นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ลวงรักบอดี้การ์ดเถื่อน    by จินดาพรรณ นารี
ชื่อตอน บทลงโทษอันเร่าร้อน


บทลงโทษอันเร่าร้อน

“โอ๊ย”  ร่างบางร้องออกมาด้วยความเจ็บจุกเมื่อถูกคนตัวโตโยนลงมาบนเตียงอย่างแรง  ร่างบางรีบขยับหนีทันทีเมื่อมีโอกาสแต่ก็ยังช้ากว่ามือใหญ่อยู่ดี

“จะไปไหน”  ดึงข้อเท้าเล็กเอาไว้ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงใกล้  ร่างบางหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว  มือเรียวทั้งสองข้างดันที่แผงอกแกร่งเอาเพื่อไม่ให้ร่างหนาเข้ามาใกล้ได้มากกว่านี้

“กล้ามากที่คิดจะหนีฉันทั้งๆที่ฉันก็เตือนเธอแล้ว” คนตัวผละตัวเองให้ออกห่าง  มือหนาปลดเสื้อผ้าออกจากกายแกร่งอย่างช้าๆ  สายตาจ้องมองเหยื่อสาวพร้อมด้วยรอยยิ้มร้ากาจ

“คุณไบรอันอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ  คุณจะให้โรสทำอะไรก็ได้โรสยอมคุณทุกอย่างเลย”  พนมมือขึ้นไหว้ชายหนุ่มเพื่อขอความเห็นใจ

“เธอได้ทำแน่ไม่ต้องห้วง”เน้นคำพูดทีละคำด้วยเสียงที่เย็นเยือก

“กรี๊ด”  ร่างบางกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ   เมื่อตอนนี้เธอมาอยู่ที่ใต้ร่างหนาอีกครั้ง  โดยที่มีกายแกร่งขึ้นคร่อมอยู่ด้านบน  ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงและซุกไซ้กับดวงหน้าหวานด้วยความหิวกระหาย  ลำหนาที่อยู่ภายใต้กางเกงเนื้อดีปวดปร่าจนปวดร้าวไปหมด

“อืม” คนตัวโตไม่ยอมปล่อยเนื้อหวานให้หลุดมือ  ริมฝีปากร้อนผ่าวเม้มเข้าที่ซอกคอขาวผ่องเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว 

“อื้อ  อย่าค่ะ  อื้อ”  ใบหน้างามเบี่ยงหนีริมฝีปากร้อนของคนบนร่างแต่ก็ยากเหลือเกิน  เมื่อข้อมือเล็กถูกตรึงไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว  มืออีกข้างบีบอกอวบใหญ่ที่มีเสื้อผ้าขวางกั้นอยู่จนแทบจะแหลกคามือ 

“อืม”  ริมฝีปากร้ายบดจูบที่ริมฝีปากเล็กและส่งลิ้นร้ายเข้าไปในโพรงปากสาวอย่างตะกละตะกลาม  และเลื่อนต่ำลงและไปดึงปมผ้าที่อยู่บนเอวคอดกิ่วออกอย่างชำนาญ  มือหนาลูบไล้ที่แพนตี้ตัวจิ๋วและกระชากออกอย่างแรงจนขาดติดมือ

“อื้อ” คนใต้ร่างครางท้วงเมื่อกลีบกุหลาบงามถูกรุกรานด้วยนิ้วร้าย

“อ้า”  คนตัวโตเงยหน้าขึ้นและเปล่งเสียงคำรามลั่น  ก่อนที่มือหนาจะจับขาเรียวเล็กให้อ้าออกจากกัน  ร่างหนาชันกายให้อยู่ในท่าคุกเข่า  มือหนากระชากเสื้อผ้าที่อยู่บนร่างกายออกจนหมดภายในพริบตา

“อย่าค่ะ”  ร่างบางพยายามจะหนีแต่ก็หมดแรงเอาดื้อๆ  มือหนาทั้งสองข้างจับขาเรียวให้แนบลงบนที่นอนนุ่ม  ตามด้วยแท่งเหล็กที่ร้อนผ่าวถูไถที่กลีบกุหลาบงามที่ปิดสนิทด้วยความหลงใหล  กายสาวที่หอมหวานดิ้นพล่านแทบขาดใจ  เมื่อได้สัมผัสถึงความเสียวซ่านที่ไม่เคยเจอมาก่อน

“อ้า  โรส  พี่จะเข้าไปแล้วนะที่รัก”  บอกกับหญิงสาวและไม่รอคำตอบ  ลำหนาที่โปร่งพองดันเข้าไปในกลีบกุหลาบงามอย่างช้าๆ

“เจ็บ  เจ็บค่ะ”  ร่างบางกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อกายสาวถูกบุกรุกด้วยท่อนลำหนา  ใบหน้างามสะบัดไปมาบนหมอนใบโตด้วยความเจ็บปวด 

“กรี๊ด  เจ็บค่ะ  เอาออกไป เจ็บ”  ร่างบางกรีดร้องออกมาทั้งน้ำตา  มือเรียวดันคนตัวโตให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผล  เมื่อแรงเท้ามดไม่อาจจะต้านแรงของพญาช้างสารได้   คนตัวโตไม่ได้สนใจอาการต่อต้านของหญิงสาว  มือหนาทั้งสองข้างจับปลีน่องขาวให้อ้ากว้างมากขึ้น

“เฮือก”  ร่างบางสะดุ้งดวงตาที่เอ่อไปด้วยน้ำตาลอยเคว้งอยู่ในอากาศ  เมื่อได้ถูกเติมเต็มโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“โอ้ว  โรสอย่าเกร็ง  แล้วพี่จะทำให้โรสมีความสุข”  แหงนหน้าขึ้นเมื่อกายสาวตอดรัดอย่างแรงจนขยับไม่ได้  ดวงตาสีเข้มมองที่จุดเชื่อมต่อที่มีเลือดไหลซึมด้วยความภูมิใจ

“โอ๊ย  เจ็บค่ะ  เอาออกไปนะ  อื้อ” ยกสะโพกเข้าหากายเพื่อต้องการบรรเทาความเจ็บปวด  โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำที่ไร้เดียงสานี้กลับไปปลุกสัญชาตญาณนักล่าให้ตื่นเร็วขึ้น

“โอ้ว  แบบนั้นคนดี  อ้า”  ลำคอหนาปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดที่เกิดจากการเกร็งตัวมากเกินไป 

“อ้ะ  เจ็บค่ะ” 

 “อ้า  อย่างเกร็งสิที่รัก”  บอกกับหญิงสาวด้วยเสียงที่แหบพร่า  กายสาวตอดรัดเป็นจังหวะจนทนไม่ไหว  และร่างหนาก็หมดความอดทนในที่สุด

“พี่ไม่ไหวแล้ว  พี่ขอนะ”  บอกกับหญิงสาวและไม่รอคำตอบ  ลำหนาดันเข้าออกที่ช่องทางที่รัดแน่นถี่ยิบ

“เอาออกไปนะโรสเจ็บ”  บอกกับคนตัวโตทั้งน้ำตา  แต่นอกจากเขาจะไม่ทำตามแล้ว  ร่างหนายังโยกกายอย่างเร่าร้อนและหนักหน่วงขึ้นอีกด้วย

“โอ้ว  โรส  โรส”  ร่างหนาเรียกชื่อของหญิงสาวด้วยความเสียวซ่าน  มือหนาเอื้อมมือไปคว้าอกอวบที่กระเพื่อมขึ้นลงและบีบขยำอย่างเมามัน

“อ้ะ  อ้ะ  อ้ะ”  คนที่ความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านร้องออกมาแทบไม่เป็นภาษา  ริมฝีปากรูปกระจับพ่นลมหายใจร้อนๆออกมาเป็นระยะเพื่อบรรเทาความสุขที่ได้รับ

“โอ้ว  อ้า  โอ้ว”  คนตัวโตชันกายขึ้นตรง  มือหนาทั้งสองข้างจับปลีน่องขาวให้อ้ากว้าง  ร่างหนาดันท่อนรักเข้าออกที่กลีบกุหลาบงามรัวเร็ว  สายตาคมกริบมองคราบเลือดที่แดงสดด้วยความสุข  หัวใจแกร่งพองโต  เมื่อรู้ว่ากายสาวที่หอมหวานตกเป็นของเขาเป็นคนแรกอารมณ์พิศวาสโหมเป็นเท่าทวี

“อ้ะ  อ้า  อ้ะ  คะ  คุณไบรอัน”  เรียกชื่อของคนตัวโตที่ดันลำหนาเข้าออกแรงขึ้นกว่าเดิม

“ดีเหลือเกินคนดี  ทำไมถึงดีแบบนี้แน่นไปหมด”  คำรามออกมาราวกับสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บ

“เบา  เบาค่ะ  เบา เบา” ร้องบอกกับชายหนุ่ม 

“เปลี่ยนท่านะที่รัก”  จับร่างบางให้พลิกคว่ำตามด้วยแรงกระแทกอย่างหนักหน่วง  มือหนาจับเข้าที่สะโพกมนและขับเคลื่อนเพลงรักอย่างเร่าร้อน

“กรี๊ด”  ร่างบางกรีดร้องด้วยความสุขสม  ก่อนที่จะนอนลงอย่างหมดแรง  แต่ก็เพียงระยะเวลาสั้นเท้านั้น  เมื่อคนตัวโตพลิกร่างบางให้นอนหงายอีกรอบ

“อีกนิดคนดี  ขออีกนิด”  คนตัวโตดันกายแกร่งเข้าหารัวเร็วถี่ยิบ  รัวเร็วจนหายใจไม่ทัน

“โอ้ว”  น้ำรักถูกฉีดเข้าไปในกายสาวทุกหยาดหยด  ก่อนที่ร่างหนาจะล้มทับหญิงสาวอย่างหมดแรง  ร่างบางนอนหอบสะท้านอกอวบกระเพื่อมขึ้นลงตามอัตราการเต้นของหัวใจ

“ออกไปนะ”  ออกคำสั่งอย่างลืมตัว  คนตัวโตชันกายขึ้นเพียงเล็กน้อย  สะโพกสอบเน้นคลึงเบาๆเมื่อเขาอยากครอบครองกายสาวอีกครั้ง

“อืม  ใครจะออกล่ะ  คนกำลังมันเลย”  บอกกับหญิงสาวเมื่อตอนนี้ลำหนาที่แช่อยู่ในกลีบกุหลาบงามแข็งตัวอีกรอบ 

“ไม่นะ  พอแล้ว”  เสียงหวานพูดได้แค่นั้น  เมื่อริมฝีปากหนางับเข้าที่อกอวบและดูดดึงด้วยความหิวกระหาย  ตามด้วยเสียงเตียงที่สั่นไหวนานนับชั่วโมง

“อยู่ในนี้ช่วงที่ฉันไม่อยู่” มือหนาดึงข้อเท้าเล็กมาจับไว้พร้อมด้วยโซ่เส้นใหญ่ที่พันลงที่ข้อเท้าเล็กเหมือนเคย  หลังจากที่บทรักอันเร่าร้อนจบลง  เสียงของโทรศัพท์ที่ดังอย่างต่อเนื่องก็ทำให้เขาต้องกดรับและต้องไปตามที่เจ้านายสั่งมา

“ทำไมต้องล่ามด้วยค่ะ  แค่นี้ยังไม่พออีกหรือไง” มือเรียวยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่หลั่งไหล

“ไม่พอ”  คนตัวโตบอกเสียงเรียบ 

“ใจร้าย”  อีกคนตัดพ้อด้วยความน้อยใจ  ดวงตาที่เจิ่งไปด้วยหยาดน้ำตามองข้อเท้าที่มีโซ่คล้องอยู่ด้วยความเจ็บปวด  ร่างบางร้องไห้ออกมาอย่างหนักกับสิ่งที่ตัวเองต้องเจอ

“ฉันร้ายเฉพาะกับเธอเท่านั้น”  ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง  มือหนาคว้าเข้าที่เสื้อสูททันสมัยที่พาดอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมาสวม   เมื่อเขาต้องรีบเดินทางกลับกรุงเทพ  เพราะมีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำ

“แล้วคุณจะเสียใจที่ทำกับฉันแบบนี้” 

“หึ  ฉันไม่เคยเสียใจเลยสักนิด  แต่จะเสียใจมากกว่านี้ถ้าไม่ได้ทำร้ายเธอ” พูดจบก็เดินไปที่ประตู  

“ฮือ  ฮือ  ฮือ”  ร่างบางซบหน้าลงบนเข่ามนและนั่งร้องไห้ออกมาอย่างหนักกายสาวสั่นสะท้านจากแรงสะอื้น

“ฉันทำถูกแล้วเธอเป็นคนที่อยากลองดีกับฉันเอง” คนที่ยืนพิงกับประตูพูดกับตัวเอง  ก่อนที่จะตัดสินใจเดินออกไปจากที่ตรงนั้น

บ้านอรรถโกศิลป์ ภายในห้องทำงานใหญ่ที่มีผู้ชายวัยกลางคนนั่งอยู่ 

“นั่งลงสิ” ประมุขของบ้านบอกกับลูกน้องหนุ่ม  เมื่อเขาได้สั่งให้คนโทรไปตามชายหนุ่มมา

“ขอบคุณครับท่าน”  ไบรอันนั่งลงตามคำเชิญของเจ้านาย

“นายคิดยังไงกับหนูเนย”  ชายวัยกลางคนถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที 

“คุณเนยเป็นคนดีครับ”  อีกคนเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม  และคำตอบของชายหนุ่มก็ทำให้คนฟังต้องยิ้มที่มุมปาก

“นายจะว่ายังไงถ้าฉันอยากให้นายหมั้นและแต่งงานกับหนูเนย”

“ท่าน”

“นายฟังไม่ผิดหรอกหนูเนยบอบบางมากเกินไป  เพราะฉะนั้นฉันอยากให้นายดูแลเธอ” บอกกับลูกน้องหนุ่มเสียงเครียด  และยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น  วันที่ลูกสาวทำผิดร้ายแรงทำให้เขาต้องตัดสินใจทำแบบนี้  ถึงแม้จะรู้ว่าลูกสาวแอบหลงรักชายหนุ่มก็ตาม  แต่ผู้หญิงที่ตกลงมาจากบันไดก็มีใจให้กับชายหนุ่มคนนี้เหมือนกัน  และคนที่เป็นพ่อก็เลือกที่จะรับผิดชอบเรื่องนี้เพื่อต้องการไถ่โทษสิ่งที่ลูกสาวทำลงไป

“ผมไม่คู่ควรกับคุณเนยหรอกครับ”

“นายเหมาะสมที่สุดไบรอัน  นายจะดูแลหนูเนยได้ฉันมั่นใจ”  ชายสูงวัยพูดด้วยความมั่นใจ  เมื่อเขาได้ร่วมงานกับชายหนุ่มมานานกว่าสี่ปีและรู้ดีว่าชายหนุ่มเป็นคนยังไง

“แล้วคุณเนยจะยอมเหรอครับ”

“ฉันคุยกับหนูเนยแล้ว  หนูเนยมีใจให้นายเหมือนกัน  ฉันฝากดูแลหนูเนยด้วยนะ  เรื่องงานหมั้นฉันจะจัดให้เร็วที่สุด  หวังว่านายคงจะไม่ขัดข้องอะไร”

“ครับท่าน” อีกคนรับคำด้วยความหนักแน่น  โดยไม่รู้เลยว่าจะมีใครเจ็บปวดกับการตัดสินใจในครั้งนี้


        แสดง 10 - 10
วันที่โพสต์ :  25 พ.ค. 2560 21:16    วันที่อัพเดท :   19 ก.ย. 2560 11:39    › จำนวนผู้เข้าชม 4862 คน
   › คะแนนโหวต 142 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :