นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก หก 3












“ว้าย!

จันทรสม์หลับตาปี๋คิดว่าตัวเองคงลงกระแทกพื้นอย่างแน่นอน

“จัน!” เลียมร้องตะโกนลั่น ดวงตาขยาบวาบ รีบพุ่งเข้าไปรับอย่างรวดเร็ว รวบร่างบางเอาไว้ได้ทันเวลาอย่างฉิวเฉียด แทบจะหยุดหายใจ

จันทรสม์ลืมตาที่หลับปรี่ขึ้นช้าๆ ก็เห็นว่าตัวเธอไม่ได้เป็นอะไร แต่ว่าคนที่เป็น กลับเป็นคนที่นอนรองรับร่างเธออยู่ตอนนี้ และเห็นว่าจมูกโด่งรั้นของเธอห่างจากจมูกโด่งเป็นสันของเขาเพียงลมพัดผ่าน

“ปะ ปล่อยได้แล้วค่ะ”

พลางขื่นกายออกจากอ้อมแขนแกร่งซึ่งเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดี ขยับไปนั่งลงข้างกายคนที่เอาตัวมารับ

“เจ็บตรงไหนไหม ทำไมไม่รู้จักระวัง” เลียมตำหนิร่างบางตรงหน้าทั้งโกรธทั้งเป็นห่วงในคราวเดียวกัน นี่ถ้าเขาเข้าไปรับไว้ไม่ทันเธอจะเป็นยังไง

“ก็ฉันมองไม่ถนัดนี่”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ก็ควรที่จะระวังให้มากกว่านี้สิ”

“แล้วนี่คุณจะมาโกรธฉันทำไมเนี่ย”

จันทรสม์ไม่เข้าใจประธานหนุ่มที่จู่ๆ ก็มาตำหนิเธอยกใหญ่ ทั้งที่เธอก็ปลอดภัยดีไม่ได้เจ็บตัวเพิ่มเสียหน่อย

ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปกันใหญ่คนที่กำลังนั่งตำหนิอยู่ก็เหมือนจะนึกอะไรได้จึงล้วงหยิบมันออกมาดู

งานเข้า!’

 แว่นตาที่หญิงสาวกำลังตามหา ตอนนี้ได้กลายเป็นซากแว่นไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มันคงจะหักตอนที่เขาพุงเอาตัวไปรับสาวเจ้านั้นแหละ

“คุณคอสตาร์หาเจอไหมค่ะ”

“ไม่เจอครับ คุณจันคงต้องไปซื้ออันใหม่แล้วล่ะ”

คอสตาร์ร้องตะโกนลงมาบอก หลักจากที่เห็นสิ่งที่หญิงสาวตามหาอยู่ในมือเจ้านายหนุ่ม

เลียมเห็นใบหน้านวลของมนุษย์ป้าที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อลูกน้องบอกว่าหาไม่เจอ

“เอาน่าคุณ เดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่”

บอกอย่างใจปล้ำในความเป็นจริงแล้ว เขาต้องเป็นคนรับผิดชอบเต็มๆ อยู่แล้ว ถ้าไม่คิดพิเรนทร์อยากจะแกล้ง เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เธออยากน่าแกล้งเองทำไม

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอบคุณ”

เป็นเรื่องแล้วไหมล่ะ คอสตาร์พึมพำกับตัวเอง พลางส่ายหน้าไปมา

ทั้งหมดจึงออกเดินทางไปยังโรงแรมที่พัก เจ้าพ่ออาหารอบแห้งรู้สึกอึดอัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นัยน์ตาสีฟ้าปนเทาลอบมองหญิงสาวที่นั่งข้างเป็นระยะ ซึ่งเจ้าหล่อนก็เอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ชายหนุ่มจึงคิดหาเรื่องคุย แต่ไม่ว่าจะถามอะไรไปก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา จึงล้มเลิก หันกลับมานั่งพิงเบาะเหมือนเดิม

นัยน์ตาคู่คมมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่สนใจหญิงสาวอีก แค่แว่นตาอันเดียวทำไมต้องออกอาการเสียดายขนาดนั้น ไม่เข้าใจเลยจริงๆ อย่างกับว่ามันเป็นของชิ้นเดียวในโลก เอ๊ะหรือว่าจะใช่… ถ้าใช่ล่ะก็ เขาซวยแล้ว

ระหว่างทางจอดรอสัญญาณไฟศีรษะได้รูปของคนที่นั่งโดยสารมาข้างกายเอนไปเอนมา กลัวว่าแผลบนหน้าผากจะไปโขกกระจกเข้า เอื้อมมือหนาไปรองศีรษะได้รูปเอาไว้ เวลาผ่านไปชายหนุ่มเริ่มจะเมื่อยเปลี่ยนเป็นรั้งร่างบางให้นอนราบไปกับความยาวของเบาะโดยศีรษะวางเกยอยู่บนตักกว้างแทน

คอสตาร์อดแปลกใจไม่ได้ ตั้งแต่มีหญิงสาวเข้ามา เจ้านายของเขาดูเปลี่ยนไปมาก อย่างวันนี้ที่แกล้งหญิงสาวสารพัดและอะไรอีกหลายอย่าง จนเขาตามอารมณ์ไม่ทัน

“ผมขอโทษ

คอสตาร์แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง ตั้งแต่หญิงสาวคนนี้เข้ามา เจ้านายของเขาดูเปลี่ยนไป วันนี้ที่แกล้งจนเธอบาดเจ็บ แล้วไหนต้องมาแอบขอโทษตอนหลับอีก

ภายในรถหรูเงียบลง ไม่มีการพูดคุยอะไรกันอีก ไม่นานทั้งหมดก็เดินทางมาถึงโรงแรมที่พัก ก่อนจะแยกย้ายไปพักผ่อน ส่วนเจ้าพ่อส่งออกก็ช้อนอุ้มร่างบางของมนุษย์ป้าไปที่ห้องพัก ซึ่งเขาให้เธอพักกับเขาในห้องเดียว ป้องกันไม่ให้เธอติดต่อหาพักพวกที่อยู่อีกซีกโลก

 

เรือคาราคอร์ฟ...

“หยุดวิ่งได้แล้ว จะวิ่งไปแข่งโอลิมปิกหรือไง”

รัฐภพเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่ยืนหอบหายใจถี่อยู่บนเตียงกว้างของเขา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้ขึ้นไป เธอเป็นคนแรกที่ได้มาที่นี่ และกำลังเหยียบย้ำมันอย่างไม่เกรงใจเจ้าของอย่างเขา ผู้หญิงบ้าอะไรไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยบ้างเลยหรือยังไง อึดเป็นบ้า เขาที่ว่าแข็งแรงกว่าเธอเป็นหลายเท่ายังต้องหยุดนั่งหอบหายใจ

“หยุดให้โง่นะสิฉันไม่ยอมให้คุณมาทำอะไรฉันได้หรอก” อ้อมเดือนตะโกนลงมา ยืนตั้งท่าจะวิ่งหนีเขาอีกรอบ

“เราจะตกลงกันได้… หรือยัง”

สิงห์หนุ่มยืนกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอ ลำคอแกร่งแห้งผากด้วยความกระหายพลางหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย เพราะผู้หญิงร่างเล็กคนเดียวแท้ๆ

“ไม่ฉันไม่ตกลงอะไรกับคุณทั้งนั้น ไปให้พ้น” ตอบกลับโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว

“ดี! เปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็บอก ผมเหนื่อยแล้ว” พูดน้ำเสียงยียวนกวนประสาท นัยน์ตาสีดำจ้องมองไม่หลบโต้ตอบกลับไปอย่างเผ็ดร้อน

“ไม่มีวันฉันยอมตายดีกว่าเป็นเบี้ยล่างคุณ” อ้อมเดือนสวนกลับทันควัน

“ดีผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณจะเก่งได้สักกี่น้ำ”

ตอนแรกกะจะปล่อยให้เธอได้ทำใจสักคืน ในเมื่อปากเก่งแบบนี้คงต้องสั่งสอนให้รู้เสียบ้าง

“อย่าเข้ามานะ”

อ้อมเดือนถดกายหนีขึ้นไปที่หัวเตียงอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าจากการวิ่งหนีเขาเมื่อสิบนาทีก่อนทำให้เธอเคลื่อนไหวไม่ได้ดั่งใจ

“คุณจะทำอะไร? อย่าเข้ามานะ! ฉันเอาจริงนะ บอกหาว่าอย่าเข้ามาไง”

“ก็ทำในสิ่งที่คุณคิดยังไงล่ะ เล่นตัวนักก็ต้องเจอแบบนี้”

ร่างสูงพุ่งเข้าไปหาคว้าร่างบางเอาได้ทันก่อนที่เธอจะทันได้กระโดดหนีลงเตียงกว้างไป ขาแกร่งก้าวขึ้นคร่อมร่างเล็กเอาไว้ปิดทุกทางหนี

“ปล่อยฉันนะ ไอ้ผู้ชายเห็นแกตัว อื้อ...”

เสียงหวานเตรียมจะร้องถูกริมฝีปากบางหยักลึกกดลงปิด กลายเป็นเพียงเสียงอูอี้ในลำคอแทน รัฐภพแทบจะสูบวิญญาณคนตัวเล็กออกไปจากร่าง เขาชักติดใจไม่อยากจะถอนจุมพิตที่หอมหวานนี้เลย แต่ก็จำต้องถอนออกขื่นเขาตามใจตัวเองหญิงสาวได้วิญญาณออกจากร่างจริงๆ เป็นแน่

“ไม่...”

อ้อมเดือนจ้องใบหน้าคมด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยามเต็มกำลัง ในเมื่อกำลังเธอสู้เขาไม่ได้ เธอก็ขอใช้เป็นท่าทางสู้เขาก็แล้วกัน

“มาดูสิว่ายังจะปากเก่งอยู่ไหม” สายตาคมจ้องอย่างเอาเรื่อง แทบเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่ เกือบจะพลั่งมือตบใบหน้าเนียนไปแล้ว เธอก็ไม่ได้กลัวเกรงเขาเลยแม้แต่น้อย

“ปล่อยฉัน...

จ้องดวงตาคู่คมเรียวไม่หลบร่างบางจัดการขั้นเด็ดขาดก้มลงกัดแขนแกร่งจมเขี้ยว สีหน้าและน้ำเสียงตีรวนกวนประสาทของเขามันต้องโดยแบบนี้ หญิงสาวแสยะยิ้มก่อนจะ

“โอ้ย!”

ใบหน้าคมต้องแหยเก๋ด้วยความเจ็บปวดพลางสะบัดแขนเราๆ ให้หลุดออกจากฟันแหลมคมของเจ้าหล่อนจนสำเร็จ และเห็นว่าเป็นรอยฟันเด่นชัดเป็นแถวยังมีเลือดสดๆ ไหลซึมออกมา สิงห์หนุ่มโกรธจัดกระชากร่างบางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอย่างไม่คิดปรานี และคราวนี้เขารัดร่างของหญิงสาวแน่นขึ้นกว่าเดิม

“คุณกล้าทำร้ายผมเหรอหา!” 

“นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ คนอย่างคุณมันต้องเจอมากกว่านี้! ปล่อยฉันนะ!” อ้อมเดือนดิ้นรนสุดชีวิต เธอด่าเขาด้วยความโกธรสุดขีด

“ปล่อยให้โง่เหรอ! ผมเสียเงินไปหลายสิบล้านให้กับพ่อคุณ คงไม่โง่เอาคุณมานั่งดูเล่นหรอก” ชายหนุ่มตอบโต้อย่างเผ็ดร้อน

“เลว!”

อ้อมเดือนโกธรจนเลือดขึ้นหน้า พยายามดิ้นรนให้หลุดออกจากกายแกร่ง ปรายนิ้วที่มีเล็บแหลมคมข่วนเข้าที่ใบหน้าเขาเป็นทางยาว

“คนเลวคนนี้แหละจะทำให้คุณครวญครางไม่หยุดหย่อน”

เพี้ย!

รัฐภพกัดฟันกรอด แก้มสากรู้สึกชาไปทั้งแถบ นิ้วเรียวแตะเบาๆ สัมผัสได้ถึงหยดเลือดที่ซึมออกมา

“อ้อมเดือน! คุณทำผมเลือดออกอีกแล้วนะ”

รัฐภพคำรามเสียงต่ำ ผลักร่างบางลงบนเตียง โถมกายลงไปหาอย่างบ้าคลั่ง ร่างบางนอนนิ่งน้ำตาไหลพราก เธอต่อสู้ดิ้นรนจนหมดเรี่ยวแรงจะขัดขืนแล้ว ปล่อยให้เขาทำตามใจต้องการ ใบหน้าคมฉกวูบลงมาหา เธอจึงรีบเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ

สิงห์หนุ่มเห็นอาการของสาวเจ้าที่แสดงออกมาความโกรธเกรี้ยวยิ่งเพิ่มเป็นทวีคูณกับอีกประโยคต่อมา

“หยาบคาย! นี่หรือสุภาพบุรุษที่เขาล่ำลือ”

“มากไปแล้วนะอ้อมเดือน!

รัฐภพอารมณ์เดือดพล่าน กระชากใบหน้าเรียวสวยกลับมาน้ำตาใสไหลตามห่างตาโดยไม่รู้ตัว แม้จะไม่มีเสียงสะอื้นให้ได้ยิน แต่มันช่างเหมือนมีดคมกริบกรีดลงบนร่าง ค่อยๆ ตัดชิ้นเนื้อออกจากร่างกายเขา

“รับไม่ได้สินะ คนอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจหรอก ว่าคนที่เขาถูกกระทำเขาจะรู้สึกยังไง” เถียงเขาไม่ยอมหยุด ริมฝีปากบางก็บริภาษเขาไม่ยอมหยุด

“ผมบอกให้หยุดไง!” ชายหนุ่มตวาดเสียงเข้มห้วน

“ไม่หยุด! ฉันไม่ยอมให้คุณรังแกฉันฝ่ายเดียว อื้อ” โต้กลับไปทันควัน

สิงห์หนุ่มกระแทกจูบลงไปมาอย่างรุนแรง ทั้งป่าเถื่อน เย็นชา อ้อมเดือนรับรู้ถึงเจ็บปวดไปทั่วทั้งปากหญิงสาวได้ลิ้มรสเลือดของตัวเองเป็นครั้งแรก แต่ก็ไม่ส่งเสียงร้องวิงวอนแม้แต่คำเดียวแต่เขาไม่คิดจะสนใจ ในเมื่อเธออยากปากดีนักก็ต้องเจอโทษทัณฑ์จากเขา

สิงห์หนุ่มหักหาญน้ำใจรุกเร้าเอาแต่ใจไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บหรือไม่ คลุกเคล้าแนบชิดเข้าหาร่างที่นอนตัวแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้

ดูสิจะยังนอนนิ่งอยู่อีกไหม!’

ใบหน้าคมก้มลงจูบซุกไซ้ไปซอกคอขาวนวล อ้อมเดือนหลุดเสียงร้องไห้สะอื้นจนตัวโยก ใบหน้านวลนองไปด้วยน้ำตา เสียงสะอื้นของเธอช่างบาดใจเขายิ่งนัก

“โถโว้ย!

รัฐภพสบถอย่างหัวเสีย ลุกออกจากร่างบอบบางแล้วเดินหายออกจากห้องไป ปิดประตูลงเสียงดังสนั่น ไม่หันกลับไปมองร่างบางที่นอนร้องไห้กอดตัวเองอยู่บนเตียงกว้างของเขา เขาไม่ชอบที่สุดที่เวลาผู้หญิงร้องไห้ฟูมฟายเวลาที่เขาต้องการ ทำตัวงี่เง่าน่ารำคาญ เห็นแล้วมันเสียอารมณ์

“ฮือๆ” อ้อมเดือนกอดตัวเองแน่น ร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ ร่างบางสะอื้นจนตัวโยกอย่างน่าสงสาร

 

“คาซัส! ไปเอาเหล้ามา”

ลูกน้องหนุ่มแปลกใจและงงงวย เป็นอะไรของเขา ปกติเข้าห้องแล้วจะเงียบจนถึงเช้า หรือเพราะเธอคนนั้น





        แสดง 19 - 19
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 94425 คน
   › คะแนนโหวต 2051 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :