นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ล่ารักรัฐภัทร [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ล่ารัก สี่ 3









เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ปลุกให้เกษราหลุดออกจากภวังค์ หันไปมองว่าใครที่ตื่นเช้าแล้วมาเยี่ยมเธอเหมือนกับคนที่พึ่งเข้าไปปลอกผลไม้ให้กับเธอ

“อ้าวคุณคาฟีส”

ชื่อที่หญิงสาวเปล่งออกมาทำเอาชายหนุ่มอีกคนที่กำลังปลอกผลไม้อยู่ชะงักค้าง เผลอกำมีดในมือแน่น ทีอย่างนี้มาเร็วเชี่ยวนะ!

“เป็นยังบ้างครับ”

“โอเคแล้ว แล้วคุณรู้ได้ยังค่ะว่าฉันอยู่ที่นี่”

“พอดีผมได้ยินพนักงานคุยกันนะครับ ก็เลยตามาเยี่ยม นี่ของเยี่ยมครับ” ยื่นกระเช้าผลไม้ให้ พอเห็นว่าเธอคงรับไม่ไหวจึงวางไว้ที่โต๊ะรับแขก

“ขอบคุณมากค่ะ ไม่เห็นต้องลำบากซื้อมาเลย” เกษราเกรงใจ เขาเป็นแขกที่โรงแรมเธอ ยังอุตส่าห์มาเยี่ยม เธอก็ดีใจมากแล้ว

“แขกที่โรงแรมผมนี่ก็ดีนะครับ มาเยี่ยมถึงที่เลย” คาฟีสหันมองไปด้านหลังตามเสียงที่ดังมา

“ก็คุณเกทเป็นเพื่อนผม ผมก็ต้องมาเยี่ยมสิครับ”

“ไม่เห็นเกษบอกผมเลยว่ามีคุณเป็นเพื่อน”

ภานุถือจานผลไม้ออกมา ก้าวเข้ามาหยุดลงที่อีกฝั่งเตียงคนไข้ จ้องมองแขกหนุ่มไม่หลบ เกษราที่เห็นว่ากำลังจะเกิดศึกย่อมๆ ขึ้นจึงรีบห้ามทัพ

“นุ พอได้แล้ว”

“คุณเกททานข้าวหรือยังครับ” คาฟีสหันมาสนใจหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่เตียง ปล่อยให้ชายหนุ่มอีกคนขู่ฟู่ๆต่อไป

“ยังค่ะ อีกเดี๋ยวพยาบาลก็คงเอามาให้ค่ะ” หญิงสาวรีบบอก มือบางยื่นไปกุมมือหนาของเพื่อนเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะอ้อมมาอีกฝั่งที่วิศวกรหนุ่มยืนอยู่ ซึ่งคาฟีสก็เห็นอยู่ แต่ก็ไม่ได้พุดอะไร

“งั้นหรือครับ เดี๋ยวผมไม่รบกวนเวลาพักผ่อนแล้ว ไว้วันหลังผมมาเยี่ยมใหม่”

“ไม่ต้องเลยยิ่งดี”

“นุ ...ค่ะ ขอบคุณมานะค่ะที่มาเยี่ยม”

“ผมเต็มใจมาเยี่ยมครับ ไปนะครับ” กล่าวจบคาฟีสก็ผละเดินออกจากห้องพักคนไข้สาวไป ก่อนไปก็มิวายทิ้งสายตาชนิดหนึ่งไปให้ชายหนุ่มอีกคน ซึ่งก็ทำให้อีกฝ่าเนื้อเต้นไปอีกรอบ

“ผมเต็มใจมาเยี่ยมครับ” ภานุทำเสียงเล็กเสียงน้อย เลียนแบบคนที่พึ่งเดินออกไปด้วยความหมั่นไส้เต็มประดา

“แกไปหาเรื่องเขาทำไม”

เกษราหันไปหาคนที่ตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้เขาไม่ชอบหน้าคาฟีสหนักหนา เขาออกจะเป็นผู้ชายที่แสนดี มีน้ำใจจะตาย แถมยังเคยช่วยชีวิตเธอด้วย

“ฉันเปล่า มันต่างหากละที่หาเรื่องฉัน” ภานุปฏิเสธหน้าตาย ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“นี่แนะ ไปเรียกเขามันได้ยังไง ฉันไม่พูดแกแล้ว ถ้าอยากอยู่ที่นี่ต่อ ก็เงียบๆ ฉันจะพักผ่อน” ยื่นคำขาด เมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังอ้าปากจะพูดขึ้นมาอีก

 


เครื่องบินส่วนตัวสิบที่นั่งที่เดินทางมาหลายชั่วโมง ก็ร่อนลงจอดที่สนามบินของสยามประเทศในเช้าอีกวัน หลังที่ลุยการประชุมมาตลอดสามวันเต็ม

“แวะที่ไหนก่อนไหมครับ” แซมเดินมาถามนายหนุ่ม

“ไม่ล่ะ กลับบ้านพักเลย ฉันเหนื่อยอยากพักเต็มทีแล้ว” สิงห์หนุ่มสั่งเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ตามเคย ไม่เสียเวลาต้องคิด ตอนนี้หัวใจของเขาเรียกร้อง

รถหรูตีวงโค้งเขาจอดเทียบลงที่หน้าบ้านพักในชั่วโมงต่อมา ก้าวตรงไปเข้าด้านใน กวาดสายตามองหาใครคนหนึ่งที่เฝ้าวนเวียนห้วงคำนึกตั้งแต่เขาไป ยันเขากลับมา

“ทำไมกลับเร็วนักล่ะครับ?”

เรย์อดแปลกใจที่นายหนุ่มกลับมาก่อนกำหนด ทั้งที่กำหนดกลับอีกตั้งสี่วัน แต่คำถามนั้นก็ไม่ได้คำตอบ เมื่อเขาถามหาต้นเหตุที่กลับมาด่วนแบบนี้

“เมฆณาอยู่ไหน?”

“ไปโรงพยาบาลครับ” ลูกน้องหนุ่มบอก  

“เธอเป็นอะไร” สิงห์หนุ่มหันขวับมาที่คนที่รายงาน

“ไม่ใช่คุณเมย์ครับ แต่เป็นคุณเกษรา พอดีว่าเกิดอุบัติเหตุแผงไฟล่วงมาทับเธอนะครับ” อธิบายอย่างละเอียดให้นายหนุ่มฟัง

“เอารถออก”

“ไปไหนครับ?” แซมถาม

“บ้านพักของเมฆณา”

ร่างสูงเดินออกจากบ้านตรงมาขึ้นรถ แทบจะไม่รอสองหนุ่มที่วิ่งตามมา ซึ่งผลก็คือไม่ทันนายหนุ่ม เพราะตอนนี้เขาขับรถพุ่งออกไปเสียแล้ว

“ทำไมไม่โทรไปบอกวะ” แซมหันมาต่อว่าคู่หู

“ก็ฉันคิดว่าเจ้านายประชุมอยู่ ก็เลยไม่ได้โทร” เรย์ตอบ พลางมองตามท้ายรถของเจ้านายหนุ่มที่มุงหน้าที่บ้านพักที่อยู่ห่างไปอีกฝั่งของโรงแรม

 


ร่างสูงก้าวลงจากรถหรูตรงไปประตู ก่อนจะกระโดดข้ามรั้วที่สูงแค่เอวสอบเข้าไปอย่างง่ายดาย โดนไม่คิดจะกดกริ่งให้เสียเวลา สีหน้าแววตาที่บ่งบอกอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

 “คุณเป็นใครค่ะ! ต้องการอะไร” พี่เลี้ยงสาวที่กำลังนั่งเล่นกับเด็กชายพีระภัทรถึงกับสะดุ้งตกใจกับการมาของผู้มาใหม่

ชายหนุ่มไม่ตอบ เพียงตรงเข้าไปอุ้มเอาร่างเล็กของเด็กชายพีระภัทรขึ้นอ้อมแขน แล้วเดินออกนอกบ้านไป ท่ามกลางความตกใจของพี่เลี้ยงสาวรุ่น ก่อนไปก็หันมาบอกเสียงเรียบ

“บอกเมฆณา ถ้าอยากได้ลูกคืนให้ไปหาผมที่บ้านพัก” กล่าวจบก็ขับออกไปราวพายุ

“เดี๋ยวก่อนคุณ...”

สาวพี่เลี้ยงได้แต่ยืนตัวสั่นเทาทำอะไรไม่ถูก เกิดมาก็ไม่เคยเจอโจรที่หน้าตาหล่อเหลาราวเทพพระบุตรมาจุติเช่นนี้มาก่อน นานกว่าสิบนาทีจึงพึ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องโทรบอกนายจ้างสาว รอเท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับ ยิ่งร้อนใจเข้าไปอีก พยายามติดต่อนายสาว เธอมัวทำอะไรอยู่ทำไมไม่รับสาย

พี่เลี้ยงสาวไม่รู้จะทำอย่างไร แต่สติที่เรียกกลับมาได้น้อยนิดก็รีบวิ่งไปหยิบเอาเสื้อแขนยาวสวมทับ วิ่งที่จักรยานคันเก่งแล้วปั่นเต็มฝีเท้าไปที่โรงแรมที่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรอย่างร้อนใจ ทันทีที่ถึงเธอก็รีบวิ่งที่ประชาสัมพันธ์ให้ติดต่อหานายจ้าง

“ตอนนี้คุณเมฆณาออกไปข้างนอกค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่าค่ะ” ประชาสัมพันธ์สาวบอก

“ฉันมีเรื่องด่วนจริงๆค่ะ ช่วยโทรให้หน่อยได้ไหมค่ะ”

“สักครู่นะคะ ...ไม่มีคนรับค่ะ คุณฝากอะไรไว้ไหมค่ะ ถ้าคุณเมฆณากลับมาฉันจะให้โทรกลับ” ประชาสัมพันธ์สาวก็พยายามติดต่อให้อย่างใจเย็น แต่ทางหญิงสาวก็ไม่รับสายเลย เธอก็จนปัญญาจะช่วยเหมือนกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนั่งรอก็ได้ ไม่นานใช่ไหมค่ะ” น้อยทำหน้าเศร้า เธอไม่รู้จะทำยังไงดี บ้านทิพย์อยู่ที่ไหนเธอก็ไม่รู้

“ค่ะ นั่งรอที่เก้าอี้รับแขกทางโน้นจอก่อนนะคะ”

น้อยเดินมานั่งรอนายสาวอยู่ที่เก้าอี้รับแขกตรงล้อบบี้ของโรงแรม น้ำตาพลางไหลพราก มือไม่สั่นเทาด้วยความกลัว ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจอเรื่องที่มันวุ่นวายเช่นนี้มาก่อน ร้องไหลจนน่าสงสาร

 


สองชั่วโมงให้หลัง พอดีกับเวลาเลิกงาน ร่างบางของผู้จัดการทั่วไปก็เดินออกเข้ามาในโรงแรม น้อย พี่เลี้ยงสาวก็รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นตระหนก

“คุณเมย์ค่ะ น้อยขอโทษนะคะ น้อยขอโทษ ฮือ...”

“เดี๋ยวก่อนน้อย ใจเย็นๆ เกิดเรื่องอะไรขึ้น” มือบางลูบแผ่นหลังบอบบางปลอบโยนให้หายตกใจ เธองงกับท่าทางของสาวร่างเล็กที่เธอจ้างให้มาดูแลลูกชาย

“น้องพีทค่ะ...”

“พีท! พีทเป็นอะไร น้อย ตาพีทเป็นอะไร!” ดวงตากลมเรียวขยายวาบ เมื่อเป็นเรื่องของลูกชายสุดที่รัก

“น้องพีทถูกจับตัวไปค่ะ!

“อะไรนะใคร” เสียงหวานถามเสียงดังลั่น เป็นห่วงความปลอดภัยของลูกชายเป็นที่สุด

“เขาบอกว่า... ถ้าอยากได้ตัวน้องพีทคืนให้ไปหาเขาที่บ้านทิพย์ คุณเมย์รอน้อยด้วย” ยังไม่ทันที่น้อยจะทันพูดจบ หญิงสาวก็เดินแกมวิ่งไปที่รถกอล์ฟคันเล็ก ออกไปอย่างรวดเร็ว

“คุณได้เห็นดีกับฉันแน่รัฐภัทร!” 




        แสดง 14 - 14
วันที่โพสต์ :  26 มี.ค 2559 09:49 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:07    › จำนวนผู้เข้าชม 42308 คน
   › คะแนนโหวต 1652 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :