นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ลวงรักบอดี้การ์ดเถื่อน    by จินดาพรรณ นารี
ชื่อตอน เธอเป็นผู้หญิงของฉัน


                   เธอเป็นผู้หญิงของฉัน

สามวันต่อมา

ร่างสูงใหญ่ของหนุ่มลุกครึ่งเดินทางกลับทันที  เมื่อทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี  งานหมั้นของเขาและหญิงสาวที่เขามีใจให้จะถูกจัดขึ้นภายในเดือนหน้า  หลังจากที่เขาไปหาหญิงสาวที่โรงพยาบาลและดูอาการของเธออย่างละเอียด  ก็พบว่าขาของหญิงสาวหักแต่หมอก็รักษาให้แล้ว  และอาการก็ไม่ได้น่าเป็นห่วงมากนักอีกไม่กี่วันเธอก็จะออกจากโรงพยาบาลได้  เท้าหนารีบก้าวไปที่ห้องนอนของตัวเองด้วยความเร่งรีบ  เมื่อตอนนี้ใจเขาโหยหาผู้หญิงอีกคนที่ถูกขังอยู่ในห้องนอนของเขา

มือหนาเปิดประตูห้องนอนเข้าไปทันที  และภาพของหญิงสาวที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นทำให้คนที่เปิดประตูเข้ามาต้องใจสั่น

“คุณไบรอัน”  คนที่นั่งร้องไห้ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้างามอย่างลวกๆ ดวงตาที่บวมเปล่งที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักรีบเบือนหนีไปอีกทาง

“ทำไมไม่กินข้าว”  คนตัวโตถามหญิงสาว  เมื่อเขาได้โทรมาถามสาวใช้แล้วว่าหญิงสาวเป็นอย่างไรบ้าง

“โรสไม่หิวค่ะ”  ตอบกลับชายหนุ่มและสูดลมหายใจเข้าปอดให้มากที่สุด  เขาหายไปหลายวันในขณะที่เธอต้องอยู่ภายในห้องสีเหลี่ยมนี้  โดยที่มีโซ่เส้นใหญ่พันขาเอาไว้ราวกับนักโทษอุกฉกรรจ์

“ไม่หิวก็ต้องกิน  อยากตายหรือไง” เดินเข้าหาหญิงสาวด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง  เมื่อเขาได้รับรายงานว่าหญิงสาวแทบจะไม่ยอมกินอะไรเลย  จะทานก็ต่อเมื่อเอาชื่อของไอ้เก่งกาจมาอ้างเท่านั้น  และนี่ก็คือเรื่องที่ทำให้เขาต้องโมโห  ไม่รู้ว่าเธอจะไปพิศวาสอะไรกับผู้ชายคนอื่น  คนที่เธอจะต้องให้ความสนใจจะต้องเป็นเขาถึงจะถูกผู้ชายที่เป็นผัวของเธอ  คนตัวโตคิดอย่างหงุดหงิด

“อย่าเข้ามานะ”  รีบขยับตัวหนีด้วยความหวาดกลัว  เมื่อเห็นคนตัวโตเดินเข้ามาใกล้  จากตอนแรกที่ยอมรับว่าคิดถึงเขาเหมือนกันที่เขาหายหน้าไปแต่ตอนนี้เธอไม่อยากเจอเขาแล้ว  เมื่อตอนนี้ทั้งใบหน้าและท่าทางของชายหนุ่มช่างน่ากลัวเหลือเกิน

“เธอเป็นผู้หญิงของฉัน  เพราะฉะนั้นฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้”  ยกยิ้มมุมปาก  มือหนาปลดกระดุมเสื้อตามด้วยกางเกงเนื้อดีออกอย่างช้าๆ กายแกร่งร้อนลุ่มแค่เพียงได้เห็นหน้าของหญิงสาว

“คุณไบรอัน” เรียกชื่อของชายหนุ่มอย่างยอมรับชะตากรรม  เมื่อเธอมีค่ากับเขาแค่นี้หน้าที่รองรับความใคร่  หน้าที่ที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากได้  แต่เธอต้องทำเพื่อเป็นตัวแทนของใครบางคน  และผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ใคร  คือคนที่แย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอนั่นเอง 

“ได้เวลาทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว”  คนตัวโตดันร่างบางให้นอนราบลงบนเตียงนุ่ม  ปากหยักและจมูกโด่งซุกไซ้ที่ใบหน้าสาวอย่างหลงใหล

“อย่า”  เสียงหวานถูกกลืนลงไปในลำคอด้วยฝีมือของชายหนุ่ม  ปากของทั้งคู่ประกบกันจนไม่มีช่องว่างให้อากาศรอดผ่าน  มือหนาดึงเสื้อผ้าของหญิงสาวออกด้วยความรีบร้อน  คนที่ไร้ประสบการณ์ยอมตามใจชายหนุ่มแต่โดยดี  เสื้อผ้าถูกโยนทิ้งด้วยฝีมือของคนตัวโต   ขาเรียวเสลาถูกจับให้อ้าออกจากกันเพื่อที่จะได้แทรกลำหนาที่ร้อนผ่าวเข้าไปชิมความหอมหวานจากกลีบกุหลาบงามได้อย่างเร่าร้อน

“อ๊ะ”  ครางแผ่วอยู่ในลำคอเมื่อกายสาวถูกรุกล้ำทีเดียวจนสุดทาง  มือเรียวทั้งสองข้างกำเข้ากับผ้าปูที่นอนจนยับย่น

“โอ้ว  ดีเหลือเกิน  อ้า”  ลำหนาดันเข้าออกช่องทางที่รัดนุ่มเต็มแรง

 “อ้ะ  อ้ะ  พี่ไบรอัน” เสียงหวานเรียกชื่อคนตัวโตที่โยกกายอย่างเร่าร้อนและรุนแรง  หลังจากที่เขากลับมาถึงเขาก็ตักตวงความหอมหวานจากกายสาวอย่างบ้าคลั่ง  ทำราวกับว่าอดอยากมาแรมปี  ริมฝีปากได้รูปเรียกชื่อของคนบนร่างไม่ขาดปาก  มือเรียวกำเข้ากับที่นอนที่ยับย่นเพื่อช่วยบรรเทาความเสียวซ่านที่ได้รับ

“อืม  แน่นมากคนดี” มือหนาบีบคลึงอกอวบใหญ่ด้วยความหมันเขี้ยว  กลีบกุหลาบงามที่ตอดรัดทำให้คนตัวโตเพิ่มแรงมากขึ้นเป็นเท่าตัว

“อ้ะ  พี่ไบรอัน  โรสไม่ไหวแล้วค่ะ  อื้อ  ไม่ไหวแล้ว” 

“ไหวสิ  ผัวยังไม่อิ่มเลย” บอกกับหญิงสาวและเดินหน้าเต็มกำลังชาย  กายสาวสั่นไหวไปตามแรงรักของคนตัวโต  ใบหน้าหวานชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ไหลซึม  เมื่อเพลิงสวาทเข้าครอบงำจนไม่เป็นตัวของตัวเอง  ร่างบางตอบสนองชายหนุ่มอย่างไม่ประสา  แต่ก็เรียกเสียงครางจากคนตัวโตได้อย่างดีเยี่ยม

“พี่ไบรอัน  เบา  เบา  อ้ะ โรสไม่ไหวแล้วค่ะ   กรี๊ด”  เสียงหวานกรีดร้องออกมาด้วยความสุขสม  ร่างบางเกร็งกระตุกเมื่อได้เยือนสวรรค์ชั้นฟ้าที่อยู่ตรงหน้า

“อีกนิดคนดีพี่ไม่ไหวแล้ว”  ดันลำหนาเข้าออกถี่รัว  เตียงสปริงชั้นดีรองรับแรงรักที่โหมกระหน่ำได้เป็นอย่างดี  กายสาวสั่นระริกเมื่อคนตัวโตจับร่างบางให้นอนคว่ำหน้าลงบนที่นอน  กายท่อนล่างดันเข้าออกถี่ยิบอย่างเร่าร้อน

“อ้ะ  อ้ะ  อ้ะ”  เสียงหวานครางไม่เป็นศัพท์

“อืม  อย่าตอดแบบนั้น  อ้า”  ลำหนาดันเข้าออกแรงขึ้น

“พี่ไบรอัน  พี่ไบรอัน” เรียกชื่อของชายหนุ่มที่กระหน่ำช่องทางที่รัดนุ่มสุดกำลัง 

 “ พร้อมกันที่รัก” จับร่างบางในนอนหงายอีกครั้ง  ลำหนาที่โปรงพองดันเข้าออกที่ช่องทางรัดนุ่มถี่ยิบ  เตียงใหญ่สั่นไหวไปตามแรงรักของทั้งคู่จนเกิดเสียงดัง

“อีกนิด”  มือหนาคว้าอกอวบที่กระเพื่อมขึ้นลงมาขยำจนแทบจะแหลกคามือ

“ไม่ไหวแล้วค่ะ  ไม่ไหวแล้วกรี๊ด”  เสียงหวานกรีดร้องอีกครั้งเมื่อได้เยือนวิมานฉิมพลี

  โอ้ว  ซี๊ด”  คนบนร่างคำรามลั่นห้องนอนใหญ่  พร้อมกับน้ำรักที่ฉีดเข้าไปในกายสาวจนหมดทุกหยาดหยด  ร่างหนาล้มทับร่างบางอย่างหมดแรง 

“โรสเหนื่อยค่ะ”  บอกกับคนตัวโตเสียงเบา  อกอวบกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ขาดห้วง

“ต่อไปนี้ห้ามยุ่งกับผู้ชายคนไหนอีก  เพราะว่าเธอเป็นผู้หญิงของฉัน”  บอกกับหญิงสาวและรอคำตอบที่ต้องการ

“ค่ะ  โรสจะไม่ยุ่งกับใครอีก”  บอกกับชายหนุ่มด้วยความเหนื่อยล้า  ร่างบางรู้สึกเมื่อยไปทั้งตัวเมื่อต้องมารองรับบทรักของชายหนุ่มนานนับชั่วโมง

ร่างหนาถอนตัวตนของตัวเองออกแต่โดยดี  เมื่อได้คำตอบที่ต้องการ สายตาคมมองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง  ผิวขาวอมชมพูเต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาตีตราเอาไว้  คนที่ถูกมองรีบหาผ้าห่มมาคลุมร่างกายเอาไว้ด้วยความอับอาย

“เธอเป็นผู้หญิงของฉัน  และเธอจะมีคนอื่นไม่ได้นอกจากฉันแค่คนเดียว”

“ค่ะ”  อีกคนรับคำน้ำตาคลอเมื่อได้รับสถานะที่ชายหนุ่มมอบให้

มือหนาจับเข้าที่ปลายคางมนให้เชิดขึ้น  และจูบที่ริมฝีปากเล็กอย่างเร่าร้อนเมื่อได้รับคำตอบที่ถูกใจ

                        

        แสดง 11 - 11
วันที่โพสต์ :  25 พ.ค. 2560 21:16    วันที่อัพเดท :   19 ก.ย. 2560 11:39    › จำนวนผู้เข้าชม 4852 คน
   › คะแนนโหวต 142 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :