม่มิด

“ผมตั้งใจจะมาขอหนูพิมพ์ให้ลูกชาย” นายประภพเอ่ยอย่างหนักแน่น ทำเอาสองป้าหลานตกใจอย่างสุดขีด ก่อนจะอุทานขึ้นมาพร้อมกันว่า

“อะไรนะคะ!

“ผมอยากได้หนูพิมพ์ไปเป็นลูกสะใภ้ ถ้าหนูพิมพ์ยอมแต่งงานกับลูกชายของผม ผมจะเป็นคนชดใช้เรื่องหนี้สิ้นทั้งหมดให้เอง”    นายประภพยื่นข้อเสนอแบบใจป้ำสุดๆ ทำเอานางเพ็ญศรีดีใจจนแทบเนื้อเต้น

“คุณพูดจริงเหรอคะ ถ้าฉันยกหลานสาวฉันให้คุณจะใช้หนี้ให้ฉันจริงๆ ใช่ไหม” นางละล่ำละลักด้วยความตื่นเต้น

“แน่นอน ถ้าหนูพิมพ์ยอมแต่งงานกับลูกชายของผมหนี้ของคุณก็จะเป็นศูนย์” นายประภพเอ่ยยืนยันอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“งั้นตกลงค่ะ แต่งวันไหนดีคะ” นางเพ็ญศรีตอบตกลงในวินาทีนั้นโดยไม่คิดจะปรึกษาผู้เป็นหลานสาวที่กำลังนั่งอึ้ง ท่าทางตื่นเต้นจนเกินงามของป้าทำให้พิมพกาได้สติอีกครั้ง

“ไม่นะคะป้าหนูยังไม่อยากแต่งงาน” เธอเอ่ยค้านทันควัน ก่อนสูดปากเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายหยิกหมับเข้าที่ต้นขาอย่างแรง ก่อนจะเอียงหน้ามากระซิบสั่งเสียงขุ่น

“ฉันสั่งให้แกแต่งแกก็ต้องแต่ง” นางเพ็ญศรีบีบบังคับหลานสาว ทำเอาอีกฝ่ายเม้มปากน้ำตาคลอ เพราะรู้แก่ใจดีว่าไม่สามารถขัดคำสั่งของผู้เป็นป้าได้

“สรุปหนูพิมพ์จะแต่งงานกับลูกชายของลุงหรือเปล่า”

“แต่งค่ะแต่ง” นางเพ็ญศรีชิงโพล่งขึ้นกลางวงสนทนา โดยที่พิมพกาไม่สามารถคัดค้านได้ เธอทำได้ก็แต่เพียงยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ผู้เป็นป้าได้กำหนด

“ไปเป็นลูกสะใภ้ของลุงนะหนูพิมพ์”

“ค่ะคุณลุง” สาวน้อยเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียงนัก

“งั้นอีกสองวันลุงจะมารับหนูนะ” นายประภพสรุปเสร็จสรรพ ก่อนจะขอตัวลากลับ ทิ้งให้พิมพกาจมอยู่กับความทุกข์ใจที่ผู้เป็นป้ายัดเยียดให้ การแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้ามันช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก

“ได้ยินที่คุณประภพเขาพูดแล้วใช่ไหม ว่าอีกสองวันแกต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการไปอยู่บ้านของเขา” ผู้เป็นป้าเอ่ยย้ำเตือนให้หลานสาวได้เจ็บปวดใจมากขึ้นไปอีก

“หนูไม่ไปอยู่บ้านเขาไม่ได้เหรอคะ” พิมพกาวิงวอนน้ำตาซึม

“เอ๊ะนังนี่ จะแต่งงานกับลูกเขาแล้วไม่ไปอยู่บ้านเขาได้ยังไงยะ” นางเพ็ญศรีผุดลุกขึ้นยืนเท้าสะเอว ก่อนจะขึ้นเสียงด้วยความโมโหสุดขีด

“ก็หนูเป็นห่วงป้านี่คะ”

“โอ๊ย! แกไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกย่ะฉันอยู่คนเดียวได้”

“แต่ว่า...” พิมพกากำลังจะค้านแต่อีกฝ่ายกลับสวนขึ้นเสียก่อน

“โอ๊ยไม่มีต่งมีแต่แล้ว เสียเวลาจริงเชียว ฉันไปบ่อนดีกว่า” ขาดคำคนที่ผีพนันเข้าสิงอย่างเต็มขั้นก็ก้าวเดินจากไปอย่างสบายใจเฉิบ นั่นก็เพราะว่ามีคนจะใช้หนี้ให้นางแล้ว

หญิงสาวหันมองดูผู้เป็นป้าที่เดินจาไปด้วยความน้อยใจ ทำไมป้าต้องทำแบบนี้กับเธอด้วย จับเธอไปแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ คำถามมากมายที่ผุดขึ้นมาในสมองมันทำให้เธอสับสนเป็นอย่างมาก            หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจก็ค่อยๆ หลั่งรินอาบสองแก้มนวล

“แม่จ๋าพ่อจ๋า พิมพ์เหนื่อยเหลือเกิน ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่มารับพิมพ์ไปอยู่ด้วยคะ ปล่อยให้พิมพ์ใช้ชีวิตลำบากอยู่คนเดียวทำไม” สาวน้อยตัดพ้อ

#ชี้แจงนิยายจ้า#

-อันกลับมาลงนิยายเรื่องคลั่งรักเมียจำเลย(ฉบับรีไรท์) ครั้งนี้อันจะลงในเว็ป60%

-ตอนนี้อันก็มีนิยายเรื่องใหม่มาให้ติดตามกันคาดว่าให้ได้อ่านในเว็บชื่อเรื่องจำเลยรักร้าย

http://www.valentinepublication.com/news/viewall.php?id=732

 

- สำหรับใครที่อยากติดตามผลงานหรืออยากรู้เกี่ยวข่าวสารของนามปากกา อมรกานต์ ก็สามารถ เข้าไปที่ Facebook ได้เลยจ้า 

https://www.facebook.com/profile.php?id=100014628499305

#ขอฝากE- BOOKหน่อยนะคะ#

สามารถเข้าไปดาวน์โหลดได้ตามลิงค์นี้เลยจ้า

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTMzODkzMSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjU0NzIwIjt9

 

2. จำเลยรักร้าย

https://www.mebmarket.com/ebook-70184-%E0%B8%88%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%A2%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A2


จำเลยรักร้าย
นามปากกาอมรกานต์
www.mebmarket.com
“ไอ้โรคจิต! ไอ้คนบ้ากาม! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ แกจะทำอะไร” พลอยชมพูได้แต่โวยวายดิ้นสะบัดไปมาอย่างบ้าคลั่ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการเถื่อนของอีกฝ่ายได้ เมื่อเขาเปลี่ยนจากบีบคางมนมาเป็นสวมกอดเธอไว้แทน“ฉันไม่ได้จะมาฆ่าเธอหรอกน่าอย่าตื่นตูมไปนักเลย ก็แค่จะมา ‘ยัดเยียดความเป็นผัว’ ให้เท่านั้นเอง”

 

        แสดง 2 - 2
วันที่โพสต์ :  9 ส.ค. 2560 10:49    วันที่อัพเดท :   17 มิ.ย. 2561 20:28    › จำนวนผู้เข้าชม 11917 คน
   › คะแนนโหวต 360 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :