นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ตะวันพ่ายจันทร์ ซีรีส์เมียที่(ไม่)รัก เล่ม๓    by เทียนธีรา
ชื่อตอน ๓ เมฆบังจันทร์ ๓/๓ =>ในที่สุด!!!



ในภาพอาจจะมี หนึ่งคนขึ้นไป และ ข้อความ


-ต ะ วั น พ่ า ย จั น ท ร์-

เมฆบังจันทร์

 

“นั่นแกจะไปไหน”

“ลงไปช่วยงานในครัวค่ะ”

“ไม่ใช่รีบไปให้ท่าคุณตะวันหรอกเหรอ”

“พี่ศศิ!” เสียงหวานอุทานออกมาเมื่อศศิประภาพูดจาว่าร้ายอย่างรุนแรงเช่นนั้น

“ทำไมหรือไม่จริง แกกล้าเถียงไหมล่ะ”

“จันทร์ไม่เคยคิดจะทำอะไรแบบนั้น”

“น้อยไปล่ะสิไม่ว่า ถึงใครจะดูไม่ออก แต่ฉันดูแกออก แกมันไม่สมควรจะได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วยซ้ำ ถ้าแกไม่ใช้มารยาออดอ้อนคุณตะวันจนเขานึกสมเพช”

“จันทร์ไม่อยากเถียงกับพี่ศศิ ถ้าพี่ศศิจะพูดเรื่องนี้ จันทร์ขอตัวนะคะ” จันทริกาตัดบทแม้ใจจะร้าวรานแค่ไหน แต่เธอรู้ดีว่าต่อให้พูดจนปากคอแห้ง ศศิประภาก็คงไม่มีทางเชื่อ

“ฉันไม่ให้ไป!

ศศิประภาขยับมาใกล้จันทริกาพร้อมกับกระชากแขนเอาไว้ จากนั้นก็ออกแรงบีบเต็มแรงจนจันทริกาต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ

            “พี่ศศิจะทำอะไรจันทร์ ปล่อยนะ”

            “ฉันก็จะทำให้แกกระเด็นไปจากบ้านหลังนี้น่ะสิ”

            พูดจบศศิประภากลับต้องเป็นฝ่ายนิ่วหน้าบ้าง มือคลายออกจากการบีบแขนของจันทริกาโดยพลัน ท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันเช่นนั้น ทำให้จันทริกาพลอยตกใจจนลืมความขัดแย้งเมื่อครู่ไปชั่วขณะ พร้อมกับเอ่ยถามอย่างตกใจ

            “พี่ศศิเป็นอะไร”

            “พาฉันไปห้องน้ำที” ศศิประภาหลุดคำพูดออกมาคล้ายขอร้องและอ้อนวอนให้จันทริกาได้ยินเป็นครั้งแรก

            คนถูกขอร้องไม่รอช้ารีบเข้าไปช่วยประคองพี่สาวต่างสายเลือด พาเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆ ทันที ตอนนั้นเองที่มีเลือดสดๆ ไหลลงมาตามขาของศศิประภา เริ่มจากนิดๆ ก่อนจะไหลเป็นทางราวกับก๊อกน้ำรั่วก็ไม่ปาน

            “พี่ศศิ! เลือดออก!” จันทริกาบอกอย่างตกใจเมื่อเห็นเลือดไหลออกมาไม่หยุด แต่เจ้าของชื่อกลับแสยะยิ้มเหมือนสมใจกับอะไรบางอย่าง ทั้งที่สีหน้าเริ่มซีดเผือดจากการเสียเลือดเป็นจำนวนมาก

            “กรี๊ดดด!

            เสียงกรีดร้องของศศิประภาดังขึ้นสุดเสียง พร้อมกับที่ทรุดกายลงกับพื้น จันทริกายืนตัวแข็งอย่างทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนในชีวิต ทว่าเสียงกรีดร้องนั้นไม่ได้ดังอยู่เฉพาะแต่ในห้องน้ำ หากแต่มันยังดังไปถึงชั้นล่าง ทำให้รังสิมันต์ที่กำลังจะทานอาหารเช้าวางช้อนลง แล้วรีบสาวเท้าวิ่งถี่ๆ กลับขึ้นมายังห้องตัวเองทันที

            ประตูห้องถูกเปิดผลัวะเข้ามา ตาคมสอดส่ายหาร่างของภรรยา เมื่อมีเสียงบางอย่างดั่งคนเคลื่อนไหวแว่วดังออกมาจากห้องน้ำ ร่างสูงก็ก้าวยาวๆ ตามเข้าไปดูทันที

            ภาพที่เห็นทำเอารังสิมันต์ตกตะลึงไปชั่วขณะ หากแต่เขาก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ไม่กี่อึดใจต่อมาเขาก็ถึงตัวศศิประภาที่ตอนนี้ขาสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีแดงเข้ม

            “ศศิเป็นอะไรครับ”

            “ช่วย...ศศิด้วย...จันทร์ผลักศศิล้มค่ะ...จันทร์...จะฆ่าศศิกับลูกของเรา” ศศิประภาพูดด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น เลือดที่ไหลออกมาราวกับก๊อกรั่วทำให้หน้าของเธอซีดลงเรื่อยๆ แต่กระนั้นก็ยังอุตส่าห์แข็งใจทำตามแผนของตัวเองจนสำเร็จจนได้

            จันทริกายืนอึ้งกับการถูกใส่ร้ายแบบรุนแรงเช่นนั้น ทว่าปากกลับไม่อาจขยับแก้ตัวใดๆ ได้ หากแต่วินาทีนั้นรังสิมันต์เองไม่คิดจะสนใจอะไร นอกจากความปลอดภัยของเมียและลูก เขารีบอุ้มเอาร่างของภรรยาสาวขึ้นไว้ในอ้อมแขน แล้วตะโกนบอกคนขับรถให้รีบเอารถออก เพื่อพาศศิประภาไปส่งโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด

           

            ร่างสูงถูกกันตัวเอาไว้แค่หน้าห้องฉุกเฉิน ขณะที่ร่างของศศิประภาถูกเข็นเข้าไปข้างใน เวลาผ่านไปแต่ละนาทีอย่างเชื่องช้าและบีบหัวใจเหลือเกิน รังสิมันต์ที่ตอนนี้เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเกรอะกรังไปด้วยเลือดของภรรยาได้แต่นั่งรออย่างกระวนกระวาย บางครั้งก็ผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินวนกลับไปกลับมา สมองตื้อและหยุดคิดเรื่องอื่นไปชั่วขณะ ความจดจ่อของเขาตอนนี้อยู่แค่ที่หน้าประตูเท่านั้น

            เวลาผ่านไปเนิ่นนานเกือบสองชั่วโมง ประตูห้องที่รังสิมันต์เฝ้ารอคอยก็ถูกเปิดออกมาพร้อมด้วยบุรุษที่แต่งตัวด้วยชุดสีเขียว บนศีรษะสวมหมวกสีเดียวกับชุด บนใบหน้ามีแว่นสีใสครอบอยู่หนึ่งอัน ทำให้เดาได้ทันทีว่าคนที่ออกมานั้นคงเป็นหมอที่ช่วยรักษาภรรยาของเขา

            “คุณเป็นญาติคนไข้หรือเปล่าครับ” หมอเป็นคนถามขึ้นก่อน หลังจากที่รังสิมันต์ลุกพรวดพราดแล้วก้าวเข้ามาหา

            “ครับ ผมเป็นสามีของศศิ เธอเป็นยังไงบ้างครับหมอ ภรรยาผมปลอดภัยดีใช่ไหมครับ แล้วลูกผมล่ะครับเป็นยังไงบ้าง หมอช่วยชีวิตลูกผมได้ใช่ไหมครับ” รังสิมันต์รัวคำถามใส่อย่างคาดหวัง ทั้งที่ลึกๆ ก็กลัวเหลือเกิน แต่ก็เชื่อว่าหมอจะช่วยให้ภรรยาและลูกของเขาเอาไว้ได้

            “ผมเสียใจด้วยนะครับ เราไม่สามารถช่วยชีวิตของทั้งคู่ไว้ได้ ภรรยาของคุณเสียเลือดไปมาก ตอนที่มาถึงโรงพยาบาลจึงเกิดภาวะช็อก เราพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็ไม่ทันเวลา ผมขอแสดงความเสียใจด้วยอีกครั้ง”

            แม้น้ำเสียงของหมอจะเต็มไปด้วยการปลอบโยนและเห็นใจ แต่ก็พูดได้อย่างคล่องแคล่วคล้ายดั่งว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องรับหน้าที่บอกข่าวร้ายแก่ญาติคนไข้

            รังสิมันต์ยืนนิ่งเหมือนถูกสาป เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบเหมือนกับโดนแช่แข็ง อยากจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันร้ายอยู่มันเป็นความฝันที่ร้ายแรงเป็นครั้งที่สองของชีวิต ฝันร้ายครั้งแรกเกิดขึ้นตอนที่พ่อกับแม่ของเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนเขาอายุได้แค่สิบสองขวบ คงเป็นเพราะเหตุนี้ที่ทำให้เขาเห็นใจศศิประภากับจันทริกามาก เขารู้ซึ้งดีว่าการสูญเสียบุพการีเป็นเรื่องที่เจ็บปวดเจียนจะขาดใจแค่ไหน ความสูญเสียครั้งนั้นเขาไม่ได้ตั้งตัว เช่นเดียวกับครั้งนี้ที่มันกะทันหันเสียจนเขายอมรับไม่ได้

            เมื่อเช้านี้ศศิประภาและลูกยังอยู่กับเขา เสียงออดอ้อนอ่อนหวานของศศิประภายังดังก้องอยู่ในหัว สัมผัสอันอบอุ่นเมื่อเขาแนบหน้าลงบนท้องของเธอหลังจากลูกน้อยก่อตัวขึ้น มันช่างเป็นความรู้สึกพิเศษ ราวกับได้ของขวัญจากฟ้ามาชดเชย หลังจากที่ฟ้าใจร้ายพรากพ่อกับแม่เขาไปเกือบยี่สิบปี

            ทว่าคนบนนั้นกลับใจดีได้ไม่นาน ก็โยนความเจ็บปวดอย่างมหันต์มาให้เขาต้องแบกรับอีกครั้ง แม้เคยเจ็บปวดอย่างมหันต์กับการสูญเสียมาแล้ว แต่เมื่อได้เผชิญอีกครั้ง มันก็ยังคงหนักอึ้งจนเขาแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะยืน

หมดสิ้นแล้วคนที่รัก

หมดสิ้นแล้วความหวังที่จะได้เห็นหน้าเด็กตัวเล็กๆ ที่ถอดแบบมาจากเขาครึ่งหนึ่ง

หมดสิ้นแล้วเสียงหัวเราะและรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ที่เขารอคอย

ไม่เหลืออะไรให้หวังอีกแล้ว หมดสิ้นทุกสิ่งแล้วจริงๆ

            ทำไม ทำไมคนบนโน้นถึงไม่พาเขาไปด้วยให้มันจบๆ ไป

            ทำไมถึงยังต้องให้เขาพบกับความสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            หากจะโหดร้ายขนาดนี้ แล้วจะปรานีให้เขามีลมหายใจอยู่เพื่ออะไร

            ...เพื่อสะสางและทวงความยุติธรรมให้กับลูกและเมียของของเขายังไงล่ะ...

            “ช่วย...ศศิด้วย...จันทร์ผลักศศิล้มค่ะ...จันทร์...จะฆ่าศศิกับลูกของเรา”

            คำพูดแผ่วๆ ก้องขึ้นในหู ใช่...การตายของศศิประภาไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุ แต่มันมีคนจงใจทำ คนที่เขาเคยเอ็นดู คนที่เขาเคยปกป้อง คนที่เขามองว่าเป็นเด็กดี คนที่เขาเคยเผลอ...มีใจให้

            มันคงไม่เจ็บปวดเท่านี้ หากว่าคนคนเดียวกันนั้นจะไม่ใช่คนที่พรากความสุขทุกอย่างไปจากเขา พร้อมกับยัดเยียดความสูญเสียให้เกิดแก่เขาอีกครั้ง

            “ผมขอโทษศศิ ผมขอโทษ...”

            เสียงที่แหบแห้งเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก เพราะลำคอขื่นไปด้วยก้อนแข็งๆ ที่เอ่อขึ้นมาจนจุก หากเขาระวังกว่านี้ หากเขาไม่ใจดีแบบนี้ หากเขาคิดจะฟังคำพูดของศศิประภาสักนิด เมียกับลูกของเขาคงไม่จากไปในสภาพอันยากแก่การทำใจเช่นนี้

            จากกันทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยลา...

                



ซีรีส์ชุดเมียที่(ไม่)รัก

๑.   เมียคืนแรม (ปรัชญ์-ธรินดา)

๒.  เมีย(ไม่)พลอยโจน (ปราณต์-นัสริน)

๓.  ตะวันพ่ายจันทร์ (รังสิมันต์-จันทริกา)

๔.   กริชเพียงขิม (ศาสตรา-ภัคธีมา)

๕.   ใจร้าย (กวินภพ-เอมมาลิน)

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

ในภาพอาจจะมี 1 คน, ข้อความ



อีบุคมาแล้วนะคะ ใครพร้อมโหลดไปโหลดกันเลย


ซีรีส์ชุด เมียที่(ไม่)รัก มีทั้งหมด ๕ เล่ม
วางจำหน่ายแล้ว ๓ เล่ม ดังนี้นะคะ
๑. เมียคืนแรม  goo.gl/R6TGUg
        แสดง 10 - 10
วันที่โพสต์ :  19 พ.ค. 2561 06:29    วันที่อัพเดท :   16 ส.ค. 2561 07:27    › จำนวนผู้เข้าชม 42193 คน
   › คะแนนโหวต 478 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :