นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ภรรยาคนเถื่อน    by mustang
ชื่อตอน ตอนที่ 1คมเมฆ พฤกษานนท์[03]


มะลิร้อยโล่งใจไปได้หนึ่งเปลาะเพราะอย่างน้อยคืนนี้ก็สามารถรอดพ้นจากคนตัวโตไปได้ แต่ก็คิดหนักสำหรับคืนต่อๆ ไป หญิงสาวนอนพลิกตัวไปมาเพราะคิดไม่ออกถึงหนทาง ก่อนกัดเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเดินมาใกล้ ใจเต้นระส่ำเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องนอน พลันหลับตาแน่นแสร้งว่าหลับไปเสียแล้ว
                ด้านคมเมฆเมื่อถึงเตียงก็กระโดดขึ้นไปนอนเคียงข้างกับหญิงสาวพร้อมกับทำบางสิ่ง ซึ่งคนแกล้งหลับรีบลืมตาตื่น หัวใจเต้นระรัวทันที

                “คุณเมฆจะทำอะไรมะลิ” 
                “จะกลัวฉันไปถึงไหน จำใส่ใจเอาไว้ว่าฉันผัวเธอ” แค่ดึงมากอดเจ้าหล่อนก็น้ำตาแตกเสียแล้ว แบบนี้จะทนเป็นเมียชาวไร่อย่างเขาได้หรือ นี่แม่เขาเลือกเจ้าหล่อนมาได้อย่างไร ไม่เข้มแข็งเอาเสียเลย

“แล้วทีหลังนอนกับฉัน ไม่ต้องใส่เสื้อผ้าปิดเสียทุกสัดส่วนขนาดนี้ เห็นแล้วหมดอารมณ์ มีอะไรก็โชว์มันบ้าง จะได้มัดใจสามีได้” 
                พร้อมกับจัดการถอดชุดนอนของสาวเจ้าออก ถึงแม้ว่าร่างเล็กจะต่อต้านขัดขืนแต่ไม่สามารถสู้ชายอกสามศอกบึกบึนอย่างคมเมฆได้ จนในที่สุดเสื้อตัวยาวก็หลุดออกจากร่างนวล คนกลัวถึงสะอื้นฮัก รีบดึงผ้าห่มมาปกปิดร่างกาย ใจหวาดกลัวสุดขีด ก่อนจะโดนมือหนาคว้าไปกอดอีกรอบ หญิงสาวหลับตาแน่นยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น
                “นอนซะ พรุ่งนี้ฉันจะต้องทำงานแต่เช้า” คนตัวโตบอกเสียงเข้มปนเซ็งๆ ก็ใครจะไปมีอารมณ์ได้กันล่ะ เจ้าหล่อนร้องห่มร้องไห้เสียขนาดนี้ 
                พอได้ยินประโยคนี้จากปากคนเถื่อนและลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เพราะเขาหลับไปเสียแล้ว ร่างบางก็ลอบพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ผ่านคืนนี้ไปได้
                
                
                “เป็นเมียประสาอะไรตื่นทีหลังผัว”ชายหนุ่มเปิดปากต่อว่าอย่างไม่จริงจังกับภรรยาตัวเล็กซึ่งเพิ่งจะลงมาจากห้องนอนทั้งที่เวลานี้เกือบจะแปดโมงเช้าแล้ว หากตื่นสายโด่งขนาดนี้สงสัยคงต้องจับเข่าปรับทัศนคติกันเสียหน่อย เอ๊ะ
! หรือว่าจับอย่างอื่นแล้วนอนคุยดี
                “มะลิขอโทษค่ะ” คนตัวเล็กกล่าวน้ำเสียงผะแผ่ว ก้มหน้าเล็กน้อย แต่โดยปกติแล้วเธอไม่เคยตื่นสาย ตีห้ามักจะตื่นแล้ว เพราะต้องตื่นมาช่วยป้าอุ่นทำกับข้าวให้คุณบดินทร์ เพราะคุณท่านป่วยเป็นเบาหวานและมีภาวะแทรกซ้อนด้วยโรคไต ทำให้การทำอาหารต้องใส่ใจเป็นพิเศษ                
                 และถึงแม้ว่าคุณท่านของเธอจะเสียไปเกือบจะสองปีแล้ว แต่หน้าที่นี้เธอก็ยังคงทำต่อไป เพราะอยากตอบแทนครอบครัวของคุณท่านที่เลี้ยงดูจนเติบโตส่งให้เรียนจนจบปริญญา ร่างระหงไม่เคยเกี่ยงงอน ไม่ว่าทุกคนในบ้านจะสั่งให้ทำอะไร และเมื่อสิ้นบดินทร์ไปแล้ว ชีวิตเธอก็ลำบากขึ้นเนื่องจากคุณหญิงวารี ศรีภรรยาของบดินทร์ ไม่ชอบมะลิร้อยมาตั้งแต่ต้นเอาแต่หาทางผลักไสเธอออกจากบ้าน   แต่หญิงสาวก็ยังคงจงรักภักดีด้วยเสมอ 
                แม้เรื่องการบังคับให้แต่งงานเป็นสิ่งที่ทุกข์ทน แต่ก็ต้องจำยอม และจะถือว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะตอบแทนให้พวกเขา 
                โดยเหตุผลทีร่างบางตื่นสายก็เพราะมัวแต่นอนเกร็งกลัวว่าคนเถื่อนจะแอบลุกมาปลุกปล้ำ นอนตัวเกร็งเสียเกือบเช้า แล้วเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ตัว ตื่นมาก็เกือบจะเจ็ดโมงครึ่ง 
                “ทีหลังตื่นให้ก่อนผัวแล้วทำกับข้าวเตรียมให้ด้วย” 
                “ได้ค่ะ”
                “วันนี้ฉันทำกินเองแล้ว ไปคดข้าวมานั่งกินสิ” 
                เธอรับคำก่อนจะเหล่มองอาหารที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ รู้สึกละอายไม่น้อยที่ปล่อยให้เขาทำกับข้าวเอง ทั้งที่ให้ชื่อว่าเป็นเมีย ถึงแม้ว่าจะไม่เต็มใจก็ตามก่อนจะมองอาหารบนโต๊ะเนื่องจากหน้าตามันดูไม่น่าจะรับประทานได้ จากการสังเกตบนโต๊ะน่าจะเป็นไข่น้ำ แต่น้ำแกงมันเยิ้มไปด้วยน้ำมัน ไข่ก็ออกจะไหม้ 
                “ทำไมมองกับข้าวฉันแบบนั้นฮะ ถึงหน้าตามันไม่น่ากิน แต่มันก็อร่อย ฉันจะกินให้ดู” เขาว่าก่อนจะใช้ช้อนบรรจงตักไข่พร้อมกับน้ำแกงเข้าปากแล้วเคี้ยวทันที

แค่เพียงเคี้ยวคำแรก คมเมฆก็แทบอยากจะคายทิ้ง เพราะมันทั้งเค็มทั้งมัน แถมยังติดกลิ่นไหม้อีกต่างหาก แต่ไม่กล้าจะคายมันออกมาเพราะแม่ตัวเล็กจ้องมองอยู่ จึงทำท่าเคี้ยวด้วยความเอร็ดอร่อย
                “แต่มะลิว่ามะลิไปทำให้คุณเมฆใหม่ดีกว่าค่ะ รอไม่ถึงสิบนาทีนะคะ” หญิงสาวทำท่าจะหมุนตัวเพื่อเข้าไปในครัว แต่ก็โดนเสียงเข้มห้ามเอาไว้เสียก่อน ทำให้หยุดชะงัก     
                “ไม่ต้อง ฉันกินของฉันได้ เธอจะไปทำอะไรกินก็ไปทำไป ฉันไม่แบ่งให้เธอหรอก ของอร่อยปานนี้” เจ้าของบ้านกระดากปากไม่น้อยที่พูดว่าอร่อยเพราะมันห่วยสุดเท่าที่กินมา แต่กลัวเสียฟอร์มจึงจำต้องบอกไปแบบนี้

ด้านคนตัวเล็กพยักหน้ารับก่อนจะหายเข้าไปในครัว ทันทีที่ร่างเล็กหายลับไป คมเมฆรีบลุกขึ้นแล้วนำชามไข่น้ำไปหาที่เททิ้งฉับไว
                “ไอ้ด่างมานี่มะ ฉันมีกับข้าวมาให้แกกิน” ความตั้งใจแรกคือจะเททิ้งไป แต่พอเห็นสุนัขเพศผู้ซึ่งเลี้ยงไว้ ก็อยากจะลองพิสูจน์อะไรเสียหน่อย  ซึ่งด่างก็กระดิกหางแล้ววิ่งเข้ามาหาเจ้านาย ก่อนมองอาหารในจานข้าวของตนเอง ทำท่าก้มลงไปดมๆ อยู่สองรอบ แล้วเงยหน้ามองผู้เป็นนาย 
                “อะไรของแกไอ้ด่าง มองหน้าฉันทำไม กินไปสิ ของอร่อย”
                แต่ด่างไม่ได้กินเหมือนเจ้านายสั่ง มันทำจมูก
ฟุดฟิดสะบัดก้นแล้ววิ่งจากไป ปล่อยให้คนทำยืนอึ้งพร้อมสบถอยู่คนเดียว 
                “อะไรวะหมายังไม่แดกเลยหรือวะ นี่กูทนแดกไปได้ไงตั้งหลายคำ” แล้วรีบเข้ามาในบ้าน หาน้ำมาดื่ม เพราะมันเค็มจนขมคอไปหมด ก่อนจะสตาร์ตรถแล้วขับตรงเข้าไปในไร่ 


        แสดง 3 - 3
นิยายเรื่อง ภรรยาคนเถื่อน by mustang
วันที่โพสต์ :  19 ม.ค. 2560 16:34    วันที่อัพเดท :   7 พ.ย. 2561 18:58    › จำนวนผู้เข้าชม 39983 คน
   › คะแนนโหวต 991 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :