นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ขอรักครั้งที่ หก 3










ประตูห้องบอลรูมขนาดใหญ่ถูกเปิดออกด้วยแรงที่ไม่เบานัก ตามเข้ามาด้วยลูกน้องตัวใหญ่ของเจ้าของโรงแรม พร้อมกับตำรวจนับยี่สิบชีวิตพุ่งเข้าจับกุมพ่อค้าเนื้อสด และแขกที่เข้าร่วมงานได้ทุกคน


“เฮ้ย!


“หยุดนะนี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ”


การบุกจับกุมครั้งนี้เป็นผลสำเร็จ ได้ของกลางทั้งยาเสพติดและผู้หญิงเป็นจำนวนมาก ที่น่าตกใจคือผู้หญิงที่พวกมันนำมาขาย เป็นเพียงเด็กสาวที่พึ่งจะพ้นขอบรั้วมัธยมทั้งนั้น บางคนเต็มใจที่จะทำ แต่กลับบางต้องจำใจทำเพราะต้องหาเงินไปเลี้ยงครอบครัว


“ขอบคุณคุณรัฐภูมิมากนะครับที่ให้เบาะแสกับทางตำรวจ จนเข้าจับกุมพวกมันได้” 


ผู้กองหนุ่มขอบคุณสิงห์หนุ่มอย่างจริงใจ เป็นอีกครั้งที่สามารถเข้าจับกุมทั้งยาและผู้หญิงได้มากขนาดนี้ 


“ด้วยความยินดีครับ มีอะไรให้ผมช่วยบอกได้ พวกเดนมนุษย์จะได้หมดไปจากแผ่นดินเราสักที”


“ผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณอีกครั้ง”


ทั้งสองแยกย้ายกันกลับ รัฐภูมิรู้สึกใจไม่ดีเป็นห่วงหญิงสาวอีกคนที่นอนอยู่ที่โรงพยาบาลขึ้นมาข้ามครั่น ภายในใจรู้สึกวูบวาบชอบกล


คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจเมื่อมีเบอร์แปลกโทรเข้ามา ทั้งที่เบอร์นี้มีไม่กี่คนที่รู้ นิ้วเรียวยาวจึงตัดสินใจรับในเวลาต่อมา ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อได้ยินเสียงใครคนหนึ่งดังลอดสายมา


“ช่วยฉันด้วย! อือ


มือหยาบตะปบปิดริมฝีปากบางไว้แน่น พร้อมกับส่งน้ำเสียงยียวนกวนประสาทกลับไปให้กับปลายสาย พลางหัวเราะอย่างสะใจ


“ปานรีย์แกเป็นใคร ต้องการอะไร” น้ำเสียงเข้มกร้าวขึ้น เมื่อได้ยินเสียงแม่ทูนหัวผ่านมาตามสาย เขาเสียรู้มันจนได้ที่แท้ก็เป็นแผนที่ล่อเขาออกมา นัยน์ตาน้ำตาลอ่อนเปล่งประกายเข้มขึ้น แทบจะจำสีเดิมไม่ได้


“พูดซะห่างเหินเชียว ฉันก็แค่” ทูริโอส่งน้ำเสียงยั่วโมโหใส่อีกฝ่าย หยุดเว้นวรรค ทำเอาชายหนุ่มอีกคนแทบจะเต้นให้ได้


“แค่อะไร!”


“ทุกอย่างพรุ่งนี้เก้าโมงที่... ถ้าแกเล่นตุกติกเตรียมรับศพนังนี่ได้เลย” ทูริโอบอกเสียงเนิบนาบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเข้มห้วน


“อย่าไปฟังมันนะ มันจะฆ่าคุณ อย่ามาเด็ดขาด!” เสียงหวานตะโกนร้องห้ามผ่านมาตามสายเสียงดังลั่น

 

“ปากดีนักนะ”


ฝ่ามือหนาสะบัดตบเข้าซีกหน้านวลเต็มแรงปานรีย์รับรู้ได้ถึงความเค็มแปลมที่อยู่ในปากว่ามันคือเลือดทูริโอโยนร่างบางไปกองกับพื้นอย่างรำคาญ ร้องให้ลูกน้องมาจัดการต่อ หันมาพูดกับปลายสายต่อ


“...มาคนเดียวและอย่าฉันรู้นะว่าแกตุกติก ไม่อย่างงั้นแกจะได้ศพนังนี่กลับไปแทน” ทูริโอบอกเสียงกร้าวและวางสายไป ทำเอาคนปลายสายเดือดแทบทะลุปรอทแตก


“เดี๋ยวฮัลโหลฮัลโหล... บ้าเอ้ย!” รัฐภูมิสบถเสียงดังลั่น คนสนิทรีบก้าวเข้ามาใกล้พลางถามขึ้น


“มันว่าอย่างไงบ้างครับ”


“ทุกอย่างของฉันแลกตัวปานรีย์นายไปเตรียมเอกสารให้ฉัน” สิงห์หนุ่มกล่าวน้ำเสียงเครียด สั่งให้คนสนิทเตรียมเอกสารทุกอย่างมาให้เขาเป็นการด่วน งานนี้เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรแม่ทูนหัวของเขาเด็ดขาด!


“ไม่ได้นะครับ!” 


ไรอันตกใจมองหน้าเจ้านายหนุ่ม เขาคิดอะไรอยู่ จะเอาทุกอย่างที่ลงแรงสร้างมากับมือไปแลกกับผู้หญิงแค่คนเดียวมันใช่เรื่องที่ไหนกัน


“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ไปจัดการตามที่สั่ง ฉันจะไม่ยอมให้มันทำร้ายปานรีย์เด็ดขาดต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็ยอม” สิงห์หนุ่มเดินออกจากโรงแรมกลับห้องชุดทันที


“แต่ว่า” 


ลูกน้องไม่รู้ว่าเจ้านายเขาคิดอะไรอยู่ถึงได้ตัดสินใจทำแบบนี้ลงไป เพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว กับสิ่งที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อสร้างมันขึ้นมา 


ใบหน้าคมมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด ภายใต้ความเงียบนั้นทำให้คู่หูคู่โหดอดเป็นห่วงไม่ได้ แม้ทุกครั้งที่ทั้งคู่ฟาดฟันกันเจ้านายของเขาจะได้รับชัยชนะกลับมาเสมอ แต่ครั้งนี้เขาชักไม่แน่ใจเสียแล้ว มีลางสังหรณ์ไม่ดีเกี่ยวกับสิงห์หนุ่ม เกรงว่าเขาจะมีอันตราย

 



เวลา 09.00 . จุดนัดพบ


รถยนต์คันหรูแล่นมาถึงจุดนัดพบพร้อมกับกระเป๋าเอกสารใบย่อม ลูกน้องชุดดำที่ยืนเฝ้าหน้าประตูยกมือเป็นสัญญาณบอกให้หยุดรถ แล้วสั่งให้ลงจากรถ หนึ่งในสี่ลูกน้องตัวใหญ่วิทยุหาหัวหน้าของมัน เมื่อคนที่เขาต้องการมาถึงแล้ว รัฐภูมิจึงถือโอกาสสำรวจโดยรอบ เพื่อหาทางหนีทีไล่ล่วงหน้า ไม่แสดงพิรุธให้อีกฝ่ายจับได้ สิงห์หนุ่มเดินตามลูกน้องชุดดำสองคนของมันเข้าไปด้านใน และแทบจะถลาเข้าไปหาร่างบางที่ถูกอีกฝ่ายจับเธออยู่


“ปานรีย์!


“คุณไม่ฟังที่ฉันบอกเลยหรือไง”


เสียงหวานร้องตวาดอย่างเหลืออด เขาไม่ยอมฟังในสิ่งที่เธอเตือนเลย ไม่รู้หรือยังไงว่าพวกมันล่อเขามาฆ่า! ใบหน้านวลนองไปด้วยน้ำตาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อได้เห็นใบหน้าคม


“หุบปาก!


ทูริโอตะคอกใส่ ร่างบางสะดุ้งโย่งด้วยความตกใจ ซึ่งนั้นทำให้สิงห์หนุ่มแค้นคนตรงหน้าเป็นทวีคูณ มันกล้าดียังไงมาตะวาดแม่ทูนหัวของเขา ทั้งที่เขาไม่เคยคิดที่จะทำมันด้วยซ้ำ จึงตะโกนกลับไปบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม


“อย่าตะคอกใส่เธอ!


สิงห์หนุ่มแทบจะพุ่งเข้าไปต่อยหน้าทูริโอเสียนาทีนั้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะถูกลูกน้องของมันเข้าขวางเอาไว้


“รักกันมากเหลือเกินนะ ทำไม แกจะทำอะไรฉัน” 


ทูริโอแสยะยิ้มเหี้ยม มือหยาบบีบคางเรียวเล็กจนเจ็บปวดไปทั่วแก้มนวลยั่วอารมณ์คนตรงหน้าให้สาแก่ใจเข้าไปอีก ปานรีย์ส่ายหน้าไปมาเพื่อให้หลุดออกจากการเกาะกุมซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย


“ปานรีย์ ปล่อยเธอซะ! ” เสียงทุ้มเข้มห้วนขึ้น จ้องอีกฝ่ายแทบจะพุ่งเข้าไปถลกหนังหัวพวกมันออกมา


“เป็นห่วงกันจริงๆ นะ เอาของมา”


ทูริโอยิ้มสะใจเหลือเกินที่เห็นศัตรูคู่แค้นดิ้นพล่าน แค่นี้มันยังไม่ได้ถึงครึ่งกับสิ่งที่เขาได้รับ มันจะต้องมากกว่าเป็นร้อยเท่าทวีเหมือนตายทั้งเป็น มือหยาบสะบัดออกจากคางเรียว สีหน้าและแววตารอยยิ้มนั้น 


รัฐภูมิขบกรามกรอด อยากจะขวางรองเท้าหนังเนื้อดีใส่หน้ามันหนัก ความอดทนที่มีแทบหมดลง มือแกร่งชูกระเป๋าเอกสารขึ้น ทูริโอจึงพยักหน้าให้ลูกน้องเข้าไปเอากระเป๋า แต่สิงห์หนุ่มชักกลับเบี่ยงมือหลบ แล้วบอกอีกฝ่ายน้ำเสียงหนักแน่น แววตาจ้องมองอีกฝ่ายไม่หลบ


“แลกกัน”


“แกนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ ไปเอาตัวนังนั้นมา”


มือหยาบจับแขนเล็กกระชากเข้าหาตัว ก้มลงสูดลมหายใจตรงซอกคอนวล แล้วผลักไปให้ร่างสูงตรงหน้า หลังจากที่ได้กระเป๋าเอกสารที่ต้องการแล้ว


“คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” 


มือเรียวยาวกุมใบหน้านวลที่ยังซีดเซียวมองบาดแผลบนหน้าผากมนก็เห็นว่ามีเลือดซึมออกมา แล้วไหนจะเสื้อผ้าชุดคนป่วยที่หญิงสาวสวมใส่ออกมาอีก มันไม่ได้ช่วยกันความหนาวเย็นได้เลย


คุณโง่หรือบ้ากันแน่ ทำไมไม่ฟังในสิ่งที่ฉันเตือนบ้าง หา!


ปานรีย์ต่อว่าเขาอย่างเหลืออดที่ยอมเอาทุกอย่างที่มี มาแลกกับผู้หญิงที่ไม่มีความสำคัญอย่างเธอ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนบอกทุกอย่างชัดเจน


“ผมยอมโง่ แต่จะไม่มีวันยอมให้คุณเป็นอะไรเด็ดขาด” รัฐภูมิบอกหนักแน่น


“คุณมันบ้าไปแล้ว”


ปานรีย์โผล่เข้าหาอ้อมกอดแกร่ง เธอไม่คิดว่าเขาจะมาช่วยเธอ เขามันบ้าจริงๆเลย หญิงสาวรู้สึกซึ้งในน้ำใจที่เขามีให้ เธอได้แต่จ้องใบหน้าคมเข้มนั้นไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ รัฐภูมิที่เตรียมพาร่างบางออกจากที่ตรงนั้น แต่ต้องชะงักอยู่กับที่


“เดี๋ยวฉันลืมอะไรไปอีกอย่าง” ทูริโอร้องตะโกนตามหลังมา หลังจากที่ได้ในสิ่งที่ตนต้องการเรียบร้อย


“แกก็นิสัยเสียไม่ต่างจากฉันหรอก”


รัฐภูมิดึงร่างบางไปไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณ เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าคนอย่างทูริโอ ไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาเดินออกไปง่ายๆ ทูริโอกุมมัจจุราชสีดำทะมึนเล็งมาที่หนุ่มสาวพร้อมเหนี่ยวไก สิงห์หนุ่มดึงเอาเองบังวิถีกระสุนจากคนตัวเล็กเอาไว้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเล่นไม่ซื่อ


“ช่วยไม่ได้นะ แกอยากโง่เอาชีวิตมาทิ้งที่นี่เอง ลาก่อน!


ปัง!


เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว รัฐภูมิรู้สึกปวดหนึบที่ทั่วบริเวณซีกซ้าย  เขาไม่ได้ถูกยิงจังๆ เช่นนี้มานานมาก พอโดนเข้ามันก็ทำให้เขาเจ็บไม่น้อย


“รัฐภูมิ!


ปานรีย์เบิกนัยน์ตาสีดำสนิทกว้างด้วยความตกใจ เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากอกกว้าง ร่างสูงทรุดตัวนั่งลงกับพื้นทั้งที่ยังโอบกอดบังร่างบางอยู่ มือบางสั่นเทาไปหมดด้วยความตกใจ รีบโอบประคองร่างสูงเอาไว้ แต่ด้วยรูปร่างที่ต่างกันมากจึงทำให้เธอไม่อาจจะรับน้ำหนักของเขาไหวทรุดนั่งลงไปกองที่พื้นทั้งคู่ ร้องเรียกเขาเสียงสั่นเครือด้วยความตกใจและกลัวไปหมด


“คะ คุณไม่เป็น อะ อะไรใช่ไหม ถามผู้หญิงตรงหน้าเสียงแหบพร่าและติดขัด เลือดสีแดงฉานไหลออกจากบาดแผลเปื้อนชุดคนไข้ที่เธอสวมอยู่เต็มไปหมด ปานรีย์โอบกอดร่างสูงแน่นบอกเขาเสียงสั่นเครือ


“ไม่ฉันไม่เป็นไร”


ใบหน้านวลส่ายไปมาน้ำตาใสไหลมาเป็นสาย ทั้งกลัวและเสียงขวัญในเวลาเดียวกัน ไม่คิดเลยว่าตัวเธอเองจะต้องมาอยู่ดงปืน แถมยังต้องมาเห็นคนโดนยิ่งต่อหน้าต่อตาอีก


ทูริโอเบนกระบอกปืนมาทางหญิงสาวที่นั่งกอดศัตรู ฆ่าหล่อนไปอีกคนมันคงจะสาแก่ใจดี ทำลายความรักที่แสนหวานของพวกมันให้ย่อยยับ มันจะได้รู้เสียบ้างว่าการสูญเสียมันเป็นยังไง


ชีวิตของเขาต้องเจออะไรมาบ้างไม่มีใครรู้ มันบ่มเพาะจนติดอยู่กับความทุกข์ระทมกับชีวิตที่เป็นได้เพียงเงาของคนอื่นทำให้เขากลายเป็นคนเลือดเย็นไม่ปรานีต่อใครอีก แม้กระทั่งครอบครัวที่ชุบเลี้ยงเขามา จนขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งหัวหน้ามีทุกอย่างที่ต้องการ ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ รวมทั้งได้ฆ่า รัฐภูมิ ฟรานเซส คู่แข่งและศัตรูตลอดกาลได้ในวันนี้


ปานรีย์รู้ชะตากรรมของตัวเอง ดวงตากลมเรียวหลับแน่น กอดร่างชายหนุ่มเอาไว้แน่น อย่างน้อยๆ เธอก็ไม่ได้ตายอย่างโดดเดี่ยว รัฐภูมิรัดร่างบางเข้าหาอ้อมกอดน้ำตาพาลไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวรู้สึกผิดมากมายที่ปกป้องหญิงอันเป็นที่รักไม่ได้


“ผม...ขอโทษ”


“ลาก่อน”


นิ้วเรียวยาวกดลั่นไก พร้อมปิดชีวิตทั้งสองหนุ่มสาว อยู่เบื้องหน้าเขา รอยยิ้มเกรี้ยมผุดขึ้นอย่างสาแก่ใจเหลือเกิน


ปังปัง! ปัง!…


เสียงกัมปนาทไม่รู้มาจากรอบทิศทาง ตัดโอกาสของทูริโอที่กำลังจะจบชีวิตของศัตรูตัวร้าย กระสุนพุ่งเข้ามารอบตัวดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณโกดังร้างแห่งนั้น คู่หูคู่โหดและลูกน้องของสิงห์หนุ่มต่างวิ่งกรูเข้ามาเมื่อเห็นว่าคนเป็นนายได้รับบาดเจ็บ


ปานรีย์เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงปืนมาจากทางด้านหลังของเธอ และรู้ว่าเธอรอดแล้ว


“คุณมีคนมาช่วยเราแล้ว คุณได้ยินฉันไหม” มือบางประคองใบหน้าคมเอาไว้พลางตบเบาเรียกสติ และร้องเรียกเขา


“คุณรอฟ!” 


ไรอันวิ่งเข้ามาหาทั้งสอง และเห็นว่านายหนุ่มอาการแย่เต็มทีแล้วจึงร้องบอกคู่หูทางด้านหลังเสียงดังลั่น


“มาร์ตินไปเอารถมาเร็วเข้า”


“คุณอย่าหลับนะ คุณได้ยินฉันไหม!” 


มือบางตบใบหน้าคมเพื่อเรียกสติของอีกฝ่ายให้ยังคงมีอยู่ ดวงตาเรียวยาวปรือแทบจะปิดลงทุกที


รถยนต์คันหรูแล่นเข้าจอดลงเทียบข้างคนทั้งคู่ ไรอันรีบพยุงตัวเจ้านายไปรถนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยด่วน ปานรีย์รีบก้าวขึ้นไปนั่งด้านในประคองศีรษะได้รูปเอาไว้ แล้วร้องเรียกชื่อเขาตลอดทาง ขณะที่ร่างกายของเธอก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วเช่นกัน แต่เวลานี้เธอไม่มีเวลามาสนใจ สิ่งที่เธอห่วงคือความปลอดภัยของเขา 


        แสดง 19 - 19
วันที่โพสต์ :  25 พ.ย. 2558 22:00 วันที่อัพเดท :   26 ก.พ. 2561 19:02    › จำนวนผู้เข้าชม 133752 คน
   › คะแนนโหวต 2646 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :