นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ตะวันพ่ายจันทร์ ซีรีส์เมียที่(ไม่)รัก เล่ม๓    by เทียนธีรา
ชื่อตอน ๕ เพลิงตะวัน ๓/๓ =>เอะอะก็จูบๆๆ ใจร้ายเนอะ


ในภาพอาจจะมี หนึ่งคนขึ้นไป และ ข้อความ


-ต ะ วั น พ่ า ย จั น ท ร์-

เพลิงตะวัน

 

          สะบันงายกมือขึ้นเสมอไหล่แล้วกระดิกนิ้วประกอบคำพูด พร้อมกับยิ้มกว้างอย่างน่ารัก รังสิมันต์ผงกหัวให้และยิ้มตอบก่อนจะขึ้นรถ เห็นเช่นนั้นจันทริกาก็รีบก้าวตาม เพราะกลัวว่าความชักช้าของตนอาจทำให้รังสิมันต์ไม่พอใจ หากกระนั้นเธอก็ยังรู้สึกว่ารังสิมันต์ไม่พอใจอยู่ดี เมื่อเขาออกรถอย่างรวดเร็วจนเกือบเป็นกระชาก

“เป็นไง เรื่องเรียบร้อยดีไหม” เขาหันไปถามคนของตัวเอง ด้วยเสียงที่ผิดกันลิบลับกับที่คุยกับสะบันงาเมื่อครู่นี้ หลังจากรถแล่นออกมาถึงถนนใหญ่แล้ว

“ค่ะ” จันทริกาตอบเพียงสั้นๆ

“อาจารย์ที่ปรึกษาของเธอว่าอะไรหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ”

“ก็ดี...เธอหิวไหม”

“ไม่ค่ะ”

“แต่ฉันหิว” รังสิมันต์พูดเสียงห้วนกว่าเดิม ชักจะอารมณ์เสียมากขึ้น เมื่อรู้สึกว่าจันทริกากำลังเล่นเกมถามคำตอบคำกับเขา

คนเอาแต่ใจรีบหักพวงมาลัยเข้าไปยังร้านอาหารร้านหนึ่งทันที เพื่อต้องการให้จันทริการู้ว่าความต้องการของเขาสำคัญที่สุด เมื่อจอดรถดับเครื่องเสร็จร่างสูงก็ผลักประตูลงไป แต่ก็ต้องถอนหายใจออกมาแรงๆ เพราะจันทริกาไม่มีทีท่าว่าจะลงจากรถแต่อย่างใด รังสิมันต์จึงเดินอ้อมไปฝั่งที่หญิงสาวนั่งอยู่ เปิดประตูออกพร้อมกับออกคำสั่งเสียงห้วน

“ลงมาสิจันทริกา จะนั่งอยู่อย่างนี้อีกนานไหม”

“จันทร์ขอรอในรถดีกว่าค่ะ”

“ฉันไม่อนุญาต เธอต้องเข้าไปในร้านกับฉัน”

“แต่จันทร์เป็นแค่คนรับใช้ ไปนั่งกินข้าวกับคุณคงไม่เหมาะ”

จันทริกาพูดตามที่ตัวเองคิดและตระหนักถึงสถานะของตัวเองในเวลานี้ดี หากแต่คนฟังกลับคิดว่าเธอกำลังประชดเขา รังสิมันต์ทำเสียงบางอย่างในลำคอคล้ายดั่งเย้ยหยัน สำคัญตัวเองผิดแล้วแม่คุณ

“รู้ตัวก็ดี แต่ฉันไม่ได้จะให้เธอไปนั่งกินข้าวกับฉัน ในเมื่อเธอเป็นคนรับใช้ ก็ต้องตามเข้าไปรับใช้เจ้านาย”

“แต่จันทร์...อุ๊ย!” จันทริกาพูดยังไม่ทันจบก็ต้องเปลี่ยนเสียงพูดเป็นเสียงอุทาน เมื่อข้อมือเล็กโดนคว้าและกระชากให้เธอลงจากรถ

รังสิมันต์เหวี่ยงประตูรถปิดดังปัง! จนร่างบางสะดุ้งโหยง จากนั้นเขาก็จูงเธอเข้าไปในร้านอาหาร ซึ่งตอนนี้คนยังไม่หนาตานัก เพราะยังไม่เที่ยงดี ตาคมกวาดมองและใช้เวลาตัดสินใจเลือกที่นั่งแค่ไม่ถึงเสี้ยววินาที ก็พาจันทริกาไปนั่งยังโต๊ะซึ่งอยู่ติดกับผนังกระจกของร้าน 

มือใหญ่ออกแรงกดไหล่บางให้นั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนที่ตัวเองจะเดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม รอไม่นานพนักงานของร้านก็เข้ามารอรับออร์เดอร์ รังสิมันต์จัดการสั่งอาหารและสั่งเครื่องดื่มเป็นน้ำเปล่า

สองหนุ่มสาวถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังอีกครั้ง เมื่อพนักงานรับออร์เดอร์แล้วเดินไปในครัว บรรยากาศในร้านดูสบายๆ วิวด้านนอกแสนร่มรื่นด้วยต้นไม้สีเขียวขจี ทว่าจันทริกากลับเกร็งไปทั้งร่าง เมื่อรังสิมันต์จ้องมองมาแบบไม่กะพริบตาด้วยแววตาที่แสนเรียบเฉย แต่ภายใต้สายตาเช่นนั้น มันกลับทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหายใจไม่ทั่วท้อง แต่ก็ได้ระฆังช่วยชีวิตไว้ เมื่อพนักงานคนเดิมเดินกลับมาอีกครั้ง พร้อมแก้วสองใบ น้ำเปล่าบรรจุขวดแก้วซึ่งมีไอเย็นๆ เกาะอยู่ กับน้ำแข็งอีกหนึ่งถังเล็กๆ

คนที่ทำหน้าที่เป็นพนักงานเสิร์ฟ กำลังจะเปิดขวดเพื่อรินน้ำให้กับลูกค้าของร้านตามหน้าที่ของคนให้บริการที่ดี แต่ถูกรังสิมันต์ห้ามไว้เสียก่อน

“ไม่ต้อง เดี๋ยวผมจัดการเอง”

พนักงานผู้นั้นโค้งศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงรับทราบ ก่อนจะผละไปอีกครั้ง ทว่าคนที่บอกว่าจะจัดการเองกลับนิ่งเฉย แล้วออกคำสั่งกับเด็กสาวที่นั่งก้มหน้าอยู่ตรงข้ามตัวเอง

“รินน้ำสิ นี่มันหน้าที่เธอ”

จันทริกาเงยหน้าขึ้น เอี้ยวตัวไปยังโต๊ะที่วางเครื่องดื่ม จัดการเปิดขวดน้ำซึ่งก็ไม่ได้ยากอะไร จากนั้นก็หยิบแก้วมาใบหนึ่ง กำลังจะคีบน้ำแข็งใส่แก้ว ทว่ามือเล็กก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงดุๆ ดังขึ้น

“ฉันไม่เอาน้ำแข็ง”

ที่คีบน้ำแข็งถูกวางลงที่เดิม โดยจันทริกาไม่ได้มองคนสั่ง เธอจัดการรินน้ำใส่แก้วแล้วยื่นไปให้เขา เป็นจังหวะเดียวกับที่รังสิมันต์ยื่นมือมารับ มือของทั้งคู่จึงแตะกันอย่างไม่ตั้งใจ จันทริการีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน ดีว่ารังสิมันต์จับแก้วน้ำไว้อย่างมั่นคง แก้วจึงไม่หล่นแตก หากกระนั้นน้ำในแก้วก็ยังกระฉอกออกมา

“กลัวอะไรนักหนา มากกว่าจับมือฉันก็ทำมาแล้ว” รังสิมันต์เอ็ดเสียงเข้ม แม้จะไม่ดังมากนักแต่ก็ทำเอาจันทริกาหน้าแดงระเรื่อ

“ขะ...ขอโทษด้วยค่ะ”

“เธอควรจะทำตัวให้ชินกับสัมผัสของฉันนะจันทริกา เพราะเธอจะต้องรับมันบ่อยๆ”

คราวนี้จันทริกาซึ่งพูดแทบจะนับคำได้ ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากนั่งเงียบ คล้ายดั่งนักโทษที่ยอมรับการลงทัณฑ์โดยดุษณี หากแต่แทนที่จะพอใจ รังสิมันต์กลับพบว่าตัวเองหงุดหงิดกับท่าทีเช่นนั้นของจันทริกาอีกจนได้

“แล้วทำไมไม่รินน้ำให้ตัวเอง นั่งเงียบอยู่ทำไม” เสียงที่ดังขึ้นบ่งบอกอารมณ์ของคนพูดอย่างไม่คิดจะเก็บอาการ

“จันทร์ไม่หิวค่ะ”

“ก็ดี๊ ตลอดเวลาที่ฉันกิน เธอจะได้บริการฉันได้อย่างเต็มที่”

จันทริกาไม่เข้าใจว่ารังสิมันต์จะให้เธอบริการอะไรอีก กระทั่งพนักงานเสิร์ฟยกอาหารมาวางที่โต๊ะ เธอถึงกระจ่างแก่ใจว่ารังสิมันต์ต้องการให้เธอทำอะไร

“อาหารมาครบแล้ว ตักอาหารในจานแล้วป้อนฉัน”

คราวนี้ตากลมโตเบิกกว้าง หน้าแดงเรื่อมากกว่าเดิมด้วยความอับอาย การกระทำเช่นนั้นมันไม่ใช่หน้าที่ของคนรับใช้สักนิด

“คุณว่าอะไรนะคะ”

“นอกจากจะป่วยทางจิตแล้ว เธอหูหนวกด้วยหรือไง”

“เปล่าค่ะ...แต่จันทร์...

จันทริกาอายเกินกว่าจะกล้าทำ เธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้กับใครมาก่อน แต่ก็พอจะรู้ว่าการป้อนอาหารกันเช่นนี้มันคือสิ่งที่คนรักทำให้กัน แต่สำหรับรังสิมันต์กับเธอมันห่างไกลกับคำนั้นมากเหลือเกิน เพราะเขามีแต่ความเกลียดชังให้กับเธอ แล้วไหนจะเรื่องความเหมาะสมและเกียรติที่เธอยังต้องรักษากับชุดที่ตัวเองใส่อยู่ แม้ตอนนี้เธอจะยื่นเรื่องลาออกแล้ว แต่ก็ยังใส่ชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัย

“เธอจะทำดีๆ หรือจะให้ฉันโมโหหิวแล้วกินเธอแทน” เสียงเข้มดุดังขึ้นอย่างขู่เข็ญอีกรอบ

“จันทร์ทำไม่ได้ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”

จันทริกาพูดแค่นั้นก็รีบลุกขึ้น คว้าเอากระเป๋าของตัวเองแล้วเดินลิ่วๆ ออกจากร้าน รังสิมันต์สบถออกมาอย่างหัวเสีย หยิบเงินค่าอาหารวางไว้บนโต๊ะแบบไม่ได้คำนวณราคา แต่เงินจำนวนนั้นก็มากพอที่จะไม่ทำให้เจ้าของร้านด่าตามหลัง ก่อนจะรีบก้าวยาวๆ ตามออกไป โดยที่ยังไม่ได้แตะอาหารแม้แต่อย่างเดียว

ร่างบางออกมายืนหอบๆ และหันรีหันขวางอยู่ข้างๆ รถของรังสิมันต์ กำลังตัดสินใจว่าจะหนีกลับก่อนหรือรอเขาดี แต่ยังไม่ทันได้ตัดสินใจ ร่างสูงก็ตรงมาประชิดตัว จับเธอยัดใส่รถ ก่อนจะอ้อมไปอีกฝั่ง แล้วคว้าเอาต้นแขนของจันทริกาเข้าไปหาเต็มแรง จนร่างบางแทบจะปลิวจากเบาะ

“ปล่อยค่ะ จันทร์เจ็บ” เสียงหวานร้องอุทธรณ์พลางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บจากแรงมือที่กระชับอยู่บนต้นแขนของตน

“ไม่ปล่อย จนกว่าฉันจะลงโทษเด็กหัวดื้ออย่างเธอให้เสร็จก่อน”

จบคำรังสิมันต์ก็ระดมกดจมูกขยี้พวงแก้มใสไม่ยั้ง จันทริกาพยายามสะบัดหน้าหลบซ้ายขวา สองมือยกขึ้นผลักไสร่างใหญ่ออกห่างเป็นพัลวัน

“อย่าค่ะ...คุณตะวัน...อย่า...ได้โปรดจันทร์ขอร้อง…”

แม้จะมีเสียงห้ามปรามหลุดออกมากระท่อนกระแท่น แต่ก็ไม่สามารถจะยับยั้งอารมณ์ของรังสิมันต์ได้ ในที่สุดปากของจันทริกาก็ถูกประกบ และการจูบอย่างแท้จริงก็เริ่มขึ้น

          รสจูบนั้นปราศจากความอ่อนโยนโดยสิ้นเชิง เพราะคนจูบต้องการจะลงโทษเด็กหัวดื้อให้หลาบจำ การจุมพิตของเขาจึงเต็มไปด้วยความรุนแรง

          ริมฝีปากจิ้มลิ้มถูกบดขยี้ขบกัดทั้งบนและล่าง จันทริกาน้ำตาคลอเบ้า ทั้งเจ็บที่ถูกข่มเขงและเจ็บปวดที่ไม่สามารถปกป้องความบริสุทธิ์ของชุดนักศึกษาที่ตัวเองใส่อยู่ได้ เมื่อครู่นี้เธออุตส่าห์หนีเรื่องน่าอับอายออกมา แต่สิ่งที่เธอกับรังสิมันต์ทำอยู่ตอนนี้มันน่าอายกว่าหลายร้อยเท่า แม้จะอยู่ในรถและไม่มีใครเห็น ทว่าจันทริการู้ดีแก่ใจว่ามันเป็นการกระทำที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง

เมื่อไหร่พี่ตะวันจะเลิกใจร้าย

คำถามนั้นผุดขึ้นในใจพร้อมกับที่น้ำตาไหลอาบลงสองแก้ม

ความชื้นและรสชาติเค็มปร่าที่ไหลลงสู่ปาก ทำให้รังสิมันต์ชะงักเหมือนได้สติ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าตอนนี้คนที่ถูกรังแกร้องไห้จนสองแก้มเปียกปอนด้วยน้ำตา

“บ้าชะมัด! แค่นี้ทำไมต้องร้องไห้ เมื่อกี้นี้เก่งนักไม่ใช่เหรอ”

รังสิมันต์สบถออกมาอีกรอบ คราวนี้ไม่ใช่เพราะหงุดหงิดเด็กเจ้าน้ำตา แต่หงุดหงิดตัวเองที่รู้ทั้งรู้ว่านั่นคือมารยาที่จันทริกาแสดงออก แต่หัวใจของเขาก็ยังอ่อนยวบยาบจนได้


ฝากอีบุคเรื่องใหม่ล่าสุดด้วยนะคะ

เรื่องนี้มีแต่หวาน หื่น และฟินจ้า

อนุรดี-เตชินท์
เทียนธีรา
www.mebmarket.com
น้ำมันกับไฟไม่ควรอยู่ใกล้กันฉันท์ใด หนุ่มสาวที่มีใจปฏิพัทธ์ต่อกัน ก็ไม่ควรอยู่ใกล้กันก่อนเวลาอันควรฉันท์นั้นแม้รู้ว่าความใกล้ชิด คือเชื้อเพลิงชั้นดีที่จะจุดให้ไฟแห่งความปรารถนาลุกโชน แต่น้อยคู่นักที่จะทำตัวทำใจให้อยู่ห่างกันได้แล้วน้องสาวเพื่อนกับพี่ชายข้างบ้านอย่างอนุรดีกับเตชินท์เล่า จะสามารถข้ามผ่านและต้านทานไฟปรารถนาอันสุดเย้ายวนไปได้ ก่อนจะถึงเวลาที่ถูกที่ควรหรือไม่ ในเมื่อพออยู่ใกล้กันทีไร ทั้งสองก็ไม่ต่างอะไรกับแม่เหล็กต่างขั้ว ที่ถูกดึงดูดเข้าหากันด้วยแรงอันมหาศาลร้อนแรงพี่เตจ้องจะกด หนูดีก็เหมือนจะเปิดโอกาสให้กดเสียด้วยสิ!




ท่านใดสนใจสั่งจองหนังสือ 

-ต ะ วั น พ่ า ย จั น ท ร์-

รายละเอียดตามโปสเตอร์ด้านล่างเลยนะคะ

ส่วนอีบุคน่าจะพร้อมโหลดต้นเดือน กรกฎาคม ค่ะ

ขอบคุณค่ะ​

ไม่มีข้อความกำกับภาพอัตโนมัติ


        แสดง 18 - 18
วันที่โพสต์ :  19 พ.ค. 2561 06:29    วันที่อัพเดท :   15 ส.ค. 2561 08:05    › จำนวนผู้เข้าชม 38344 คน
   › คะแนนโหวต 264 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :