นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ร่านรักคุณลุงจำเป็น นิยายชุดร่านไม่เลิก    by Annakan
ชื่อตอน ตอน 1 นิ้วพาเพลิน


 

              เมื่อการสอบจบลงสองแม่ลูกก็ช่วยกันเก็บเสื้อผ้าและปัดกวาดบ้านช่องให้สะอาดเอี่ยมเพราะหาคนเช่าได้แล้ว ช่วงสายๆ ก็ส่งมอบให้ผู้เช่าแล้วรถที่ว่าจ้างไว้ก็พากัลยาและกุลธิดามาถึงบ้านหลังเดิมด้วยความปลอดภัย

 

             “คุณกำธร เกรงใจจังเลยค่ะ กลับมาวันแรกก็รบกวนแล้ว” หนุ่มใหญ่มาเฝ้ารอสองแม่ลูกโดยเฉพาะคนลูกด้วยใจจดจ่อ เมื่อสัปดาห์ก่อนคุณกัลยาบอกว่ากำลังจะกลับมา เขาก็ตั้งตาคอยด้วยความดีใจแต่ก็อดน้อยใจไม่ได้เพราะตลอดสามปีหนูแก้มไม่เคยโทรมาหาเลยเขาเคยโทรไปสามสี่ครั้งเธอก็ไม่รับเช่นกัน เขาจึงเข้าใจว่าหนูแก้มคงไม่อยากข้องเกี่ยวกันอีกแต่เมื่อจะได้เจอกันความดีใจก็กลบความน้อยใจจนหมดสิ้น เธอจะรู้สึกยังไงไม่รู้แต่เขาดีใจจนเนื้อเต้นเชียวแหละ

 

             “ไม่เป็นไรครับ มีแต่ผู้หญิงจะยกของหนักๆ กันสองรอบสามรอบไม่ได้หรอก”

 

             “สวัสดีค่ะคุณลุง” กุลธิดายกมือไหว้หนุ่มใหญ่ด้วยความเคารพและคิดถึงเต็มหัวใจ เขาไม่เปลี่ยนไปสักนิดหล่อขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

 

             “สวัสดีจ้ะ สบายดีไหมหนูแก้ม” เมื่อร่างสูงโปร่งมายืนชัดๆ ตรงหน้า กำธรก็แทบจะหมดแรง หนูแก้มไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไปแล้วตอนนี้เธอเป็นสาวเต็มตัว สะโพกผายกลมกลึง หน้าอกคู่งามกลมมนดั่งบัวตูมกลางบึงใหญ่ ผิวพรรณทั่วเรือนกายผุดผ่องน่าลูบไล้นัก

 

             “สบายดีค่ะ คุณลุงล่ะคะ สบายดีไหม” กุลธิดาถามไปตามมารยาทเพราะเธอยังงอนอยู่ที่เขาพาผู้หญิงอื่นมานอน

 

             “สบายดีจ้ะ”

 

             “แก้ม พาคุณกำธรเข้ามาเลยลูก” กัลยาไขประตูเสร็จก็หันมาบอกลูกสาวแล้วทั้งสามคนก็ช่วยกันขนกระเป๋าและข้าวของเข้าไปในบ้าน

 

             “ฝุ่นจับเต็มเลย ก็ได้กลับมาแค่สองสามครั้งเองเนอะ วันนั้นที่หนูแก้มมาก็…..

 

             “แม่คะ เดี๋ยวหนูจัดการเอง” กุลธิดารีบขัดขึ้นมา เธอไม่อยากให้คุณลุงรู้ว่าแอบกลับมาบ้านแต่กำธรก็เข้าใจทันที หนูแก้มต้องมาบ้านแน่ๆ และคงจะเห็นฉากที่ทำให้น้อยใจ ไม่งั้นเธอจะมึนตึงใส่เขาแบบนี้หรือ

 

             “แม่ทำข้างล่างเอง หนูไปดูข้างบนสิแก้ม ฟืนไฟยังใช้ได้ไหม”

 

             “แม่จ๋า ไฟห้องนอนหนูไม่ติดจ้ะกับห้องพระ” กุลธิดาตะโกนลงมาบอกมารดาเพราะคิดว่าคนข้างบ้านกลับไปแล้ว

 

             “ข้างบนมีคัทเอ้าท์แยกใช่ไหมครับ”

 

             “มีจ้ะ รบกวนหน่อยนะคุณกำธร เรื่องไฟฟ้าฉันกับลูกไม่ถนัดเลย”

 

             “ไม่เป็นไรครับ อย่าเรียกว่ารบกวนเลย เราเป็นเพื่อนบ้านกันก็ต้องช่วยเหลือกัน”

 

             “แม่จ๊ะ เราต้องไปยืมบันไดจาก…..

 

             “ไม่ต้องใช้บันไดหรอก แค่เก้าอี้ก็พอแล้ว” กำธรเข้ามาในห้องนอนแล้วปิดประตูเบาๆ

 

             “คิดว่ากลับไปแล้ว” เด็กสาวบอกแล้วเชิดหน้าใส่

 

             “งอนอะไรคุณลุงครับเด็กดี” กำธรกอดอกแล้วอมยิ้มให้กับท่าทางของคนดื้อรั้น ถ้าไม่ติดว่าแม่ของเธออยู่ข้างล่างล่ะก็โดนจับกดไปนานแล้ว

 

             “เปล่าค่ะ มาดูไฟไม่ใช่เหรอคะ” กุลธิดาตอบแต่ยังเมินหน้าหนีคนตัวโตอยู่เช่นเดิม

 

             “กลับมาบ้าน ทำไมไม่แวะมาทักทายกันบ้าง ไม่คิดถึงกันเหรอลุงคิดถึงหนูแก้มจะตาย”

 

             “คิดถึงเหรอ นอนกับผู้หญิงมากี่ร้อยคนแล้วล่ะคะ สามปีที่ผ่านมา”

 

             “ก็มันห้ามไม่ได้นี่นา เขามาหาลุงเอง”

 

             “ค่ะ จะซ่อมไหมคะ ไฟเนี่ย ไม่ซ่อมก็ลงไป”

 

             “จ้าๆ แหม่ คิดถึงจังเลยแม่ชื่น” กำธรได้ยินเสียงมารดาของเด็กสาวทักทายเพื่อนบ้านที่แวะมาเยี่ยมเยียนแล้วแผนชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาแบบฉับพลัน

 

             “เอาเก้าอี้มาสิ แล้วไปสับคัทเอ้าท์ลง” หนุ่มใหญ่บอกแล้วพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้ เด็กอะไรเวลางอนแล้วน่าจับฟัดจริงๆ

 

             “เฮ้ย !” กำธรร้องโวยวายพร้อมๆ กับผลักเก้าอี้ให้ล้มลงแล้วแกล้งไปนอนแอ้งแม้งที่พื้น

 

             “คุณลุง คุณลุงคะ เจ็บมากไหม” กุลธิดาวิ่งหน้าตื่นกลับมา เธอจับไปทั่วตัวใหญ่โตของเขาด้วยความกังวล แขนขากระดูกอะไรไม่ได้หักใช่ไหมเนี่ย

 

             “ไม่คิดถึงลุงเลยเหรอ” กำธรรัดตัวเล็กๆ ไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่ง

 

             “คุณลุง ปล่อยนะ”

 

             “บอกก่อนสิ ถ้าไม่คิดถึงกัน ลุงจะปล่อย”

 

             “คิดถึงไหม ลุงคิดถึงหนูแก้มทุกวันเลยนะ”

 

             “คิดถึงแล้วนอนกับคนอื่นได้ยังไง คุณลุงใจร้าย”

 

             “มันเป็นนิสัยไม่ดีของผู้ชาย ไม่ดีมากๆ ด้วยเพราะตอนที่ทำลุงคิดถึงแต่หน้าหนูแก้ม แต่จากนี้ไปลุงสัญญาว่าจะไม่พาใครมานอนที่บ้านอีกแล้ว”

 

             “แต่ไปนอนที่อื่นแทนใช่ไหม” คนตัวเล็กสวนกลับทันควัน

 

             “ฮ่าๆๆๆ ไม่จ้ะ ที่ไหนก็ไม่ทั้งนั้น” กำธรบีบจมูกเด็กสาวด้วยความเอ็นดูแล้วรอยยิ้มหวานๆ ที่เขาแสนคิดถึงก็กลับมา

 

             “ลุงคิดถึงหนูแก้มจริงๆ นะ”

 

             “หนูก็คิดถึงค่ะ” กุลธิดาเลิกขัดขืนแล้วซบหน้าไปที่อกแข็งแกร่ง ในที่สุดความอบอุ่นที่คุ้นเคยและโหยหาก็กลับคืน

 

             “แล้วทำไมไม่โทรหากันบ้าง โทรไปหนูแก้มก็ไม่รับ”

 

             “หนูจะร้องไห้ค่ะถ้าได้ยินเสียง มันทรมาน” เด็กสาวตอบแบบเศร้าๆ เธอไม่เคยโทรหาเขาเลยสักครั้งแต่หยิบมือถือมาดูเบอร์ของเขาวันละไม่รู้กี่ครั้ง ช่วงที่ห่างกันเธอไม่มั่นใจอะไรสักอย่างและคิดว่าเขาคงลืมเธอแน่นอน

 

             “แล้วไลน์ เฟซบุ๊ค ไม่มีเลยหรือไง”

 

             “หนูใช้มือถือเครื่องละห้าร้อยกว่าบาทนะคะ มันจะโหลดแอพได้ไหมล่ะ”

 

             “แล้วทำไมไม่ซื้อเครื่องใหม่ รุ่นละพันกว่าบาทสมัยนี้ก็เล่นได้ทุกอย่างแล้ว”

 

             “เราต้องประหยัดกันมากเลยค่ะ ค่ายา ค่าหมอ ค่าจิปาถะของป้าแก้วแพงมาก” เมื่อพูดถึงคุณป้าผู้ล่วงลับ น้ำตาก็เอ่อคลอเต็มดวงตาคู่สวย

 

             “ลุงเสียใจด้วยนะ”

 

             “ขอบคุณนะคะ ลุกเถอะค่ะแม่กลับเข้ามาแล้ว”

 

             กำธรตรวจดูหลอดไฟก็พบว่าต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งชุด เขาจึงไปเอาของที่บ้านมาเปลี่ยนให้เพราะซื้อเตรียมไว้อยู่แล้วแต่คนตัวเล็กก็ทำให้การงานยากเย็นเหลือเกินเพราะเธอจงใจก้มๆ เงยๆ ให้หน้าอกหน้าใจมันโผล่วับๆ แวมๆ ตลอดเวลาหรือไม่ก็โก้งโค้งเก็บของนานเป็นนาที

 

             กลับมาครั้งนี้นอกจากสาวสะพรั่งเต็มกายยังยั่วได้ยั่วดี รอโอกาสเหมาะๆ ก่อนเถอะ คุณลุงจะแก้แค้นให้เดินไม่เป็นเลยทีเดียว

 

ติดตามให้จบในอีบุ๊ค ทั้งเรื่องมี 12 ตอน / 69 บาท

ขายที่ mebmarket.com

 

ร่านรักคุณลุงจำเป็น
รตี
www.mebmarket.com
ผมไม่ได้แก่…หนูเขาแค่เกิดก่อน #ร่านรักคุณลุงจำเป็น #นิยายชุดร่านไม่เลิก~~~ ตัวอย่าง เรียกเลือดกำเดา ~~~ กุลธิดาได้ยินเสียงน้ำไหลแรงมากจึงเดินไปตามเสียงแล้วถ้วยแกงในมือก็แทบจะพลัดลงพื้น คุณลุงกำธรกำลังอาบน้ำแต่เขาปิดประตูไม่สนิท เขายืนหันข้างมือหนึ่งยันกำแพงส่วนอีกมือกำไว้รอบความเป็นชายอันใหญ่เท่าบ้องข้าวหลามแล้วกระตุกมันเข้าๆ ออกๆ เด็กสาวยืนนิ่งไม่ไหวติงและตกใจกับภาพตรงหน้าเป็นที่สุดแต่น่าแปลกที่เธอไม่ได้กลัวหรือขยะแขยงและที่แปลกยิ่งกว่าก็คือร่างกายมันร้อนวูบวาบไปหมด ต้นขาทั้งสองหนีบแน่นเข้าหากันและตรงนั้นเหมือนจะเปียกหน่อยๆ ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้นะ ?~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~นิยายชุด “ร่านไม่เลิก”เขียนร่วมกับนามปากกา “เพลิงไพร” และ “มะลิก้านแดง”อ่านแยกได้เพราะเนื้อหาไม่ต่อเนื่องกันแต่สิ่งที่มีเหมือนกันคือความเร่าร้อนถึงใจ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~หมายเหตุ: นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นมีทั้งหมดสิบสองตอน ดำเนินเรื่องฉับไว
        แสดง 1 - 1
วันที่โพสต์ :  9 มิ.ย. 2561 15:58    วันที่อัพเดท :   28 ก.ค. 2561 12:53    › จำนวนผู้เข้าชม 515 คน
   › คะแนนโหวต 108 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :