นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ขอรักครั้งที่ หก 2










ปานรีย์กลับมาถึงห้องทำงานมานั่งจัดการงานที่ค้างอยู่ต่อ ใบหน้าสวยเคร่งเครียดกับกองเอกสารที่สะสมมาตั้งแต่ครั้งที่พี่ชายนั่งเก้าอี้ประธานบริหาร นี่เขาไม่ทำอะไรเลยหรือนี่ มีตั้งแต่เอกสารเก่าค้างมานานตั้งแต่หกเดือนที่แล้ว นี่เธอต้องมานั่งตามล้างตามเช็คให้อีกตามเคย งานที่มีอยู่เต็มหน้าจึงทำให้ยุ่งจนลืมเวลาทานข้าวเที่ยงไปโดยปริยาย

เลขาร่างอวบเดินเข้ามาเตือน เพราะรู้ว่าเธอชอบจะลืมทานอาหารกลางวันเป็นประจำ จึงต้องเข้ามาบอกอยู่ทุกวัน นั้นแหละหญิงสาวจึงรู้ตัว

“เที่ยงแล้วคุณปานจะทานข้าวที่ไหนค่ะ บนห้องหรือข้างนอกดีค่ะ”

“เที่ยงแล้วหรือค่ะ? ปานทำงานจนลืมเวลาไปเลย อืม...” รองประธานสาวเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารเคาะปากกาไปมาเป็นเชิงขบคิดแล้วบอกปฏิเสธไป

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ พี่นวลไปทานเถอะ เดี๋ยวปานไปจัดการเอง”

“ถ้าต้องการอะไรโทรหาพี่ได้เลยนะคะ เดี๋ยวพี่จะซื้อขึ้นมาให้”

“ขอบคุณมากค่ะ” ปานรีย์บอกเสร็จก็ลงมือจัดการกับงานตรงหน้าต่อ ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง หญิงสาวคิดว่าเป็นเลขาจึงถามออกไปโดยไม่ได้เงยหน้ามอง

“ลืมอะไรหรือเปล่าค่ะพี่... คุณเข้ามาได้ยังไง!

แล้วต้องตกใจเมื่อใบหน้าคมเข้มของรัฐภูมิยื่นหน้าข้ามโต๊ะมาใกล้จนห่างจากใบหน้าของเธอเพียงคืบ จนต้องถอยห่างไปจนแผ่นหลังพิงกับพนักเก้าอี้ด้านหลัง

“ก็เดินเข้ามานี่แหละครับ ก็ประตูมันไม่ได้ล็อกไว้นี่แล้วทำไมตกใจขนาดนั้นด้วย” รัฐภูมิว่ายิ้มๆ ตลกกับท่าทางของสาวเจ้า

“ฉันเปล่า นี่ถ้าจะมากวนประสาทก็ออกไปเลยไปฉันจะทำงาน ไม่ว่างมาต่อปากต่อคำกับคุณด้วยหรอกนะ”

หญิงสาวนึกไม่พอใจเล็กน้อยที่เขาชอบเดินเข้าออกห้องทำงานของเธอเหมือนสนามเด็กเล่น แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรสำหรับคนที่รวยล้นฟ้าอย่างเขา ไม่ต้องมานั่งทำงานงกๆ อย่างเธอก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมือ

“ไม่มีครับ ผมแค่จะมาชวนคุณไปทานข้าว ไปครับ ผมหิวแล้ว”

ร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะทำงานใหญ่มาหาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แล้วหมุนมันมาทางเข้า คว้าข้อมือเรียวขึ้นให้เดินตามออกจากห้องทำงาน ส่วนอีกมือไปคว้ากระเป๋าสะพายใบสวยของหญิงสาวติดมือมาด้วย ปานรีย์ไม่ทันได้ตั้งตัวก็เกือบหน้าคะมำไปกับพื้น ยังดีที่ได้รับช่วยประคองเอาไว้ได้ทัน ร่างบางจึงรีบขื่นกายออกจากอ้อมแขนเขาไปยืนห่างอีกหลายก้าว

“ฉันไม่ไป”

เมื่อเจอลูกดื้อของหญิงสาวเข้าเขาก็มีวิธีที่จะจัดการเธออยู่แล้ว ร่างสูงก้าวพรวดเดียวถึงตัวหญิงสาว เปลี่ยนจากรวบแขนเมื่อครู่มาเป็นโอบเอวคอดเข้าหาตัวแทน แล้วพาเธอออกไปจากห้องได้สำเร็จ

“ต้องไป กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ถ้าคุณเล่นไม่ทานอะไรเลยแบบนี้ โรคกระเพาะจะถามหาเอาได้นะ และผมก็ไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด ไปครับ” น้ำเสียงจริงจังไม่มีแววล้อเล่นทำเอาหญิงสาวได้แต่มองเขาไม่เข้าใจ

“ฉันไม่หิว อีกอย่างงานก็ยังไม่เสร็จ ปล่อย! ฉันจะกลับไปทำงาน”

ดึงแขนเรียวกลับพยายามแกะมือแกร่งออกจากเอวบางของเธอ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด เพราะเขาไม่ยอมปล่อย

“ไม่หิวก็ต้องกิน! ห้ามปฏิเสธ”

ปานรีย์ได้แต่กลืนคำพูดที่จะปฏิเสธเขาลงกลับเข้าไปในลำคอตามเดิม เมื่อนิ้วมือเรียวยาวของเขาแตะลงที่ริมฝีปากบางได้รูปเป็นเชิงห้าม เธอจึงได้เพียงมองหน้าเขาทำตาปริบๆ หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมานอกอก หลังจากนั้นทั้งหมดเดินลงมาถึงรถหรูที่มาจอดเหมือนทุกที เดินทางออกจากโรงแรมเคอาร์ คอร์ปไป

“ช่างรู้ใจกันดีเหลือเกินถ้างานเธอไม่เสร็จวันนี้ พวกเขาทุกคนตายแน่!

ปานรีย์สบถในใจ อยากจะจับเขามาบีบคอให้หายความโกรธเคืองภายในใจให้หายไปสักครึ่ง แล้วมันเรื่องอะไรที่เขาต้องมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตเธอด้วยก็ไม่รู้

ตูม!  เพล้ง!  ปัง! ...

“ว้าย! โอ้ย...”

หัวใจปานรีย์เกือบจะได้วายตายจริงเข้าให้แล้ว เพราะเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นข้างรถหรูฝั่งที่เธอนั่ง เป็นเหตุให้รถเสียหลักทำให้ร่างบางพุ่งไปกระแทกเข้ากับเบาะด้านหน้าอย่างแรงสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งร่างในความคิดของเธอ สติที่เหลืออยู่บอกให้ยกมือขึ้นลูบหน้าผากรู้สึกได้ว่ามันมีของเหลวเหนียวๆ เป็นทางลงข้างแก้มเนียนของเธอ พอเห็นว่ามันเป็นเลือด ทุกอย่างรอบกายก็มืดสนิทลงทันที

“ปานรีย์! ได้ยินผมไหม ปาน...”

สิงห์หนุ่มตกใจที่แม่ทูนหัวสลบไปต่อหน้าต่อตา รวบร่างบางเข้าหาอ้อมกอดบังเธอให้พ้นจากวิถีกระสุนที่กำลังสาดเข้ามาไม่หยุดพร้อมเสียงกัมปนาทอีกชุดใหญ่

“คุณรอฟ! เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” คู่หูคู่โหดหันกลับมาถามเจ้านายหนุ่มเสียงดังลั่น แข่งกับเสียงกัมปนาทที่ยิงเข้าใส่

“ฉันไม่เป็นไร ตอนนี้รีบไปโรงพยาบาลก่อน ปานรีย์ได้รับบาดเจ็บ เร็วเข้า!

รัฐภูมิอุ้มร่างบางลงจากรถหรูเดินข้ามไปอีกฟากฝั่งถนน โบกมือเรียกแท็กซี่ที่วิ่งผ่านมาให้หยุด ตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาล โดยไม่ลืมหันกลับมาสั่งลูกน้องเสียงเข้มกร้าว

“จับมันให้ได้!

สิงห์หนุ่มที่ช้อนอุ้มร่างบางที่หมดสติข้ามไปอีกฟากถนน ท่ามกลางการรักษาความปลอดภัยของคนสนิทและลูกน้องตัวโต

แท็กซี่กลางเก่ากลางใหม่หยุดลงหน้าโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดตามคำสั่งของลูกค้าวีไอพี แถมยังมีอาวุธครบมืออีกเห็นแล้วพ่ออยากเป็นลมเสียเดียวนั้น แต่เงินก็อยากได้จึงได้แต่รับคำแล้วขับมาส่งตามที่พวกเขาต้องการ ถือว่าคุมที่เสี่ยงรับลูกค้าชุดนี้ขึ้นรถมา

หมอและพยาบาลต่างวิ่งกรูกันเข้ารับตัวคนไข้สาวที่นอนไม่ได้สติ ร่างกายมีบาดแผลจากเศษกระจกและรอยช้ำตามร่างกายที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมา

“ปานรีย์ได้ยินผมไหม! ปาน... ช่วยเธอด้วยนะหมอ” สิงห์หนุ่มร้องเรียกชื่อหญิงสาวไม่หยุด

“คุณไปทำแผลก่อนจะดีกว่าไปครับ ถึงมือหมอแล้วทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงผมจะดูแลต่อให้เอง” คุณหมอจึงผละเดินเข้าห้องฉุกเฉินไป

รัฐภูมิก้มลงตรงจุดที่คุณหมอบอกใบหน้าคมถึงกับแหยเก๋ ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองก็ถูกยิงมาเหมือนกัน ร่างสูงมีอาการเซเล็กน้อย เพราะเสียเลือดมากระหว่างเดินทางมาที่โรงพยาบาล ด้วยนิสัยที่เกลียดโรงพยาบาลที่แก้ไม่เคยหาย ทำให้เขาไม่อยากไปทำแผล

“คุณรอฟ! ผมว่าไปทำแผลก่อนดีกว่าครับ คุณปานรีย์ถึงมือหมอแล้ว เธอต้องไม่เป็นไร ถือว่าผมขอร้องนะครับ” มาร์ตินเป็นห่วงนายหนุ่ม เห็นสีหน้าของเขาซีดเซียวลงเรื่อยๆ แล้ว กลัวว่าเขาจะหมดสติไปเสียก่อน

รัฐภูมิลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะยอมพยักหน้าในที่สุดมาร์ตินจึงประคองนายหนุ่มตามพยาบาลไปทำแผล โดยไปไม่ลืมสั่งลูกน้องให้อยู่เฝ้าที่หน้าห้องฉุกเฉินการที่เกลียดโรงพยาบาลมากเท่าไหร่ เขายิ่งได้มาบ่อย แต่เพื่อหญิงคนรักต่อให้เกลียดแค่ไหนเขาก็จะต้องมา เขาจะไม่ยอมให้เธอเป็นไปเด็ดขาด!

ร่างสูงก็เดินกลับมาอีกครั้งหลังจากที่ทำแผลเสร็จเรียบร้อย ขาแกร่งก้าวมาหยุดลงหน้าห้องถามอาการแม่ทูนหัว เมื่อเห็นว่าคุณหมอหนุ่มเดินออกจากห้องฉุกเฉินพอดี

“เธอเป็นไงบ้างครับหมอ”

“อาการทั่วไปก็ไม่มีอะไรมาก แต่ศีรษะคนไข้ได้รับการกระแทกอย่างแรง คงต้องรอดูอาการตอนฟื้นดูอีกที

หมอหนุ่มบอกอาการคนไข้สาวสวยเสร็จก็ผละเดินเลี่ยงไป รัฐภูมิถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก้าวเดินเข้าหาร่างบางที่ไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ นิ้วมือเรียวยาวไล้แก้มใสแผ่วเบา รู้สึกผิดมากมายที่พาเธอมาเจอเรื่องเสี่ยงอันตรายด้วย

“ปานรีย์...”

มองบาดแผลบนหน้าผากมนที่เกิดจากการกระแทก เขาแทบไม่อยากจะแตะต้องร่างกายที่อยู่บนเตียงนั้นกลัวว่าเธอจะหายไป เขาอยากจะเอาความเจ็บปวดนั้นมาไว้ที่เขาแทน เห็นเธอนอนนิ่งๆ แล้วเขาใจไม่ดี

“ผมขอโทษ...”

มาร์ตินและไรอันเปิดประตูเข้ามาทันได้ยินประโยคนั้น สองหนุ่มมองหน้ากันไม่อยากจะเชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่คาดคิดว่านายหนุ่มจะพูดมันออกมา

 “ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า ฉันว่างานนี้ฉันมีสิทธิ์ชนะชัวร์” มาร์ตินเอ่ยถามคู่โหดอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ยิ้มอย่างผู้ชนะ แม้ผลยังไม่ชัดเจน แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นมันก็แน่นอนอยู่แล้ว

“เกมยังไม่จบ ...แต่จะว่าไปแล้ว หูฉันก็คงจะฝาดด้วยเหมือนกัน ตั้งแต่ทำงานด้วยกันมาฉันไม่ได้ยินคุณรอฟขอโทษใครนอกจากคนในครอบครัว” ไรอันว่า สองหนุ่มหันมามองหน้าอย่างรู้กัน ก่อนจะยิ้มอย่างมีนัยยะ

“นั้นนะสิ นายคิดเหมือนกันกับฉันใช่ไหม” ว่าพลางก้าวเดินเข้าไปหาเจ้านายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้

“รู้ตัวพวกมันหรือยัง” ถามด้วยน้ำเสียงเข้มห้วน ลูกน้องหนุ่มพยักหน้ารับ

“ใคร!

“ทูริโอ มอราเลส!

“คราวที่แล้วฉันคงจะปรานีมันมากเกินไป เห็นทีต้องจัดชุดใหญ่กว่าเดิมให้เสียหน่อยแล้ว...”

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเปล่งประกายน่ากลัวยิ่งนัก เมื่อคู่อริเก่าแก่ตามรังควานไม่เลิกรา และคราวนี้มันทำให้หญิงคนรักของเขาต้องเจ็บตัว อย่าหวังว่าเขาจะปล่อยมันให้ลอยนวลอีก! สีหน้าและแววตาบ่งบอกทุกคำพูดของเขาได้เป็นอย่างดี

คนสนิททั้งสองต่างลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ไม่บ่อยนักที่จะเห็นสิงห์หนุ่มกลายร่างเป็นสิงห์ร้าย พร้อมจะออกไปขย้ำเยื่อที่กล้ามาลองดีกับเขา

“แกพลาดที่กล้ามาแตะต้องแม่ทูนหัวของฉัน ช่วยไม่ได้แกเป็นคนเริ่มเกมนี้ก่อน ทูริโอ มอราเลส!

เสียงเปิดปิดประตูดังขึ้นกลางดึกปลุกให้สิงห์หนุ่มที่กำลังหลับใหลอยู่บนโซฟาตัวยาวลืมตาตื่นขึ้น ร่างสูงนั่งโดยอัตโนมัติด้วยสัญชาตญาณ

“ขอโทษที่ต้องรบกวนครับ” ไรอันเกรงใจนายหนุ่ม แต่เรื่องที่เขาจะบอกก็ด่วนมากจนไม่สามารถรอได้เพียงเสี้ยวนาทีเช่นกัน

“มีเรื่องอะไร” น้ำเสียงบอกอารมณ์ของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี ติดจะหงุดหงิดปนสงสัย

“มีการค้าประเวณีที่โรงแรมของเราครับ! คนของเราส่งข่าวมาว่าพวกมันกำลังเตรียมขนย้ายสินค้า” ลูกน้องหนุ่มรายงาน สีหน้าเคร่งเครียด

“ที่ไหน...” นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเปล่งประกายวาวโรจน์เมื่อรู้ว่าเป็นที่ไหน

“มันเป็นใคร! กล้าดียังไงมาใช้โรงแรมของฉันทำเรื่องเลวทรามแบบนี้ สั่งคนของเราให้เตรียมตัว ฉันจะไปลากคอมันออกไปด้วยตัวเอง” สั่งด้วยน้ำเสียงเหี้ยมกร้าว

“แล้วคุณปานรีย์ล่ะครับ” คนสนิทพยักหน้ารับคำ

“สั่งคนของเราให้คุมกันที่นี่ให้แน่นหนาที่สุด อย่าให้ให้ใครเข้าออกถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน!

ดวงตาคู่คมเปล่งประกายวาวโรจน์อย่างน่ากลัวนัก ในความรู้สึกของลูกน้องหนุ่ม รัฐภูมิ ฟรานเซส และลูกน้องก็พร้อมลุย ทุกคนจัดการตามแผนเก็บกวาดพวกเศษสวะออกจากโรงแรมโดยเร็ว



 

        แสดง 18 - 18
วันที่โพสต์ :  25 พ.ย. 2558 22:00 วันที่อัพเดท :   26 ก.พ. 2561 19:02    › จำนวนผู้เข้าชม 135109 คน
   › คะแนนโหวต 2757 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :