นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ดั่งต้องมนตร์อสูร (ฉบับ E-BOOK)...NC25+++ (พระเอกโหด ดิบเถื่อน เเละหื่นมาก)    by พราวนภา/เนตรอัปสรา
ชื่อตอน คนใจร้าย (130%)...อั๊ยยะ!!! พ่ออสูรเฝ้าไข้ไม่ห่าง


 

 

 

 

 

เธอเป็นยังไงบ้างครับหมอ พอหมอเก็บอุปกรณ์เสร็จชายหนุ่มก็ยิงคำถามใส่ทันทีด้วยความกระวนกระวายใจ สีหน้าที่แสดงออกมาดูกังวลและเป็นห่วงเป็นใยในตัวคนไข้อย่างเปิดเผย

ดีนะครับที่พิษงูไม่วิ่งไปสู่หัวใจ หมอฉีดยาแก้ปวดให้แล้ว ดึกๆ อย่าลืมป้อนยาแก้อักเสบและแก้ไข้อีกนะครับ คืนนี้อาการเธอคงหนักหนาพอดู หมอพูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องนอน

ฉันขอโทษ ยัยแม่มด ฉันขอโทษ จับมือบางไว้แน่นแล้วกระซิบกล่าวขอโทษคนไร้สติ ด้วยท่าทางสำนึกผิดจริงๆ ถึงเขาจะอยากให้เธอเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอมาตายด้วยพิษงู เพราะคนที่จะพิพากษาให้เธออยู่หรือตายด้วยวิธีใดคือเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น คนอื่นหรืออะไรไม่มีสิทธิในตัวเธอทั้งสิ้นถ้าไม่ใช่เขา

นมจ๋า หยีเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน หยีอยากกลับบ้าน ฮือๆๆ กลางดึกสะงัดโรฮันนาก็ดิ้นรนกระสับกระส่าย เพ้อเรียกหาแม่นมทั้งหยาดน้ำตา เรือนกายน้อยร้อนราวกับมีไฟอังอยู่หลายกอง

ลัยลา ลัยลา เบอนันเดสที่นอนเฝ้าแนบข้างไม่ห่างแม้แต่วินาทีเดียว ได้ยินเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด ก็รีบงัวเงียลุกขึ้น ชะโงกหน้าไปดูคนเจ็บที่ตอนนี้เหงื่อแตกพลั่ก ปากซีดตัวสั่น จึงตัดสินใจเอ่ยเรียกให้หญิงสาวได้สติเพราะจะได้ป้อนยาให้เธอได้ง่ายๆ หน่อย

คุณเบอนันเดส คนใจร้ายฉันเกลียดคุณ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันชื่อโรฮันนา ไม่ใช่พี่ลัยลา ทำไมคุณถึงไม่ยอมเชื่อฉัน ทำไม ทำไม ในห้วงภวังค์ของความเจ็บปวดโรฮันนาได้ยินเสียงแว่วของคนใจร้าย จึงตัดพ้อต่อว่าเขาทั้งหยาดน้ำตา พยายามที่จะบอกเขาว่าเธอไม่ใช่คนที่เขาต้องการตัว ด้วยน้ำเสียงทุกข์ใจสุดขีด

นมจ๋า มารับหยีไปอยู่ด้วย ได้โปรด หยีไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ฮือๆๆ ปากบางสั่นระริกยังคงตัดพ้อต่อว่าเขาสลับกับเรียกหานมช้อยด้วยท่าทางน่าสงสาร

เธอจะตายไม่ได้นะลัยลา เธอยังไม่ได้ชดใช้ความผิดให้ฉันเลย ฉันไม่ยอมให้เธอตายง่ายๆ แน่ ชายหนุ่มมองหน้าคนตัวเล็กแล้วพึมพำอยู่คนเดียว จากนั้นก็รีบนำยามาป้อนให้หญิงสาวทางปาก แล้วจึงลงไปนอนตระกองกอดร่างน้อยไว้ในซอกอกแน่น

ผ่านไปเป็นชั่วโมง ไข้และอาการเพ้อของเธอก็ยังไม่ลดลง คนเฝ้าไข้กิตติมศักดิ์จึงต้องเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้อย่างเบามือมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะกลัวว่าจะไปรบกวนการพักผ่อน กว่าจะทำภารกิจอันสุดแสนทรมานใจเสร็จ ชายหนุ่มต้องบังคับไม่ให้ตัวเองเสียสมาธิ ไปกับร่างสะโอดสะองของคนไม่ได้สติอยู่หลายรอบ เล่นเอาคนเฝ้าไข้ถึงกับเหงื่อแตกหายใจฟืดฟาดไปเลยทีเดียว

จนเกือบรุ่งสางอาการของหญิงสาวถึงได้ทุเลาเบาบางลง ทำให้เขาเบาใจไปเปราะหนึ่ง จึงขยับกายเข้าไปกอดรัดร่างคนป่วยไว้แนบอกเปลือยเปล่า แล้วหลับไปทันทีด้วยความเหนื่อยอ่อน

เช้าวันที่สองของการนอนยาว ร่างบางขยับตัวด้วยความยากลำบาก ปรือตาขึ้นกระพริบปรับเลนส์ตาช้าๆ อย่างงัวเงีย ใบหน้างามยังคงซีดเผือดและอิดโรยจากการโดนพิษไข้และอสรพิษทำร้าย มือบางยกขึ้นกุมหัวเพราะรู้สึกว่ามันทั้งมึนทั้งปวด ตอนนี้พื้นโลกเหมือนมันจะหมุนได้สามร้อยหกสิบองศายังไงยังงั้น แต่หญิงสาวต้องพยายามฝืนใจพยุงตัวเองลุกขึ้น เพราะคอแห้งแทบจะเป็นผุยผง กระหายน้ำเหลือเกิน

จะเอาอะไร คนที่เพิ่งเสร็จจากการไปสั่งงานลูกน้อง เดินมาหยุดลงตรงหน้าหญิงสาว รีบถามไถ่ถึงความต้องการของเธอ ด้วยความเป็นห่วงคนที่เพิ่งฟื้นไข้ แต่ใบหน้าหล่อเหลานั้นยังคงปั้นให้นิ่งเข้าไว้เพราะกลัวจะเสียฟอร์ม

กินน้ำ หิวน้ำ ตอบคำถามคนใจร้ายโดยไม่คิดแม้แต่จะมองหน้าเขา เธอแสนจะชิงชังและโกรธผู้ชายตรงหน้า จนแทบไม่อยากจะเหลือบแลให้เสียลูกตา

เอ้านี่ ยกแก้วน้ำขึ้นจรดริมฝีปากซีด แล้วใช้น้ำเสียงแข็งทำเหมือนบังคับกรายๆ ให้หญิงสาวยอมตอบรับความหวังดีของตน โรฮันนาจำต้องเปิดปากขึ้นรับน้ำที่เขาป้อนอย่างเสียไม่ได้ เธอไม่มีทางเลือกเพราะกระหายมันจริงๆ หากแต่มัวโอ้เอ้เล่นท่าก็เกรงว่าเขาจะอารมณ์เสียและเปลี่ยนใจไม่ให้เธอกิน

ดื่มน้ำที่เขาค่อยๆ บรรจงป้อนด้วยความหิวกระหาย จนเสียงดังอึกๆ ที่ลำคอชัดเจน เมื่อไม่ทันใจก็ยกมือของเขาให้สูงขึ้นไปอีก เล่นเอาคนป้อนถึงกับเผลอยิ้มที่มุมปากด้วยความเอ็นดู แต่โรฮันนาก็ไม่กล่าวคำขอบคุณใดๆ ออกมาให้คนที่เป็นสาเหตุให้เธอต้องเจ็บตัวปางตายถึงเพียงนี้

เอาอีกไหม?” ถามอย่างใจดีเกินกว่าที่ควรจะเป็น โรฮันนาส่ายหน้าปฏิเสธจนผมกระจาย

ท่าทีดูเอาใจใส่ของเจ้าชีวิตทำเอาหญิงสาวถึงกับแอบสงสัยว่าเขาจะมาไม้ไหน กลัวเธอจะตายก่อนที่เขาจะทารุณได้หนำใจหรืออย่างไรกัน หรือว่าคิดจะตบหัวแล้วลูบหลัง ไม่มีทางซะล่ะ ยังไงซะเธอก็จะไม่มีวันให้อภัยต่อการกระทำอันป่าเถื่อนและโหดร้ายของเขาง่ายๆ แน่.....

 

หุหุหุถึงแม้จะร้ายกาจจนน่าหมั่นไส้แต่พ่อเจ้าประคุณก็เป็นคนเฝ้าไข้เชลยสาวเองเลยนะจ๊ะ แบบว่าพ่อเจ้าประคุณเป็นห่วงเขาแบบไม่รู้ตัวจ้า ฉะนั้นบอกเลยว่าใจความโหดร้ายทารุณยังมีความน่ารักเล็กๆ นะจ๊ะ แต่พ่ออสูรจะใจดีไปได้สักกี่น้ำต้องไปตามลุ้นกันต่อไป บอกเลยว่าเนื้อหาจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เอ้าใครอยากอ่านต่อเม้นท์และโหวตมาให้กำลังใจกันบ้างนะคะ ไม่ค่อยมีคนเม้นท์เลยจ้า อย่าทำตัวเป็นนักอ่านเงานะคะ ^^  

ปล.ขออนุญาตลงตอนละน้อยๆ นะคะ เนื่องจากเนื้อหายังไม่รีไรท์ และเอมีความตั้งใจว่าจะลงให้พอดีกับช่วงวางขาย E-BOOK ด้วยจ้า แต่จะพยายามมาอัพให้ทุกวันนะจ๊ะ ^^

 

E-BOOK ‘ดั่งต้องมนตร์อสูร จะวางขายใน MEB ประมาณเดือนต้นเดือนพฤศจิกายน หรือไม่ก็ต้นธันวาคม นะจ๊ะ เอฝากด้วยจ้า^^  

 

หากเห็นเออัพนิยายขึ้นหน้าหนึ่งบ่อยๆ ก็ไม่ต้องแปลกใจนะคะ อัพสถานะ แต่เนื้อหาเท่าเดิมนะคะ ไม่ได้มีเจตนาปั่นยอดวิว แต่อยากให้คนที่ยังไม่เคยอ่านได้เห็นนิยายของเอ และลองเปิดใจอ่านนิยายของเอดูบ้าง กรุณาอย่ารำคาญกันเด้อ^^     

 

ฝาก E-BOOK ภายใต้นามปากกา พราวนภาด้วยนะคะ

  

พราวนภา/เนตรอัปสรา/มณีหยาดฟ้า

 

        แสดง 17 - 17
วันที่โพสต์ :  19 ก.ค. 2559 13:14    วันที่อัพเดท :   16 มี.ค 2560 10:17    › จำนวนผู้เข้าชม 420836 คน
   › คะแนนโหวต 1249 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :