นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก เจ็ด 2,3
















เจ้าของความวุ่นวายใจของรัฐภพ ฟรานเซส กำลังนั่งทานของว่างแสนอร่อยกับน้องชายอันเป็นที่รักอย่างสนุกสนาน ไม่ได้ทุกข์ร้อนใจว่าจะมีใครกำลังตามหากันให้วุ่นวาย ร่างบางนั่งป้อนขนมเค้กของโปรดให้น้องชายคำแล้วคำเล่า ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข คราแรกเธอกะจะไม่มา แต่พอคิดถึงใบหน้าเล็กของน้องชายตัวน้อยตอนที่ต้องจากกัน เธอทำใจไม่ได้จริงๆ จึงแอบออกมา

“อร่อยไหมครับ”

“ฮะ อื้ม

“เอาอีกไหมครับ” เสียงหวานถามพร้อมรอยยิ้มเศร้า อรรณพพยักหน้ารับ

“แล้วเมื่อคืนพี่อ้อมไปไหนมาฮะ ณพนอนรอตั้งนานก็ไม่เห็นพี่อ้อมกลับมา” ใบหน้าเล็กช้อนสายตากลมใสซื่อขึ้นถามพี่สาว

อ้อมเดือนไม่รู้จะตอบยังไง จึงเลือกที่จะโกหกออกไปแทน เรื่องที่เธอถูกบิดานำตัวไปแลกกับหนี้สินหลายสิบล้านบาท ถึงบอกไปน้องชายก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี

“พี่อ้อมขอโทษนะครับ พอดีว่าไปเจอเพื่อนก็เลยคุยกันเพลินไปหน่อย ไม่โกรธพี่อ้อมนะคนดี”

“ไม่โกรธฮะ ณพไม่เคยโกรธพี่อ้อมเลยนะฮะ”

เด็กชายขยับยืดหลังตรง ส่งสายตาจริงๆ ไปให้กลัวว่าพี่สาวจะไม่เชื่อ มองใบหน้านวลเนียนของพี่สาวนิ่งเป็นการยืนยันในสิ่งที่ตัวเองพูด

“พี่อ้อมเชื่อแล้วครับ กินขนมกันต่อกันดีกว่าเนอะ”

อ้อมเดือนคงจะคิดถึงรอยยิ้มสดใสของน้องชายมาก ไม่อยากให้วันที่ต้องจากกันมาถึง วันนี้เธออยากอยู่กับพวกเขาให้ได้นานที่สุด แต่โชคชะตาก็มักจะชอบเล่นตลกเสมอ...

ร่างสูงใหญ่ของซาตานตัวร้ายเดินดุ่มๆ ตรงเข้าไปหาสองร่างที่ตามหา สีหน้าและแววตาบอกอารมณ์ทั้งหมดได้เป็นอย่างดี แต่มีหรือที่คนอย่างอ้อมเดือนจะสนใจ สิ่งที่เธอสนใจมากกว่าคือน้องชายตัวน้อย อีกอย่างเธอไม่ได้ทำเรื่องอะไรผิด

“ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ”

“พี่ชายใจดี” อรรณพเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ

“ตามมาถูกด้วย” อ้อมเดือนประชด ไม่คิดว่าเขาจะหาเธอเจอเร็วขนาดนี้ แต่เธอคงลืมไปอย่างหนึ่งว่าเรือลำนี้เป็นของเขา ต่อให้มุดเข้ารูหนูก็คงหนีไปไหนไม่พ้น ได้เพียงแค่นั่งมองอย่างแปลกใจ ทั้งที่เธอหนีมาแต่เขาไม่มีทีท่าว่าจะโกรธหรือโมโหเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขากับอารมณ์ดีเล่นกับน้องชายเธออย่างสบายใจ

“ไงครับคนเก่ง กินอะไรอยู่เอย”

รัฐภพอุ้มร่างเล็กนั่งบนตักกว้าง เช็ดริมฝีปากเล็กที่เปื้อนเค้กออกให้อย่างเบามือ ไม่มีทีท่ารังเกียจ สร้างความแปลกใจให้ทั้งหญิงสาวที่นั่งร่วมโต๊ะและลูกน้องหนุ่มที่ยืนอยู่ด้าน

“เอาด้วยไหมฮะ”

เด็กชายพยักหน้ายื่นช้อนที่มีเค้กส่งมารอที่ริมฝีปากบางหยักลึก อ้อมเดือนพลอยลุ้นไปด้วยว่าเขาจะทานหรือเปล่า นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองมาที่หญิงสาวก่อนจะอ้าปากรับเค้กเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย อ้อมเดือนมองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

วิเชียร วงศ์อัคร เดินกลับมาจากคุยโทรศัพท์เดินเข้ามาสมทบ หลังจากที่ทราบข่าวจากลูกน้องของเจ้าหนี้หนุ่มว่าบุตรสาวหายตัวไป ตอนแรกเขาตกใจมากคิดว่าเธอคิดสั้นไปแล้ว แต่พอมาเห็นแบบนี้ก็อุ่นใจขึ้น

“ตาณพ มาหาพ่อมา คุณรัฐภพคงมีเรื่องสำคัญจะคุยกับพี่อ้อม เราไปรอที่ห้องดีกว่าครับ”

นายวิเชียรรับร่างเล็กของลูกชายจากชายหนุ่มเข้าหาอ้อมกอด เตรียมจะเดินกลับห้องพัก แต่ถูกบุตรสาวเรียกไว้เสียก่อน

“พ่อค่ะ...”

เสียงหวานหยุดลงเพียงเท่านั้น เมื่อถูกฝ่ามือกว้างของผู้ชายที่อยู่ข้างกายรั้งไว้ กรอบตาสวยมีน้ำตาเออเตรียมจะไหลออกมาเพียงแค่กระพริบเพียงครั้งเดียว ร่างของบิดาและน้องชายเดินห่างออกไปเรื่อยก่อนจะลับตาตรงมุมทางเดิน

อ้อมเดือนสะดุ้งเล็กน้อยถูกแรงบีบที่ไม่เบานักกดลงบนแขนเรียวใบหน้านวลเงยขึ้นมองเขาอย่างไม่พอใจ แต่ก็ไม่แสดงอาการเจ็บปวดออกมาให้เขาเห็น

“เราคงต้องมีเรื่องตกลงกันหน่อยนะ” รัฐภพกล่าวน้ำเสียงเรียบ

รัฐภพกึ่งลากกึ่งจูงลูกหนี้สาวกลับห้องพัก อ้อมเดือนพยายามระงับอาการเจ็บจากข้อมือที่ถูกชายหนุ่มกุมแน่น แต่เธอก็ไม่คิดจะแสดงมันออกมาให้เขาได้เห็น ร่างบางถูกเขาโยนลงบนเตียงกว้างอย่างไม่คิดจะถนอมสักนิดเจ็บจุกไปทั้งร่าง ดวงตากลมเรียวเบิกตากว้าง เห็นว่าร่างสูงโถมกายลงทาบทับตามลงมาอย่างรวดเร็ว

อ้อมเดือนดิ้นสุดแรงเกิด ผลักไสเขาออกห่าง แต่ก็ยังช้ากว่าฝ่ามือกว้างที่รวบข้อมือเรียวแล้วยกไว้เหนือหัว ริมฝีปากบางเตรียมจะส่งเสียงร้องก็ถูกริมฝีปากหนาปิดได้ยินเพียงเสียงอู้อี้ในลำคอเท่านั้น ลิ้นร้ายกาจได้โอกาสลิ้มรสความหอมหวานภายในโพล่งปากจิ้มลิ้ม ดูดเม้มอย่างหิวกระหายแทบจะดูดเอาวิญญาณของคนตัวเล็กออกจากร่าง ก่อนจะถอนออกอย่างอ่อยอิงให้หญิงสาวได้หายใจ

อ้อมเดือนรีบหายใจอย่างรวดเร็วแต่ก็เพียงแค่เสี้ยวนาทีชายหนุ่มก้มลงมาใหม่ คราวนี้เนินนานปานจะขาดใจ สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดออกแรงยกมือบางขึ้นผลักอกกว้างให้ออกห่าง

“ปล่อยฉัน อย่า...”

อ้อมเดือนร้องห้ามเสียงเบาหวิว แต่มีหรือกำลังเพียงน้อยนิดของหล่อนจะสู้แรงมหาศาลของเขาได้ อุณหภูมิความร้อนในกายของหญิงสาวเพิ่มสูงขึ้น เมื่อนิ้วร้ายกาจของชายหนุ่มเลื่อนตามต้นขานวลเนียน เรียกความร้อนให้แล่นไปทีละนิดแทบหายใจไม่ออก

“ยะ อย่า

“ไม่ทันแล้ว ที่รัก” รัฐภพตอบเสียงหอบกระเส่า เรียวปากร้อนรุมของเขาโน้มลงมาจนชิด มอบจุมพิตลงที่ริมฝีปากบางจนหญิงสาวสั่นสะท้าน มือบางเผลอยกขึ้นโอบรอบคอแกร่งแน่นอย่างลืมตัว ส่งเสียงร้องครวญครางแทบสำลักของหญิงสาวตรงหน้า สร้างความพอใจให้เขา

ร่างสูงต้องหยุดทุกอย่างลงฉับพลันเมื่อหญิงสาวใต้ร่างกรีดร้องออกมาปานจะขาดใจ เหมือนโดนมีดเป็นพันเล่มทิ่มแทงลงกายขาวนวล หลังจากที่เขาแทรกกายเข้ากลางร่างงาม ความโกรธเมื่อครู่แทบจะหายวาบ ส่วนลึกในใจก็อดที่จะภูมิใจไม่ได้ที่ได้เป็นคนแรกของเธอ

กายนี้จะเป็นของเขา จะไม่มีชายใดได้ครอบครองนอกจากเขาคนเดียว!’

รัฐภพหยุดนิ่งให้หญิงสาวได้ปรับตัว นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนก้มลงจุมพิตที่ดวงตาคู่สวยเป็นการปลอบโยน หางตาเรียวมีน้ำตาใสไหลเป็นทางบ่งบอกว่าเธอคงเจ็บปวดไม่ใช่น้อย ริมฝีปากหยักลึกได้รูปก้มลงจูบซับหยดน้ำตาให้แผ่วเบาเป็นการปลอบใจ

อ้อมเดือนสะอื้นหัดเผลอยกมือขึ้นโอบรอบคอแกร่งแน่น เธอรู้สึกว่าร่างกายแทบจะฉีดขาดออกเป็นเสี่ยงๆ รัฐภพโอบกอดร่างบางไว้แน่นเช่นกัน ยิ่งเธอขยับกาย มันยิ่งเพิ่มความร้อนในกายเขามากขึ้นเป็นทวีคูณ ผ่านไปหลายนาทีเสียงสะอื้นจึงแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครวญคราง ชายหนุ่มจึงเริ่มขยับกายอีกครั้ง ขับเคลื่อนพาหญิงสาวไปอย่างช้าๆ

“ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า...” ก้มลงถามเสียงพร่า ข้างใบหูเล็กด้วยความห่วงใย

อ้อมเดือนไม่ตอบเพียงเสมองไปทางอื่น ส่งใบหน้าเย็นชาไปให้แทน ความเจ็บปวดครั้งนี้เธอจะถือเป็นการใช้หนี้ให้กับเขา รัฐภพเหมือนโดนตบฉาด งั้นมาดูกันว่าเธอจะทนเขาได้นานแค่ไหน ว่าแล้วก็เริ่มทำให้เธอโอนอ่อนตามเกมของเขาทันที

ร่างกายของสิงห์หนุ่มร้อนไปหมดแทบจะระเบิดออกมาให้ได้ มือกว้างยึดสะโพกงอนไว้แน่นพุ่งเข้าหา อ้อมเดือนไม่อาจจะอยู่นิ่งได้อีก ความไม่ประสีประสากับเรื่องเช่นนี้ ทำตามที่เขาบอกโดยไม่รู้ตัว สองร่างร้องประสานเสียงกันที่ฟังแล้วไพเราะเหลือเกิน ร่างสูงพลิกตัวลงนอนลงข้างกายนวลเนียนโอบกอดเธอไว้ในอ้อมกอดอย่างหวงแหน พร้อมกับดวงตาเรียวสองคู่หลับพริ้มเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยความอ่อนเพลีย

 

อ้อมเดือนนิ่งงันแข็งทื่อเมื่อลืมตื่นขึ้นมา เจอหน้าอกกว้างที่มีไรขนอ่อนโผล่พ้นขอบผ้าห่มออกมา ใบหน้าแดงก่ำลามจนถึงลำคอระหงทำอะไรไม่ถูก ถึงแม้ว่าจะได้สัมผัสแนบชิดทั้งร่างแล้วก็ตามที แต่หญิงสาวก็ยังไม่ชินกับการที่ต้องตื่นมาแล้วอยู่ในอ้อมกอดของเขา และต้องมาเจอในสภาพที่ล่อแหลมเสี่ยงจะถูกจับกลืนกิน

ร่างสูงนอนเหยียดยาวถูกขัดจังหวะการนอนจากร่างบางข้าง พลิกตัวเข้ากอดร่างเล็กแน่นรัดขึ้นด้วยความไม่ทันระวังตัวทำให้หน้าผากมนชนกับริมฝีปากหนา ดวงตาคมลืมขึ้นก้มมองร่างบางในอ้อมแขนพลางถามขึ้น

“ตื่นแล้วหรือ”

แทนที่หญิงสาวจะตอบกลับ กลับเป็นได้สายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกกลับมาแทน เห็นกิริยานั้นของเจ้าหล่อนความโกรธก็พุ่งขึ้นมาอีกระรอก

ผมถามคุณอยู่นะอ้อมเดือนดูสิว่าคุณยังจะเงียบอยู่ไหม” มือหนารั้งใบหน้านวลเข้าหากดริมฝีปากหนาลงทัณฑ์คนปากแข็ง อ้อมเดือนไม่ทันได้ระวังตัวต้องผวาเฮือกรู้สึกเจ็บที่ริมฝีบางไร้ซึ่งความปรานี ทะนุถนอมและอ่อนโยน

“อื้อ... ปล่อย!

อ้อมเดือนได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ออกมาจากลำคอเท่านั้นด้วยความเจ็บปวดจะแรงกระแทกที่เข้าพุ่งเข้าหา ทำให้ได้ลิ้มรสชาติของเลือดสดๆ อีกครั้ง พร้อมกับผลักร่างใหญ่โตของเขาออกห่าง

“พูดได้แล้วหรือ”

รัฐภพยิ้มเยาะสะใจที่ทำให้หญิงสาวยอมพูดกับเขาได้ในที่สุด นัยน์ตาสีดำจ้องมองใบหน้าคมอย่างเอาเรื่อง รู้สึกโกรธเกลียดเขาเป็นที่สุด ถ้าให้เลือกได้เธออยากจะฆ่าเขาเสียตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ไม่เคยรู้สึกเกียจชังใครได้มากมายขนาดนี้มาก่อน

“สารเลว!

“มันคงเล็กน้อยถ้าเทียบกับพ่อของคุณ”

ความปากไวชายหนุ่มจึงดึงเอาบิดาของอีกฝ่ายมาเกี่ยวด้วย ซึ่งนั้นทำให้อ้อมเดือนยิ่งเกลียดเขาเพิ่มเป็นทวีคูณ

“หยุดลามปรามพ่อฉัน!

“รับไม่ได้หรือ พ่อแบบนี้จะปกป้องไปทำไม” รัฐภพยังไม่หยุด ยิ่งเห็นคนตัวเล็กโกรธยิ่งชอบใจเข้าไปใหญ่

“เพราะเขาเป็นพ่อของฉัน คุณถึงไม่มีสิทธิ์!” หญิงสาวโต้กลับอย่างเผ็ดร้อนไม่แพ้กัน

“เป็นลูกที่ประเสริฐเหลือเกินนะ” 

ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจ้องมองมายังร่างบอบบางที่นั่งอยู่กลางเตียงกว้าง อ้อมเดือนพยายามที่จะไม่มองให้ต่ำกว่าเอวสอบ ผู้ชายอะไรหน้าไม่อาย คิดว่าตัวเองหุ่นดีนักหรือไง ถึงได้เที่ยวแก้ผ้าใครต่อใครดูอยู่ได้ ลืมเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อครู่ไปเสียสนิท

“มันเรื่องของฉัน!

อ้อมเดือนก้าวลงจากเตียงเมื่อกล่าวจบ เท้าเรียวแตะพื้นเท่านั้นแหละร่างบางแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ขาเรียวสั่นเทารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาตรงกลางลำตัว

“อย่ามายุ่ง! ปล่อย”

รัฐภพก้าวพรวดเดียวถึงตัวโอบประคองร่างบางเอาไว้ สิงห์หนุ่มลังเลเล็กน้อยก่อนจะยอมปล่อยมือ และถอยห่างออกมามองดูอยู่ห่างๆ และเขาก็คาดไว้ไม่ผิด พอเธอก้าวขาได้ไม่ถึงสามก้าวก็เซถลาจะล้ม

“อวดเก่ง” ตัดความรำคราญหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เขาทนมองอยู่ไม่ไหวชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปใกล้ตวัดร่างบางขึ้นไว้ในอ้อมแขน

“ทำอะไรของคุณ ปล่อยฉันลงนะ ฉันเดินเองได้!

อ้อมเดือนร้องออกมาด้วยความตกใจ แขนเรียวจึงขึ้นโอบรอบคอแกร่งไว้เกรงว่าตัวเองจะตก

“เงียบ! ถ้ายังไม่อยากให้ผมทำเหมือนเมื่อสองชั่วโมงก่อน คงรู้ว่าบทรักของผมเร้าร้อนแค่ไหน”

สิงห์หนุ่มก้มลงพูดเป็นเชิงขู่คนในอ้อมแขน ซึ่งมันก็ได้ผลชะงัก หญิงสาวเงียบกริบ ไม่พูดอะไรอีก หยักยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ หญิงสาวเธอได้อีกครั้ง เดินเข้าไปภายในห้องน้ำแล้วบรรจงว่าร่างบางลงที่ขอบอ่างอย่างเบามือ และไม่ได้ส่งเปล่า ร่างสูงก้าวลงไปในอ่างแล้วรั้งร่างบางลงไปด้วยกัน

อ้อมเดือนตัวแข็งทื่อถูกมือหนาสัมผัสลงแผ่นหลังบอบบาง น่าแปลกที่มันช่างนุ่มนวลเหลือเกิน ชายหนุ่มก้มลงมองคนตัวเล็กเป็นระยะ ระหว่างที่กำลังจัดการอาบน้ำให้ ศีรษะได้รูปก็เอนซบลงอกกว้าง ดวงตาเรียวหลับพริ้มบ่งบอกว่าเธอผล็อยหลับไปเสียแล้ว

“ตอนหลับดูน่ารักกว่าตอนตื่นเป็นไหนๆ”

สิงห์หนุ่มแย้มยิ้มออกมาอย่างพอใจ ส่ายหน้าให้กับแม่สาวขี้เซา เขาวางอุปกรณ์ทุกอย่างลง ช้อนร่างบางขึ้นจากอ่างจัดการล้างเนื้อตัวให้ พร้อมเช็ดตัวให้เสร็จสรรพ แล้วพากลับมาที่เตียงกว้าง บรรจงวางร่างบางลงอย่างเบามือพร้อมกับห่มผ้าให้ และไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมต้องบริการเจ้าหล่อนขนาดนี้ทั้งที่พึ่งเจอกันไม่กี่วัน และยังขยันสร้างเรื่องปวดหัวให้เขาไม่หยุดหย่อน

ร่างสูงส่ายศีรษะไล่ความคิดนั้นออกไป พลางเดินกลับเข้าไปแต่งตัวเตรียมออกไปทำงาน ไม่ถึงสิบนาทีก็เดินออกมาพร้อมชุดใหม่ ก่อนไปไม่ลืมที่จะจุมพิตหน้าผากนวลของหวานใจตัวร้าย

หวานใจ

อย่างนั้นหรือ เป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว เขาเกิดความคิดนี้ได้อย่างไรกัน

 

สิงห์หนุ่มเดินตรวจดูความเรียบร้อยบนเรือ ทุกซอกทุกมุมไม่เคยลอดพ้นสายตาเขาไปได้ จู่ๆ คิดถึงแม่หวานใจขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ แต่เขาปัดมันทิ้งไปเดินกลับห้องทำงานไม่สนใจอีก แต่ใบหน้าของหญิงสาวลอยเข้ามารบกวนอยู่ตลอดไม่เป็นอันทำงาน

นิ้วเรียววางปากกาลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาลูกน้องที่สั่งให้เฝ้าหล่อนไว้ แต่ลูกน้องกลับโทรเข้ามาเสียก่อน คิ้วเข้มขมวดมุ่นก่อนกดรับ คาซัสที่นั่งทำงานอยู่ไม่ห่างเงยหน้าขึ้นมองว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“ว่าไงรีทส์”

“คุณอ้อมเดือนไม่สบายมากครับ! ตอนนี้นอนเพ้อไม่ได้สติอยู่ที่ห้อง” รีทส์รีบรายงานอาการหญิงสาวอย่างรีบร้อน

“ตามหมอหรือยัง

สิงห์หนุ่มเอ่ยถามเสียงราบเรียบไม่บอกอารมณ์ใดๆ แล้ววางสายไปเมื่อลูกน้องรายงานอาการเบื้องต้นให้เขาฟังเรียบร้อย คาซัสเดินเข้ามาใกล้นายหนุ่มอย่างสงสัย

“มีเรื่องอะไรหรือครับ”

“อ้อมเดือนไม่สบาย ฉันจะไปดูหน่อย ฝากงานทางนี้ด้วยนะ ถ้ามีเรื่องด่วนก็ไปตามฉันที่ห้อง” รัฐภพสั่งลูกน้องเสร็จก็ตรงไปยังประตูเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว

คล้อยหลังสิงห์หนุ่มไป คาซัสรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาคู่หูทันที

“จิ้งจอกเรียกกระรอก สิงห์ออกจากถ้ำไปแล้ว ย้ำๆ สิงห์ออกจากถ้ำแล้ว”

“กระรอกรับทราบๆ”

“เลิกกัน...”

ต่อให้ปกปิดความรู้สึกมากแค่ไหน แต่การที่สิงห์เจ้าสมุทรแสดงออกให้เห็นชัดเจนแบบนี้บอกให้รู้ว่าเธอคนนี้เริ่มมีอิทธิพลต่อเขามากขึ้นเสียแล้ว คาซัสเริ่มมั่นใจในสายตาอันแหลมคมของตัวเอง

สิงห์หนุ่มก้าวเข้าไปดูอาการหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง เหงื่อเม็ดเล็กซึมตามกรอบหน้าเรียวที่ตอนนี้ซีดเซียว นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองร่างบางบนเตียงกว้างที่นอนไม่ได้สติ

“เธอเป็นยังไงบ้างหมอ”

“มีไข้นะครับ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง หมอให้ยาลดไข้ไปแล้ว พักสักหน่อยก็กลับมาวิ่งได้เหมือนเดินแล้ว ส่วนข้อมือที่บวมช้ำก็ทายาที่หมอให้ไว้นะครับ ไม่กี่วันก็หายดีแล้ว” คุณหมอวัยกลางคนกล่าว เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้าของเรือหนุ่ม

“ขอบคุณมากครับหมอ”

ร่างสูงทรุดนั่งลงข้างคนตัวเล็ก หลังจากที่คนสนิทเดินไปส่งหมอกลับ นิ้วเรียวไล้ใบหน้านวลซีด ไล้ลงไปที่ข้อมือเรียวที่ยังเขียวช้ำ ดวงตาคู่คมมองหันกลับไปมองที่ดวงตาเรียวแห้งคล่ำที่บ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ริมฝีปากซีดแห้งกระพยายามจะเอื้อนเอ่ยบ้างอย่างออกมาซึ่งเขาฟังไม่ออก

อ้อมเดือนพลิกกายนอนตะแคงดึงผ้าห่มหนาที่คุมร่างบางออก รัฐภพเห็นอาการของหญิงสาวกเห็นห่วงจึงดึงขึ้นคลุมให้ใหม่ แต่เธอก็ดึงออกเหมือนเดิม คิ้วหนาขมวดยุ่งเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ใต้ผ้าห่ม

“ถุงน้ำร้อน? มาอยู่นี่ได้ยังไง ...รีทส์! คาซัส!” สบถลอดไร้ฟัน ก่นด่าคนสนิทที่โดนคนสนิทจอมแสบทั้งสองแกล้งเข้าจนได้

ชายหนุ่มก้มลงดูหญิงสาวหลับสบายพอไม่มีสิ่งกวนใจ รัฐภพไล้นิ้วเรียวเช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาทางไรผมให้อย่างแผ่วเบา เลื่อนกายลงนอนเคียงข้าง ดึงร่างบางเข้าหาอ้อมกอด ริมฝีปากหนาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมน พลางหลับตาลงกอดร่างบางแน่น ไม่นานก็หลับตามหญิงสาวไป

 

ดวงตายาวเรียวขยับปรือขึ้นถูกแสงอาทิตย์อ่อนตอนบ่ายคล้อยส่งผ่านม่านบางเข้ามาร่างบางขยับกายกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ พาดเอวบางอยู่ ใบหน้านวลจึงก้มลงมองถึงกับตกใจปิดปากตัวเองเอาไว้ก่อนที่จะส่งเสียงทำให้เขาตื่นขึ้นมา พลางเหลือบตามองเป็นระยะระหว่างที่กำลังยกลำแขนแกร่งออก คนที่เธอคิดว่าหลับอยู่กลับดึงรั้งเอวคอดเข้าหาอ้อมกอด กันทุกทางไม่ให้เธอลุกไปได้ อ้อมเดือนดิ้นออกจากร่างหนาของคนนอนข้างๆ แต่ก็ยังช้าก็ไปวงแขนกว้างรัดแน่นจนเธอไม่สามารถไปไหนได้

“จะไปไหน

“ปล่อย ฉันจะไปห้องน้ำ” ตอบเสียงเรียบ พยายามไม่มองหน้าเขา

“ให้ไปเป็นเพื่อนไหม”

รัฐภพก้มลงมองใบหน้านวลห่างจากใบหน้านวลไม่ถึงคืบ ใบหน้าสวยร้อนเห่อ แม้จะไม่ชอบหน้าเขาเต็มทน แต่ถ้าใครมาเจออย่างเธอไม่ให้รู้สึกเหมือนมีไฟเป็นพันโวลต์พุ่งช็อตเข้าให้ และยังใบหน้ายียวนกวนประสาทนั่นอีก เธอแทบจะละลายคาอ้อมแขนของเขา มันแตกต่างจากผู้ชายที่เกรี้ยวกราดที่จะบังคับขื่นใจเธอเมื่อคืนลิบลับ เธอปรับเปลี่ยนอารมณ์ตามเขาไม่ทันจริงๆ

“ไม่ต้อง! ฉันไปเองได้

อ้อมเดือนร้องห้ามเสียงหลง ลดเสียงลงเป็นปกติพลางส่ายหน้าดิก สิงห์หนุ่มยังไม่หยุดส่งน้ำเสียงกวนประสาทไปให้

“ก็ไปสิ”

“ฉันจะไปได้ยังไง ก็คุณ นอนทับฉันอยู่” ประท้วงเสียงเบา

เชิญ”

รัฐภพก้มลงมอง ยอมลุกออกจากร่างบาง นั่งเอนหลังพิงหัวเตียงมองตามหญิงสาวที่วิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

มือหนาหันไปคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูลงบนโต๊ะหัวเตียง ต่อสายหาคนสนิทถึงเรื่องงานสำคัญและอาวุธที่จัดส่งมาถึงตามกำหนดแล้วหรือยัง

“จัดการเรื่องอาวุธให้เรียบร้อย สามวันเรือจะเทียบท่าที่พอร์ตเอลิซาเบทตรวจสอบให้ดี อย่าให้มีอะไรผิดพลาด ช่วงนี้พวกมันยิ่งจับตามองเราอยู่ ยิ่งเราอยู่ในที่แจ้งเสียเปรียบมันเต็มๆ จัดการตามนี้”

สั่งงานลูกน้องเสร็จร่างสูงลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ โดยลืมไปเสียสนิทว่ามีหญิงสาวอีกคนอยู่ร่วมห้องด้วย อ้อมเดือนหลบคนตัวโตแทบไม่ทันเมื่อเขาเดินสวนมาพอดีกับที่เธอเดินพ้นประตูออกมา

ไม่นานสิงห์หนุ่มออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบไว้พื้นเดียว นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองหาร่างบางจนทั่วก็ไม่พบ รีบก้าวเข้าไปแต่งตัวอย่างเร่งด่วน แล้วออกไปตามหาตัวลูกหนี้ยี่สิบล้าน และเกิดความรู้เป็นห่วงเธอขึ้นมาไม่รู้ว่าเพราะอะไร...

“ขยันสร้างเรื่องจริงนะแม่คุณ” ตำหนิคนตัวเล็กเสียงเขียว

ขาแกร่งก้าวยาวออกไปตามหาทุกที่ที่คิดว่าเธอจะไป รู้สึกเป็นกังวลใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“คาซัส อ้อมเดือนอยู่ไหน?”

“ไม่ได้อยู่ในห้องหรือครับ” คาซัสถามกลับอย่างแปลกใจ เพราะทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกันทั้งคืน น่าจะรู้ดีกว่าเขานี่นา

“ถ้าอยู่แล้วฉันจะถามหรือ” น้ำเสียงทุ้มเข้มห้วน อารมณ์เสียขึ้นมาอีกรอบ

“ขอโทษครับ ไม่เห็นครับ” คนสนิทตอบรีบอธิบายก่อนจะโดนตำหนิอีกรอบ

“ให้มันได้อย่างนี้สิ! สั่งคนของเราออกตามหาใครเจอตัวให้รีบรายงานฉัน!

ก่นด่าคนตัวเล็กอย่างเหลืออด รีบออกไปตามหาอย่างเร่งด่วน บนเรือมีภัยเต็มไปหมดบนเรือลำนี้ แม้ว่าเขาจะมั่นใจว่าเธอดูแลตัวเองได้ แต่มันก็อดเป็นห่วงไม่ได้

หญิงสาวไม่ได้ออกไปไหนก็น่าจะอยู่ข้างในนั้นแหละ ก็พ่อสิงห์เล่นลงโทษทัณฑ์กวางน้อยร้อนแรงเสียขนาดนั้น ใครจะกล้าหนีไปไหนได้ ชายหนุ่มเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี เขาภาวนาขอให้เจ้านายหลงรักแม่สาวหน้าหวานชาวไทยที่การันตีเรื่องความแซบ ซึ่ง ความแซบ’ ที่ว่าคือกำลังของ มือ ที่หนักหน่วงและแข็งแรง เคยทุ้มแขกจนนอนหยดน้ำข้าวต้มไปหลายวัน

สิงห์หนุ่มกลับเข้าไปห้องนอนอีกครั้ง หลังจากที่ตามหาหญิงสาวในที่ที่เธอเคยไป

แล้วเธอไปไหน?

นั้นเป็นคำถามที่ผุดขึ้นในหัว ร่างสูงเดินออกมาดูห้องรับแขกด้านนอกที่พึ่งเดินพาไป กวาดตามองหาตามจุดต่างๆ ในห้อง แต่ก็ยังไม่เจอ หมุนกายเดินกลับเข้าไปดูในห้องนอนอีกครั้ง สายตาคู่คมกวาดไปปะทะเข้ากับห่อผ้าสีขาวสะอาดที่ขดอยู่บนโซฟาข้างหน้าต่าง

“มาอยู่ตรงนี่เอง ที่นอนก็มีทำไมไม่รู้จักไปนอน ชอบนักหรือไงโซฟาแข็งๆ นะหือ”  รัฐภพสบถออกมาอย่างโล่งอก ที่คนตัวเล็กค่อยสร้างเรื่องไม่หยุดหย่อน แม้แต่ตอนหลับ เธอยังไม่หยุดสร้างเรื่องให้กับเขา จะเรื่องอะไรนะหรือ... ก็แม่คุณเล่นมาค่อยรบกวนสมาธิการทำงานของเขานะสิ น่าจับมาจูบให้หายเคืองเลยดีไหม

ฝ่ามือกว้างเท้าสะเอวยืนมองคนตัวเล็กที่หลับสนิท โดยไม่รู้ว่าตอนนี้มีใครคนหนึ่งกำลังโมโหเดือดเธออยู่ พลางก้มลงช้อนร่างบางขึ้นสู่อ้อมแขน เดินเข้าห้องนอนไปบรรจงวางร่างเล็กลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ ดึงผ้าที่เธอพันตัวเองออก ซึ่งไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา แล้วดึงผ้าห่มผืนใหญ่ขึ้นคลุมให้แทน

ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่แฝงความร้ายกาจชนิดที่ไม่มีใครคาดคิด นี่เขาได้ ลูกหนี้ หรือได้ ร็อตไวเลอร์’ มากันนะ เขาชักเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้ว

ทั้งดุ เด็ด เผ็ด มันส์ ครบเครื่องเหลือเกิน โดยเฉพาะเวลาอยู่บนเตียงมีเขาที่เป็นผู้ควบคุมเกมรักแล้วล่ะก็

เพียงแค่เขาคิดถึงร่างกายก็ร้อนซ่าขึ้นมา อยากรักเธอมันตอนนี้เสียเหลือเกิน ไม่ได้ๆ เขาเป็นอะไรไป อยากจะมีอะไรกับเธอทั้งที่หลับอยู่หรอ ไม่! เดี๋ยวเธอก็มากล่าวหาว่าเขาไม่เป็นสุภาพบุรุษอีก มันทำให้เขาเสียหน้าและเสียความรู้สึกมาก

ร่างบอบบางขยับพลิกกายตะแคงมาทางเขาทำให้กายสาวสัมผัสกายหนุ่ม ชายหนุ่มกระเถิบกายออกอย่างรวดเร็ว ช่างเหมือนกับกระแสไฟฟ้าที่มาสะกิดยังไงอย่างนั้น แต่มันเป็นกระแสไฟที่มากระตุ้นไฟสวาทในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมา ทั้งที่เขาพยายามมอดดับมันลงอยู่แทบทุกนาที

ชายหนุ่มจึงต้องผละเดินออกจากห้องไปให้ไว  ขื่นอยู่ต่อมีหวังต้องจับคนตัวเล็กมาตอบสนองความต้องการที่กำลังผุพล่านในกายตอนนี้เป็นแน่







 

        แสดง 21 - 21
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 95214 คน
   › คะแนนโหวต 2137 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :