นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ลวงรักบอดี้การ์ดเถื่อน    by จินดาพรรณ นารี
ชื่อตอน เปิดใจให้กัน


                              เปิดใจให้กัน      

ผ่านมาหลายวันที่หญิงสาวต้องมาอยู่ร่วมห้องกับชายหนุ่ม 

“คุณไบรอันคะ  อาหารเสร็จแล้วค่ะ”ร่างบางเดินมาบอกกับชายหนุ่มที่ยืนกอดอกอยู่ที่ริมชายหาด  คนที่เพิ่งจะวางสายจากคู่หมั้นสาวหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลัง  วันงานใกล้เข้ามาทุกทีแต่ทำไมเขาถึงไม่อยากให้วันงานมาถึง 

“หน้าของโรสมีอะไรติดหรือเปล่าคะ”  ถามชายหนุ่มที่ยืนจ้องหน้าเธอแต่ไม่ยอมพูดอะไร  มือเรียวเช็ดหน้าของตัวเองเมื่อคิดว่ามีอะไรติดอยู่

“ไม่มีอะไร”อีกคนพูดเสียงเบา  เขาทำใจไม่ได้จริงๆที่จะต้องปล่อยเธอไป  แต่ถ้าเขาต้องหมั้นกับหญิงสาวคนนั้นแล้ว  เขาก็จะต้องทำหน้าที่ของคู่หมั้นให้ดีที่สุด  แต่แล้วความขัดแย้งก็เกิดขึ้นในหัวใจ  เมื่อหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาเป็นเมียของเขาแล้ว  และเขาจะยอมปล่อยเธอให้ไปเป็นของคนอื่นได้ยังไง  แค่คิดว่าเธอจะต้องไปนอนอยู่ใต้ร่างของผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเขาเองเขาก็ทนไม่ได้แล้ว  แค่คิดกรามแกร่งก็กระทบกันจนเป็นสันนูน  มือหนาเผลอกำเข้ากับโทรศัพท์แน่นโดยไม่รู้ตัว 

“โรสขอตัวก่อนนะคะ”  ร่างบางหันหลังเพื่อที่จะเดินออกไปเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มทำท่าเหมือนว่ากำลังโกรธอะไรสักอย่าง  และคนที่คิดว่าคงจะเป็นเธออีกเช่นเคยที่ทำให้ร่างหนาไม่พอใจ  คนที่รู้ตัวก็เลือกที่จะออกไปให้พ้นจากหน้าของเขา  เพราะกลัวว่าเขาจะไม่พอใจและก็จะว่าเธอให้เสียใจอีก

“อยากออกไปจากที่นี่ไหม” เสียงเข้มถามหญิงสาวด้วยความอยากรู้  เมื่อตอนที่เขาเดินทางไปกรุงเทพคราวที่แล้วเขาก็นัดพูดคุยและสังสรรค์กับเพื่อนสนิท  และเล่าเรื่องทุกอย่างให้เพื่อนฟังเหมือนเคย  และเพื่อนก็แนะนำให้ปล่อยหญิงสาวไปแต่เขากลับไม่คิดเช่นนั้น  เมื่อเขาอยากให้เธออยู่ที่นี่มากกว่าและไม่คิดที่จะปล่อยเธอไปเหมือนที่เพื่อนรักแนะนำ  และถ้าหญิงสาวอยากจะอยู่กับเขาที่นี่เขาก็จะให้เธออยู่  ถึงแม้ว่าเขาจะแต่งงานไปแล้วเขาก็จะมาหาเธอบ้างถ้ามีโอกาส ( ชายหนุ่มเผลอคิดอย่างเห็นแก่ตัว)  แต่แล้วคำตอบของหญิงสาวก็ทำให้เขาหัวเสียไม่น้อย

“ค่ะ  โรสอยากกลับบ้านค่ะ” บอกกับชายหนุ่มด้วยความดีใจ  แววตาที่เปล่งประกายไปด้วยความหวังของหญิงสาว  ทำให้คนตัวโตตัดสินใจได้ในที่สุด

“ฉันจะให้เธอไปจากที่นี่ทนอีกหน่อยแล้วกัน  ต่อไปเราคงจะไม่ได้เจอกันอีก”

“หมายความว่ายังไงคะ” ถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงนัก  เมื่อได้ยินคำว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก

“ดีใจมากสินะที่จะได้ไปจากที่นี่”

“ทำไมเราถึงจะไม่ได้เจอกันอีกคะ”  หญิงสาวไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามสิ่งที่ค้างคาใจแทน

“ฉันจะลาออกและกลับไปอยู่ที่บ้านของฉัน”

“ทะ  ทำไมคะ” 

“ต่อไปเราจะไม่ได้เจอกันอีก  ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด”  ร่างหนายืนหันหลังให้กับหญิงสาวพร้อมทั้งเอ่ยคำขอโทษ  ร่างบางโผเข้ากอดคนตัวโตทั้งน้ำตา  คนที่ถูกกอดอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวยืนนิ่งไม่กล้าขยับใจดวงแกร่งเต้นผิดจังหวะไปหมด

“โรส”  ปล่อยให้หญิงสาวกอดอยู่อย่างนั้น 

“โรสรักพี่ไบรอันนะคะ  โรสรักพี่นะ”  กอดร่างหนาและร้องไห้ออกมาอย่างหนัก  เมื่อเธอจะต้องออกไปจากที่นี่จริงๆก็ทำให้เธออดที่จะใจหายไม่ได้  คำว่ารักที่เก็บงำมาตลอดหลายปีก็ถูกพูดออกมาในที่สุด

“อะไรนะ  เมื่อกี่โรสพูดว่าอะไรนะ”  ร่างหนาหันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวอีกครั้ง  มือหนาดันร่างบางให้ออกห่างเพียงนิด 

“โรสขอโทษค่ะ  โรสขอโทษ”  มือเรียวรีบเช็ดน้ำตาออก  เมื่อกลัวว่าชายหนุ่มจะโกรธและไม่พอใจที่เธอบอกรักเขา  แต่ทุกอย่างมันกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด  เมื่อคนตัวโตดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้แนบอก  เสียงของหัวใจของทั้งคู่ดังประสานกัน  ร่างบางยืนนิ่งและปล่อยให้คนตัวโตกอดอยู่อย่างนั้น  แขนเรียวค่อยๆยกขึ้นกอดตอบชายหนุ่มอย่างกล้าๆกลัว  แต่เพราะความรักที่มีอยู่จนท่วมท้นในหัวใจ  เรียกให้แขนเรียวเล็กกอดคนตัวโตเอาไว้แน่น  ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาหลับตาลงอย่างช้าๆเพื่อซึมซับความสุขจากอ้อมกอดที่แข็งแรงนี้ให้มากที่สุด

“ขอบคุณนะครับ” ร่างหนาพูดกับหญิงสาวเขาไม่เคยคิดเลยว่าคำว่า  คำว่ารักที่ออกมาจากปากของหญิงสาวจะทำให้เขามีความสุขขนาดนี้  ผิดกับคำว่ารักของผู้หญิงอีกคนที่เขาฟังแต่กลับไม่รู้สึกอะไร 

“พูดใหม่อีกทีได้ไหมครับ”  ดันร่างบางให้ออกห่างเพียงนิด  มือหนาเช็ดน้ำตาให้หญิงสาวอย่างเบามือ

“โรส”

“บอกพี่อีกทีว่าพี่ไม่ได้หูฝาด”  จูบซับน้ำตาออกจากดวงหน้าหวานอย่างอ่อนโยน

“โรสรักพี่ไบรอันค่ะ”

“พี่ก็รักโรสเหมือนกันครับ”  เขายอมแล้วยอมรับเสียงของหัวใจของตัวเองแล้ว  ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เจ็บปวดที่ทำร้ายเธอและสิ่งที่เพื่อนรักของเขาพูดมันก็เป็นจริงทุกอย่าง  เขารักเธอต่อให้แสร้งว่าเกลียดเธอยังไง  แต่คนที่เขาคอยให้ความสนใจก็มีแค่เพียงเธอคนเดียว

“พี่ไบรอัน”  เรียกชื่อของชายหนุ่มด้วยความตื้นตันใจ  ก่อนที่ทั้งคู่จะสวมกอดกันด้วยความรักอีกครั้ง

“พี่ขอโทษที่ทำให้โรสเสียใจ  พี่จะไม่ทำอีกโรสยกโทษให้พี่นะครับ”

“โรสไม่เคยโกรธพี่ไบรอันเลยนะคะ” บอกกับชายหนุ่มทั้งน้ำตา  ทั้งคู่ยืนกอดกันอยู่อย่างนั้น 

 หญิงสาวที่ถูกผ้าสีน้ำเงินเข้มปิดตาเอาไว้  โดยที่มีมือหนาของคนรักกุมมือไม่ยอมปล่อย  ร่างบางเดินตามคนตัวโตไปด้วยหัวใจที่ฟูฟ่อง 

“พี่ไบรอันจะพาโรสไปไหนคะ” คนที่ถูกปิดตาถามด้วยความอยากรู้

“อีกนิดเดียวครับอดทนหน่อยนะ”  บอกกับหญิงสาวเสียงนุ่ม  มือหนาจูงมือหญิงสาวให้เดินตามด้วยรอยยิ้ม

ทั้งคู่หยุดเดินเมื่อถึงที่หมาย  คนตัวโตเอื้อมมือมาแกะผ้าที่ปิดตาของหญิงสาวออกอย่างเบามือ

“สวยไหมครับ”  ถามหญิงสาวเมื่อเขาพาเธอขึ้นมาบนจุดชมวิวที่สวยที่สุดของเกาะนี้  และเป็นเขาคนเดียวที่จะขึ้นมาที่นี่ได้เมื่อมันเป็นสถานที่ต้องห้าม

“สวยจังเลยค่ะ  มองเห็นน้ำทะเลไกลมากเลยค่ะ”  อีกคนยิ้มออกมาด้วยความดีใจ  รอยยิ้มของหญิงสาวทำให้คนตัวโตมองตามราวกับต้องมนต์

“พี่มีความสุขมากนะครับ”  อ้อมแขนที่แข็งแรงสวมกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง  ดวงตาคมหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า  เขาอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ไม่อยากให้เวลาแห่งความสุขนี้หมดไป 

“โรสก็มีความสุขค่ะ  เราจะมีความสุขแบบนี้ตลอดไปใช่ไหมคะ” เอียงหน้ามาถามชายหนุ่ม  จมูกโด่งเล็กกดลงที่แก้มสากเต็มแรงเบาๆ

“ยั่วพี่เหรอเดี๋ยวผัวจัดหนักนะครับ”  บอกกับหญิงสาวและหอมแก้มนวลคืนเช่นกัน

!! ฟอด!!

“พี่ไบรอัน”

“ครับ”

“โรสไม่คุยกับพี่ไบรอันแล้ว” หันหน้าหนีด้วยความเขินอาย  ใบหน้างามแดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศ 

“โรสมือเย็นจังเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”  ถามหญิงสาวในอ้อมแขนด้วยความเป็นห่วง 

“เปล่าค่ะ”

“พี่ว่าเราไปนอนเล่นกันดีกว่า”

“นอนเล่นที่ไหนคะ” 

“ตามพี่มาสิ”จูงมือของหญิงสาวให้เดินตามไปอีก

“ไปไหนคะ”  ถามด้วยความสงสัยแต่คนตัวโตก็ไม่ยอมพูดอะไรได้แต่ส่งยิ้มให้เธออย่างเดียว

“ถึงแล้ว”  บอกกับหญิงสาวและมองหน้าขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่

“โห  สวยจังเลยค่ะใครมาทำเอาไว้คะ” 

“พี่เองครับ”

“อะไรนะคะ”  ถามย้ำเพื่อความแน่ใจว่าเธอได้ยินไม่ผิด  เมื่อชายหนุ่มบอกว่าเขาเป็นคนสร้างบ้านหลังนี้

“เอ่อ  พี่หมายถึงเจ้านายของพี่น่ะ”  รีบแก้ตัวเพราะคิดว่าหญิงสาวจะจับได้  และเขาลืมบอกความจริงให้หญิงสาวรู้ว่าที่นี่เป็นเกาะส่วนตัวของเขา  ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากบอกแต่เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะโกรธ  และเขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ที่ดีๆต้องสะดุดลงตอนนี้

“แล้วเราจะขึ้นไปได้เหรอคะ  เจ้านายของพี่จะโกรธหรือเปล่าคะ”  ถามชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง  เมื่อเขากำลังจะพาเธอขึ้นไปที่บ้านที่อยู่บนนั้น  บ้านไม้ขนาดกะทัดรัดแต่ถูกออกแบบได้อย่างสวยงาม  มองดูก็รู้ว่าคนที่ออกแบบจะต้องเป็นคนที่มีรสนิยมมากถึงทำออกมาได้สวยขนาดนี้

“เจ้านายเขาไม่ว่าพี่หรอกครับ  เขายังอนุญาตให้พี่พาเมียมาฮันนีมูนได้อีกด้วย”

“คนบ้าพูดอะไรก็ไม่รู้”  ตีแขนของชายหนุ่มด้วยความหมันเขี้ยว

“ยื่นมือมาครับ”  คนที่ก้าวขึ้นไปบนบันไดส่งมือมาให้หญิงสาวจับด้วยความเป็นห่วง

“ขอบคุณค่ะ” 

“อื้อ  ไบรอันอย่าค่ะ”  ร่างบางถูกดันให้นอนลงบนเตียงนุ่ม  ปากร้อนไม่รอช้าขบเม้มและสร้างรอยที่คอระหงเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของเหมือนเคย

“โรสเป็นเมียพี่เป็นเมียของพี่แค่คนเดียว”

“ค่ะ  โรสจะเป็นของพี่ไบรอันแค่คนเดียว”

“อืม  พี่จะมอบความสุขให้โรสนะที่รัก”  สบตากับหญิงสาวเพียงนิด  ก่อนที่ร่างหนาจะไม่ปล่อยให้คนใต้ร่างได้พูดอะไรอีก 

“โรสรักพี่นะคะรักที่สุด”  ริมฝีปากรูปกระจับพูดกับชายหนุ่ม  ก่อนที่จะถูกปากหนาประกบลงและบดจูบอย่างดูดดื่ม  ตามด้วยบทรักอันเร่าร้อน  เสียงครวญครางด้วยความสุขสมของทั้งคู่ดังไปทั้งป่าใหญ่อย่างไม่กลัวว่าใครจะมาได้ยิน

 “ที่รัก” มือหนาเกลี่ยไล้ตามใบหน้าหวานอย่างอ่อนโยน  จมูกโด่งกดลงบนหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา

“อืม”  ร่างกายที่เปลือยเปล่าขยับตัวเพียงนิด  ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นและส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่ม

“ไปทานข้าวกันครับพี่ทำอาหารเอาไว้ให้แล้ว”  มือหนาบีบจมูกเล็กด้วยความหมันเขี้ยว

“ค่ะ  แต่พี่ไบรอันหันหลังไปก่อนได้ไหมคะ”  ขยับตัวเพื่อที่จะลุกขึ้นนั่ง  มือเรียวกระชับผ้าผืนหนาเอาไว้แนบกายด้วย

“พี่เห็นหมดแล้วจะอายทำไมครับ  ก่อนที่โรสจะหลับพี่ยัง”

“หยุดนะคะ” ส่งสายตาคาดโทษให้กับชายหนุ่ม  ใบหน้างามร้อนผ่าวราวกับคนที่กำลังจะเป็นไข้

“โอเคครับพี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้” หันหลังให้กับหญิงสาวเพื่อให้เธอได้ทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำที่อยู่ถัดไป   ร่างบางก้าวลงจากเตียงโดยที่มีผ้าห่มพันกายเอาไว้ด้วย  คนตัวโตหันมาส่งยิ้มล้อเลียนเมียรักอีกครั้ง

“คนบ้า  คนนิสัยไม่ดี”  ร่างบางแหวใส่ก่อนที่จะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำตามด้วยเสียงหัวเราะไล่หลังไปติดๆ

“ฮ่า  ฮ่า ฮ่า”  คนตัวโตหัวเราะจนท้องแข็งเมื่อเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของเมียสาว  ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม  เมื่อคิดถึงเรื่องที่เขาได้ตัดสินใจทำมันลงไป

“พี่ขอโทษนะครับ”  บอกกับหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิด  ถ้าเขายอมรับเสียงของหัวใจของตัวเองตั้งแต่แรก  เรื่องทุกอย่างก็คงจะไม่เป็นแบบนี้ผู้หญิงที่เขารักก็คงจะไม่เจ็บปวด  แต่พอคิดถึงผู้หญิงอีกคนเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเช่นกัน  คนตัวโตเงยหน้าขึ้นด้วยความเสียใจ  เมื่อตอนนี้หัวใจของเขาคล้ายกับมีมีดเล่มใหญ่มาปักเอาไว้ตลอดเวลา

“พี่จะทำยังไงดีที่รัก” มองประตูห้องน้ำด้วยตึงเครียดเมื่อวันและเวลาหมุนผ่านเข้ามาทุกที

                   

 

 

        แสดง 13 - 13
วันที่โพสต์ :  25 พ.ค. 2560 21:16    วันที่อัพเดท :   19 ก.ย. 2560 11:39    › จำนวนผู้เข้าชม 4864 คน
   › คะแนนโหวต 142 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :