นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก ห้า 1















 

คนอุ้มรัก  ห้า

 

 

 

 

วันที่สาม


วันสุดท้ายของการชำระหนี้ได้ย่างกายเข้ามา วิเชียรนั่งกุมหัวอยู่ที่โซฟาตัวเดิมตั้งแต่เมื่อวาน เนื้อตัวเริ่มสั่นเทารุนแรง นัยน์ตาแดงเถือกจากการอดนอนมาหลายชั่วโมง ผมสีดอกเลายุ่งเหยิงไม่เหลือสภาพ


เสียงเคาะประตูดังขึ้นและดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ ร่างท่วมที่นั่งขวัญผวาสะดุ้งโยง เงยหน้าขึ้นหันมองไปทางประตู ขวัญกระเจิงไปไกลกว่าเดิม มือหนากำเข้าหากันแน่นพยายามไม่ให้มันสั่น กลัวคนหลังประตูจับใจ ทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใครที่อยู่หลังประตูบานนั้น


อ้อมเดือนเดินออกมาจากห้องนอนเมื่อได้ยินเสียงเคาะถี่ๆ พลางนึกแปลกใจว่าทำไมบิดาถึงไม่ลุกไปเปิดประตู หญิงสาวจึงเดินไปที่ประตูแล้วเปิดมันออก และเห็นว่าเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมสูทเนื้อดีสามคน และหนึ่งในนั้นเธอจำได้ว่าเป็นลูกน้องของเจ้าของเรือคาราคอร์ฟ พลางเอ่ยถามออกไปถึงการมาของพวกเขา


“มีธุระอะไรหรือค่ะ?”


“เจ้านายของผมต้องการพบคุณพ่อของคุณหน่อย” ร่างสูงที่ยืนหน้าสุดเป็นคนตอบคำถามของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มองเลยไปยังคนที่นั่งอยู่โซฟาในห้อง ซึ่งเขาเห็นอาการตื่นกลัวจากอีกฝ่ายชัดเจน


“พบพ่อฉัน? เรื่องอะไรกันหรือค่ะ” อ้อมเดือนหันไปทางบิดาสลับมองหน้าคนที่มาหา


“ไม่มีอะไรหรอกลูก เดี๋ยวพ่อกลับมา” นายวิเชียรลุกขึ้นเดินเข้าหาบุตรสาว พลางส่งยิ้มให้เป็นเชิงบอกว่าไม่มีอะไร


“อ้อมไปด้วย...”


“ไม่ต้อง!” 


ร่างบางชะงักกึกอยู่กับที่ เมื่อถูกน้ำเสียงเข้มห้วนของบิดาตวาดกลับมา


ลูกอยู่ที่นี่แหละ น้องตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอใครจะงอแง พ่อไปไม่นาน” วิเชียรบอกเสียงเบาลง เมื่อรู้ตัวเองว่าพุดเสียงดังใส่ลูกสาวมากเกินไป


“ก็ได้ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ”


คนเป็นบิดาไม่ตอบ เพียงแค่ส่งยิ้มฝืดๆ ไปให้ ร่างท่วมทำได้เพียงเดินตามร่างยักษ์ของลูกน้องของสิงห์หนุ่มไป

 



ประตูห้องทำงานบานใหญ่ถูกผลักเปิดเข้ามา ร่างสูงนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ตัวใหญ่ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยไม่บอกอารมณ์ใด นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องมองมายังผู้มาใหม่ด้วยแววตาชนิดหนึ่งที่ไม่มีใครอ่านออก ทำเอาคนถูกมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ได้เหมือนกัน


“ไหนล่ะเงินของผม ตามสัญญาผมต้องได้มันคืนวันนี้ยี่สิบล้าน” สิงห์หนุ่มกล่าวน้ำเสียงเนิบนาบเน้นทุกคำพูด


“เออคือว่า


วิเชียรไม่รู้จะเก็บมือไว้ที่ไหน ความกลัวเริ่มกัดกินร่างกายของเขาอย่างน่ากลัว มือหนาสั่นเทาจนต้องบีบมันแน่น


“ว่าไง ผมไม่ได้เรียกคุณมาเพื่อรอฟังความเงียบนะ ตกลงเงินผมอยู่ไหน!


“ผะ ผมขอเวลาอีก


“ไม่! ลูกหนี้คนอื่นผมให้พวกเขาแค่วันเดียวด้วยซ้ำ สำหรับคุณถือว่าผมเมตตามากแล้วนะ” รัฐภพกล่าวเสียงห้วน จ้องลูกหนี้ด้วยสายตาชนิดหนึ่งที่ลูกน้องทุกคนรู้ว่ามันเป็นการเตือนครั้งสุดท้าย


“แต่ว่า


รัฐภพตบฝ่ามือหนาลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น เล่นเอาลูกหนี้วัยกลางคนสะดุ้งโยง หัวใจหล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม เนื้อตัวเกิดสั่นเทาอย่างปิดไม่อยู่ ความหวาดกลัวเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ


“เงินผมอยู่ไหน!


“มะ ไม่มี” วิเชียรตอบ น้ำเสียงราวกระซิบ


“งั้นก็เอาสิ่งที่ทดแทนกันได้มาใช้หนี้ก็แล้วกัน...” 


น้ำเสียงเนิบนาบส่งไปพร้อมประกายตาแฝงเล่ห์นัย ร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่เข้ามาหาลูกหนี้ยี่สิบล้านที่ยืนตัวสั่นอยู่กลางห้องทำงานไม่บอกอารมณ์ใด


วิเชียรเงยหน้าขึ้นมองหน้าหนุ่มรุ่นลูกอย่างไม่เข้าใจ ยังต้องการอะไรอีก ในเมื่อเขาแทบจะไม่มีอะไรไปใช้หนี้ให้


“ผมไม่มีอะไรเหลือแล้ว...”


“ใครว่าล่ะ...”


รัฐภพขัดขึ้นก่อนที่ชายแก่ผีพนันจะทันได้พูดจบ เว้นวรรคไปเล็กน้อย พลางหยักยิ้มที่มุมปากเป็นนัยยะ จ้องลูกหนี้นิ่ง แล้วพูดประโยคที่ทำให้อีกฝ่ายต้องร้องขอ


“ลูกสาวคุณไง!







        แสดง 14 - 14
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 96382 คน
   › คะแนนโหวต 2226 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :