นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 17


มาเฟียดื้อรัก  17

                “หมอเมียผมเป็นอะไร”  เธนที่พาโบนิตามาตรวจที่โรงพยาบาลก็รีบถามหมอทันที

                “ไม่เป็นอะไรมากครับ”

                “หมออยากตายใช่ไหมถึงตอบแบบนี้”  เธนถามเสียงเข้ม

                “ปะ  เปล่าครับ  คือ อาการของภรรยาคุณไม่ได้ร้ายแรงอะไรมากนัก”

                “ไม่ร้ายแรงจะเป็นลมเหรอ”  เธนไม่วายถามอย่างหัวเสีย

                “อาการของคนท้องก็แบบนี้แหล่ะครับ”  หมอบอก

                “ท้องอะไร  อะไรนะ  ท้อง  เมียผมท้อง  ฮะฮะฮะ  จริงเหรอหมอ  เมียผมท้อง”  จากที่ตอนแรงจะโวยายพอมาคิดตามคำพูดหมอก็ทำให้กลายเป็นคนอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

                “ครับภรรยาคุณท้องครับ  ช่วงนี้ก็อาจจะมีอาการหน้ามืด  หรืออาเจียน  เดี๋ยวหมอจะจัดยาบำรุงไปให้นะครับ”

                “ผมจะจ้างพยาบาลส่วนตัวด้วย”  เธนบอก

                “ครับ  ทางเราจะทำเรื่องให้”

                “ก็ดี  แล้วเมียผมต้องนอนดูอาการหรือกลับบ้านได้เลย”

                “ฟื้นก็กลับได้แล้วครับ”  หมอบอก

                “ขอบคุณ”  เธนว่าก่อนจะโทรหาโรลให้มาขับรถให้เขาเพราะเขาจะคอยดูแลโบนิตา

                15   นาทีต่อมา

                “มีอะไรครับนาย  นายหญิง  นายหญิงเป็นอะไรครับ”  โรลถามหน้าตื่นเพราะตกใจตั้งแต่ที่เจ้านายให้มารับที่โรงพยาบาลแล้ว

                “แกจะตื่นตูมอะไร  เมียฉันเป็นลม  อ้อ  แกกำลังมีเจ้านายคนใหม่นะ”

                “เจ้านาย  เจ้านายคนใหม่”  โรลทวนคำพูดไปมาอย่างงง  จนเธนถึงกับเดินมาตบหัวลูกน้องคนสนิท

                “เมียกูท้อง”

                “ท้อง  นายหญิงท้อง  ท้องกับเจ้านาย  นายน้อย  เรากำลังจะมีนายน้อง  ต้องโทรรายงานนายท่าน”  เธนอยากจะขำอาการของลูกน้องเพราะรู้สึกจะเหมือนตนเหลือเกินตอนรู้ว่าโบนิตาท้อง

                “เดี๋ยว  กูต้องเป็นคนโทรป่ะ”  เธนว่า

                “ใช่   เจ้านายจะต้องเป็นคนโทร  ดะ เดี๋ยวผมจะต่อสายให้ครับ”

                “เอาเข้าไป  แกจะรนอะไรวะ”  เธนพูดยิ้มๆก่อนจะรับโทรศัพท์และบอกผู้เป็นพ่อและแม่ได้รับลูกว่ากำลังจะมีหลาน

                “เธน”

                “เป็นไงเป็นอะไรไหม  อยากได้อะไรหรือเปล่า”

                “ฉันเป็นอะไรค่ะ  ขนาดต้องมาโรงพยาบาลเลยเหรอ”

                “ไม่ได้มีอะไรร้ายแรง  มีแต่เรื่องที่ดี”

                “เรื่องอะไรค่ะ”

                “เรากำลังจะมีลูก”  โบนิตานิ่งไปก่อนจะยกมือลูบหน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างงง

                “ลูก”

                “ใช่  ลูกของเรา  ขอบคุณนะโบวี่ที่มอบของขวัญที่มีค่าให้ฉัน”

                “จริงเหรอค่ะ”  โบนิตาถามอย่างไม่ค่อยเชื่อ

                “จริงซิ  ฉันมีน้ำยานะ”  โบนิตาได้สติก็ค้อนให้สามีตัวดีที่วกมาเรื่องอย่างว่าได้ตลอด

                “โรลไปรับยา  และบอกด้วยว่าพยาบาลที่ฉันจ้างต้องไปถึงที่คฤหาสน์ตอนเก้าโมง”  เธนบอกก่อนจุอุ้มโบนิตาออกจากห้อง

                “คุณเธนค่ะฉันเดินเองได้ค่ะ”

                “ไม่เอา  ล้มไปจะทำไง  หายหน้ามืดแล้วเหรอ”  เธนถาม

                “หายแล้วค่ะ”

                “หายแล้วก็อยู่เฉยๆ  ฉันจะอุ้มลูกกับเมีย  ใครจะมองก็ช่างมัน”

                “คุณเธนอ่ะ”

                “ไม่ต้องมางอน”  เธนว่าก่อนจะพาร่างบางมายังรถรและก็รอโรลไม่นานก็ออกมา

                “ยาครับ”

                “หิวอะไรไหมโบวี่”

                “อยากทานซุปร้อนๆค่ะ”

                “เหรอ  งั้นเดี๋ยวบอกให้แม่ครัวทำให้”

                “ค่ะ”  โบนิตาว่าก่อนจะเอนมาพิงไหล่แกร่ง  เธนก็ไม่ได้ว่าอะไรกับโอบร่างบางเอาไว้และไม่นานโรลก็ขับรถมายังคฤหาสน์และก็เป็นไปตามคลาดคนเห่อหลานมารอรับถึงหน้าประตูเลยทีเดียว

                “เป็นไงบ้างหนูโบวี่”  คุณวาลินีถาม

                “ดีขึ้นแล้วค่ะ”

                “ไปทำซุปให้โบวี่หน่อย”  เธนสั่งสาวใช้

                “ค่ะ”

                “อยากทานซุปเหรอลูก”

                “ค่ะ  อยากทานอะไรร้อนๆให้คล่องคอ”

                “ดีงั้นไปนั่งก่อน   ผลไม้ก็มีนะทานไหม”  คุณวาลินีถาม

                “ก็ได้ค่ะ”  โบนิตาบอก

                “มีอาการเป็นยังไงบ้าง”  คุณไททันถามลูกสะใภ้ทันทีที่ภรรยาเดินหายเข้าไปในครัว

                “เพลียๆค่ะ  หน้ามืดบ้าง”

                “งั้นช่วงนี้ต้องมีคนดูแลอย่างใกล้ชิดนะ  ถ้าหน้ามืดตอนอยู่คนเดียวจะทำยังไง”

                “ผมจ้างพยาบาลมาแล้วครับ”

                “ก็ดี”  คุณไททันว่าและทุกคนก็อยู่รอกระทั่งโบนิตาทานอาหารเสร็จ

                “พาหนูโบวี่ไปพักนะ  เราอย่าทำอะไรล่ะ”  คุณวาลินีว่าแต่ทำเอาโบนิตาหน้าร้อนอวูบขึ้นมา

                “ผมรู้ว่าน่า  หมอบอกให้งดก่อน”  เธนพูดหน้าตาเฉย

                “ให้มันน้อยๆหน่อย”  คุณไททันว่า

                “พ่ออดทนได้เหรอครับตอนแม่ท้อง”  คำถามนี้ทำเอาคุณวาลินีเองที่อาย

                “อย่ามาพูดทะลึ่งนะพ่อตัวดี  เดี๋ยวเถอะ”  คุณวาลินีว่า

                “งั้นหนูไปนอนนะคะ”  โบนิตาว่าแต่พอจะก้าวเดินก็ถูกเธนอุ้มและก็เดินขึ้นบันไดไป

                “คุณเธนฉันเดินเองได้นะคะ”

                “ไม่เอาตกบันไดไปจะว่าไง”

                “อะไรกันค่ะ  แค่เดินเอง”

                “ฉันเป็นห่วง  เข้าใจไหม”  เธนพูดเสียงเข้มทำเอาโบนิตาถึงกับแย้งอะไรไม่ได้

                เช้าวันต่อมา

                “เธอชื่ออะไร”  เธนถามพยาบาลที่เขาจ้างให้มาดูแลโบนิตา

                “ลีน่าค่ะ”

                “อืม  เมียฉันชื่อโบ  ดูแลให้ดีด้วย”  เธนบอก 

                “คุณไปทำงานเถอะค่ะ”  โบนิตาว่า

                “เดี๋ยวค่อยไป  ดูเธอก่อน”

                “ฉันมีพยาบาลอยู่เป็นเพื่อนแล้วไงค่ะ”  พยาบาลเสียงนั้นได้แต่กัดมือแน่นเพราะเขารู้สึกอิจฉาโบนิตาที่ได้อยู่เคียงข้างเธน  ผู้ชายที่ผู้หญิงทั้งประเทศหมายปอง

                “ไม่เอา  อยู่แปบ”

                “จะเกงานหรือไงค่ะ”  โบนิตาถามยิ้มๆ

                ฟอด

                “รู้ทัน”

                “ฉันว่าให้คุณโบนิตาพักผ่อนดีกว่านะคะ”  ลีน่าว่า

                “เอางั้นเหรอ  งั้นฉันอุ้มไปส่งที่ห้อง”

                “ฉันค่อยเดินก็ได้ค่ะ”

                “ใช่ค่ะ  ถือเป็นการออกกำลังกายนะคะ”  ลีน่าบอก

                “อย่าออกความเห็นถ้าฉันไม่ถาม”

                “ไม่เอาค่ะคุณเธน”

                “งั้นฉันอุ้มไปส่งแล้วกันเนอะ”  เธนหันมายิ้มให้โบนิตาก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นบันไดท่ามกลางสายตาไม่พอใจของนางพยาบาลที่เขาจ้างมา

                “ถ้าแกแท้งจะเป็นยังไงนะ”  ลีน่าได้แต่พึมพำกับตนเองเบาๆพร้อมกับยิ้มเจ้เล่ห์

                “คุณเธนค่ะ”

                “มีอะไรหรือเปล่าโบวี่”  เธนถาม

                “ฉันรู้สึกแปลกๆค่ะ”

                “ปวดท้องเหรอ”  เธนรีบถาม

                “เปล่าค่ะ  แต่คุณลีน่าเธอดูแปลกๆ”

                “ไม่ชอบก็เปลี่ยนดีไหม”

                “ไม่เอาค่ะ ฉันคงรู้สึกไปเอง”  โบนิตาว่าก่อนจะยิ้มให้เธนเบาใจ

                “งั้นพัก  ฉันจะให้คนของเราดูแลเธอด้วย  ไม่ต้องกลัวนะ”

                “ค่ะ”

                “ขึ้นไปดูนายหญิงด้วย  ตอนเที่ยงฉันจะกลับมา”  เธนว่าก่อนจะเดินออกไปเพราะโรลเอารถมารออยู่แล้ว

                “คุณเธนค่ะ  จะไปแล้วเหรอค่ะ”

                “แล้วยุ่งอะไรด้วย” เธนว่า

                “คือ  คือ”

                “ทำหน้าที่ของตัวเอง อย่าคิดใฝ่สูง”  โรลพูดแทนเจ้านายก่อนจะปิดประตูรถให้เจ้านายและไปประจำตำแหน่งตัวเอง

                “สูงไม่สูงไม่รู้  แต่ฉันต้องเขี่ยนังโบให้ได้”  ลีน่าว่า

                “พาฉันไปห้องคุณโบซิ”  ลีน่าบอกสาวใช้

                “เจ้านายสั่งไว้ไม่ให้กวนจนกว่านายหญิงจะตื่นเองค่ะ”

                “จะอะไรนักหนาห่ะ”

                “มีอะไร”  เสียงคุณวาลินีถาม

                “สวัสดีค่ะ”  ลีน่าทำท่านอบน้อมทันที

                “ฉันลีน่าค่ะ  พยาบาลที่คุณเธนจ้างให้มาดูแลคุณโบนิตา”

                “แล้วเสียงดังอะไรกัน”

                “คือคุณลีน่าเธอจะขึ้นไปที่ห้องคุณเธนค่ะ”

                “จะขึ้นไปทำไม”  คุณวาลินีถาม

                “คือ  ฉันจะขึ้นไปดูแลคุณโบค่ะ”

                “ไม่จำเป็นต้องขึ้นห้อง  ดูแลอยู่ข้างล่างนี่แหล่ะ  ถ้าทำไม่ได้ก็กลับไปซะ”  คุณวาลินีว่า

                “คุณแม่”

                “หนูโบ”

                “คุณแม่กลับมาแล้วเหรอค่ะ  ไหนว่าไปงานกับคุณพ่อ”

                “แม่เป็นห่วงเลยกลับมาก่อน  แล้วไม่นอนแล้วเหรอ”

                “ไม่แล้วค่ะ  นอนไม่หลับ”

                “งั้นทานผลไม้หน่อยนะคะ  มีประโยชน์”  ลีน่าทำเป็นคนดีเพื่อให้ทุกคนเชื่อใจ

                “ทานไหม”

                “ก็ได้ค่ะ  ขอบคุณนะคะคุณลีน่า”

                “ไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นกัน”  คุณวาลินีว่าก่อนจะจูงมือโบนิตาให้เดินตามไป

                “รักมากนักนะ  คอยดูถ้าฉันจำกัดแกได้  ทุกอย่างก็ต้องเป็นของฉัน”  ลีน่าพูดอย่างแค้นใจที่เห็นมีแต่คนรักโบนิตา

 


(ว่าจะให้จบแต่มีไรท์เตอร์บอกว่ายังไม่อยากให้จบก็เลยมีต้องมีมารมาขัดความสุขสักหน่อย  พอหมดมารก็คงจะมีความสุข  ช่วงนี้สมองตันค่ะ หวังว่าคงจะถูกใจนะคะ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ค่ะ)

        แสดง 17 - 17
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 497355 คน
   › คะแนนโหวต 2123 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 3
คนอ่านรออยู่สู้ๆค่ะ
 moon | 15 มิ.ย. 2559 23:34 | IP : 1.46.234.xxx

 ความคิดเห็นที่ 2
สู้ๆค่ะ..ยังชอบนิยายที่ไรท์เขียนเหมือนเดิมค่ะ
 saveeva | 15 มิ.ย. 2559 22:51 | IP : 1.46.33.xxx

 ความคิดเห็นที่ 1
ราม่าได้แต่ย่าแรงนะคะไรท์สู้ๆค่ะ
 B | 15 มิ.ย. 2559 21:20 | IP : 115.87.174.xxx