นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก เก้า 3











ดวงตายาวเรียวของเจ้าแห่งสมุทรลืมขึ้นรับวันใหม่ รู้สึกสดชื่นกว่าทุกวันในรอบหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ใบหน้าคมเข้มก้มมองร่างบางที่นอนหลับตาพริ้มในอ้อมกอด นิ้วเรียวยาวไล้แก้มใสแผ่วเบา ดวงตาคู่คมรีบหลับลงเมื่อเห็นว่าร่างบางรู้สึกตัว ดวงตากลมเรียวกระพริบถี่ลืมขึ้น

อ้อมเดือนเห็นว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของสิงห์หน้าโหด มือบางยกแขนแกร่งที่พาดเอวบางออกอย่างเบาที่สุด รัฐภพแกล้งกลับโดยการพลิกตัวขึ้นนอนทามทับคนตัวเล็กไว้ไม่ให้ไปไหน หญิงสาวออกแรงผลักเขาออก เมื่อรู้แล้วว่าเขาแกล้งหลับ

“ออกจากตัวฉันได้แล้ว ฉันหายใจไม่ออก”

ชายหนุ่มก้มลงมองคนตัวเล็กว่าเธอพูดจริงหรือเปล่า เห็นสีหน้าของหญิงสาวแล้วจึงลุกออกให้

“สำออย!

“คนอย่างคุณมันไม่ใช่คน! ไม่มีชีวิตจิตใจ จะมารู้อะไรว่าคนอื่นเขาจะเจ็บปวดกับสิ่งที่คุณทำหรือเปล่า” ต่อว่าเขาเสียงเรียบต่ำ

“อ้อมเดือน! อย่างคุณมีชีวิตด้วยหรือ นึกว่ามีแต่ชอบอ่อยผู้ชายไปเรื่อย” คำพูดร้ายกาจเปล่งออกมาเหมือนน้ำกรดราดรดหัวใจดวงน้อย ไม่รักษาน้ำใจหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย

“จะคิดยังไงก็ช่าง อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าความรักมันเป็นยังไง ไม่เหมือนผู้ชายอย่างคุณที่รักใครไม่เป็น!

ร่างบางก้าวลงจากเตียงคว้าเสื้อคลุมขึ้นสวมและวิ่งออกจากห้องนอนสิงห์หนุ่ม แล้ววิ่งเข้าไปอีกห้องพักที่อยู่อีกฝั่ง ปล่อยให้ชายหนุ่มมองตาม รัฐภพเจ็บจุกไม่น้อยกับคำพูดของเธอ และกว่ารู้ตัวหญิงสาวก็หายออกจากห้องไปเรียบร้อยแล้ว

ลูกน้องตัวใหญ่ด้านนอกได้แต่มองหน้ากัน มองร่างบางที่วิ่งผ่านพวกเขาไปและเห็นว่าเธอร้องไห้อย่างหนัก ไม่ได้สนใจว่ามีพวกเขายืนอยู่ตรงนั้นด้วย

“งานนี้หนักเลยวะ มีร้องไห้ด้วย” คาซัสบอกขึ้น มองตามร่างบางที่วิ่งหายออกจากไป

 


รัฐภพ คาซัส รีทส์ และลูกน้องอีกสี่คน เตรียมเดินทางไปเจรจากับพ่อค้าชาวอิตาลีต่อ โดยที่ไม่ลืมที่จะลากแม่ลูกหนี้ยี่สิบล้านติดตามไปด้วย ทั้งที่เธอยังเกลียดเขาแทบจะฆ่าให้ตายเดี๋ยวนั้น และเพิ่มทวีความเกลียดหลังจากที่เมื่อวานเขาได้บังคับเอาจากหญิงสาวจนพอใจ

อ้อมเดือนเดินขึ้นเครื่องไปก่อนโดยไม่รอให้สิงห์ร้ายอีกอย่างไม่อยากได้ยินคำพูดเหน็บแหนมหรือแม้แต่คำพูดที่เสียดแท่งหัวใจ ทั้งเกี่ยวกับตัวเธอหรือแม้แต่บิดา เขาคงไม่หยุดจนกว่าเธอจะยอมเขา แต่อย่าหวังเลยวันที่เขารอมันไม่มีอีก!

คู่ค้าจากอิตาลีเดินทางมาถึงก่อนเวลานัด พลางลุกขึ้นเมื่อเห็นสิงห์หนุ่มแห่งคาราคอร์ฟเข้ามาในห้อง มองเลยไปหญิงงามที่เดินเคียงข้างมา แววตาของเสือเฒ่าเริ่มทำงาน มองโลมเลียร่างบางทั้งแต่หัวจรดเท้าทำเอาเลือดในกายสูบฉีดแทบจะพุ่งออกมา 

รัฐภพมองตามสายตาของเสือเฒ่านึกโมโห แต่ต้องเงียบเอาไว้งานต้องมาก่อน เดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งโต๊ะ

“สวัสดีครับคุณวาลาดิมีร์ ยินดีที่ได้พบ” รัฐภพทักทายคู่ค้า

“สวัสดีรัฐภพ ยินดีใจที่ได้พบเช่นกัน หวังว่าข้อเสนอที่นำมาคงน่าสนใจนะ”

สองหนุ่มต่างวัยสัมผัสมือกันกระชับแน่นเป็นการทักทายพร้อมกับเอ่ยถึงข้อเสนอที่ชายหนุ่มนำมาในวันนี้ ก่อนจะเชิญให้อีกฝ่ายนั่ง

“อันนี้ก็ต้องแล้วแต่คุณ ว่าจะพอใจข้อเสนอของผมมากน้อยแค่ไหน”

รัฐภพรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมรับข้อเสนอของเขาแน่ เพียงแค่ทำท่าทางครุ่นคิดให้เวลามันหมดไปเท่านั้น ส่งแฟ้มเอกสารให้คู้ค้าวัยการคนได้พิจารณา พร้อมบอกรายละเอียดให้อีกฝ่ายได้ฟังไปด้วย

วาลาดิมีร์ไหวไหล่เป็นการบอกว่าเริ่มการเจรจา หลังจากที่อ่านสัญญาจบก็วางแฟ้มลง เงยหน้าขึ้นมองหน้าสิงห์หนุ่ม ส่งน้ำเสียงราบเรียบติดจะไม่พอใจเล็กน้อยมาให้

 “มันไม่มากไปหน่อยหรือคุณรัฐภพ ผมเสียเปรียบมากเกินไปหน่อยนะ”

“มันคงเล็กน้อยถ้าเทียบกับสิ่งที่คุณได้จากผมไม่ใช่หรือครับ ผมว่าข้อเสนอนี่เราก็ได้ทั้งสองฝ่าย ไม่มีใครเสียเปรียบใคร”

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเป็นต่อ เขาศึกษาข้อมูลของผู้ชายคนนี้มาเป็นอย่างดี เขาไม่มีทางพลาดแน่นอน

“ลืมอะไรไปหรือเปล่าคุณรัฐภพ ที่นี่อิตาลี ไม่ใช่อเมริกา”

วาลาดิมีร์พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังคลุกกรุ่นให้เย็นลง ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรงบอกหนุ่มรุ่นลูกถึงข้อเท็จจริงในการทำธุรกิจในเมืองใหญ่อย่างรัสเซีย ใครใหญ่คนนั้นรอดมันเป็นสัจธรรมของที่นี่

“เผอิญว่าผมอยู่สเปน เรื่องที่คุณกำลังคิด เลิกคิดไปได้เลย เพราะผมกับคุณต่างก็รู้กันดี แตกต่างก็แค่วิธีการที่ได้มา”

สิงห์หนุ่มโต้กลับน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้เกรงกลัวอำนาจของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมจ้องมองเสือเฒ่าไม่หลบเช่นกัน ตลอดหลายปีมานี้เขาได้เจอคู่ค้ามาเกือบทุกรูปแบบ จะใหญ่โตระดับไหนเขาก็เจอมาหมดแล้ว ถ้าอีกฝ่ายคิดว่าเขายังเป็นไก่อ่อน ควรจะมองเขาใหม่ซะ

วาลาดิมีร์กดอารมณ์ตัวเองสุดกำลังเมื่อถูกชายหนุ่มรุ่นลูกตอกกลับมาไม่ได้ทุกข์ร้อน ร่างของลูกน้องตัวใหญ่เดินเข้ามากระซิบ ชายแก่ยิ้มที่มุมปากอย่างสมปรารถนา

“แต่คงจะไม่ได้แล้วล่ะ เพราะ โดมินิค เซรีนท์ ตอบรับข้อเสนอของผมกลับมาพอดี ผมขอตัวก่อนนะ...” ร่างท่วมลุกจากเก้าอี้เดินไปที่ประตูห้อง

 


“เดี๋ยวก่อนค่ะ...

หญิงสาวหนึ่งเดียวที่นั่งนิ่งเงียบอยู่นานแล้ว ร้องเรียกชายวัยกลางคนเสียงดังกังวานพลางลุกขึ้นเต็มความสูง มือบางวางทาบลงที่โต๊ะตัวยาวตรงหน้า

“คุณจะทำอะไรอ้อมเดือน นั่งลง” รัฐภพและสองคนสนิทมองไปที่หญิงสาวหนึ่งเดียว เธอจะทำอะไรกัน?

วาลาดิมีร์หมุนร่างท่วมของตัวเองกลับมามองที่ร่างบอบบางของคนที่ร้องเรียกเขาและรอฟังว่าหญิงสาวมีเรื่องอะไรจะพูดกับเขา

“เธอเรียกฉันหรือสาวน้อย?”

“ฉันว่าคุณควรจะรับข้อเสนอของเขาไว้นะคะ”

นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองไปที่มาเฟียรัสเซียนิ่ง รอยยิ้มหวานฉายขึ้นที่ริมฝีปากจิ้มลิ้ม สิงห์หนุ่มไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพยายามทำอะไรกันแน่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ยืนนิ่งดูสถานการณ์ต่อไป

“เพราะอะไร? หนูถึงคิดว่าฉันต้องรับข้อเสนอนั่นล่ะ” จ้องมองใบหน้านวลเนียนของสาวเจ้าที่กล้าจ้องหน้าเขาไม่ยอมหลบ รู้สึกว่าเธอคนนี้เป็นใครกันถึงได้กล้ามาพูดแบบนี้กับเขา

อ้อมเดือนก้าวเดินอ้อมโต๊ะประชุมใหญ่ เข้ามาหาคู่ค้าของสิงห์หนุ่ม ที่ยืนอยู่อีกฝั่งโต๊ะแล้วมาหยุดลงตรงหน้าร่างท่วมของวาลาดิมีร์ รัฐภพแทบจะผวาเข้าไปคว้าร่างบางให้ออกห่าง ใครไม่รู้บ้างว่าตาเฒ่านี้ชอบผู้หญิงสวยและสาวอย่างเธอด้วยแล้วจะรอดหรือ

“สินค้าล็อตใหญ่จากจีน เนเธอร์แลนด์ มาเก๊า ร่วมทั้ง...”

รัฐภพคิ้วหนาขมวดมุ่น เมื่อมันไม่ได้เป็นอย่างที่เขากลัว จ้องหญิงสาวไม่หลบสงสัยว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ แต่พอได้ยินสิ่งที่เธอกล่าวมาดวงตายาวไหวระริก หันไปมองเธอด้วยความตกใจ หญิงสาวรู้เรื่องพวกนี้ด้วยอย่างนั้นหรือ เอ๊ะหรือว่าลูกน้องเป็นคนบอก แต่มันก็ไม่น่าเป็นไปได้ ยิ่งเป็นความลับแบบนี้ไม่มีทางออกจากปากพวกเขาแน่นอน

“ฉันชักชอบหนูเสียแล้วสิ สนใจมาร่วมงานกับฉันไหม ตำแหน่งเลขายังว่างอยู่นะ”

ก่อนที่หญิงสาวจะกล่าวจบ วาลาดิมีร์จึงรีบพูดตัดบท สีหน้าและแววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อยเด็กบ้านี่รู้เรื่องธุรกิจภายในของเขาได้ยังไง

“งั้นแสดงว่าคุณตกลงรับข้อเสนอใช่ไหมค่ะ” น้ำเสียงเป็นต่อกล่าวขึ้น พลางจ้องมองไปชายแก่ตรงหน้าไม่มีแววกลัวเกรงหรือตระหนกให้อีกฝ่ายเห็นแม้แต่น้อย

“มันก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว ได้ร่วมงานกับคนเก่งๆ อย่าง รัฐภพ ฟรานเซส ทั้งทีใช่ไหม” ยิ้มกลบเกลื้อนทั้งที่พลางหันมาทางสิงห์หนุ่ม ต่างกับภายในใจที่เดือดดาลจนปรอทจะแตก

“แน่นอนครับ ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน”

สิงห์หนุ่มพยักหน้ารับเสียไม่ได้ อดที่จะขอบคุณหญิงสาวไม่ได้ เขาได้งานนี้เพราะเธอช่วยเอาไว้แท้ๆ ไม่คิดว่าผู้หญิงที่คิดว่าอ่อนแอ ทำอะไรไม่เป็นจะสามารถทำให้เขาได้งานใหญ่ในประเทศแห่งมหาอำนาจอย่างรัสเซียได้ แบบนี้คงต้องมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เสียแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะ พอดีต้องเดินทางไปงานต่อ...”

วาลาดิมีร์ เซนตินอยต์ รีบเอ่ยลาคู่ค้ามาดๆ จากเรือคาราคอร์ฟ ใบหน้าเหี่ยวย่นเริ่มแดงก่ำขึ้นเมื่อเดินห่างมาไกลแล้ว เขาถูกเด็กสาวหน้าใสซื่อคราวลูกถอนงอกเอาจนได้ เจ้าหล่อนเป็นใครกัน? ข่าวมันรั่วออกไปได้ยังไง เธอคนนี้ชักไม่ธรรมดาเสียแล้ว ถ้าคิดอีกทางถ้าได้เธอมาร่วมงานด้วยคงจะเป็นประโยชน์ไม่น้อย รัฐภพคนนี้ก็แสบไม่ใช่เล่น เอาผู้หญิงเป็นอาวุธมาล่อให้เขาจนมุมจนปฏิเสธอะไรไม่ได้

“เฮ้อ... เกือบไปแล้ว กลับกันหรือยังคุณ ฉันเหนื่อย และง่วงจนตาจะปิดอยู่แล้ว” น้ำเสียงเนือยๆ บอกอาการที่เป็นอยู่อย่างชัดเจน

อ้อมเดือนลืมเรื่องขุ่นมัวเกี่ยวกับสิงห์หนุ่มไปชั่วครู่ เธอทั้งเหนื่อยและเพลียเอามากๆ ดวงตากลมเรียวแทบจะปิดแล้วในตอนนี้ใช่แล้ว… ไข้หวัด เธอยังไม่หายดีเขาเล่นลากเธอไปโน้นมานี่ไม่รู้กี่แห่ง แทบจะทั้งวันก็ว่าได้ จนไม่มีเวลาได้พักผ่อนเต็มทีเลยสักวันร่างกายเธอจึงฟ้องออกมาว่าต้องการพักผ่อนมากเป็นพิเศษหรือที่สุดก็ว่าได้

รัฐภพเห็นอาการของคนตัวเล็กก็สงสารไม่น้อยจึงตอบตกลงไป ทั้งที่คิดว่าจะพาเธอไปเลี้ยงขอบคุณเสียหน่อย

“ไปสิ ผมก็อยากจะพักแล้วเหมือนกัน”

ทั้งหมดออกจากห้องประชุมตรงขึ้นห้องพักที่อยู่ชั้นบนสุดของโรงแรม สามหนุ่มกระพริบตาปริบๆ ยืนมองหญิงสาวหนึ่งเดียวที่เดินตรงเข้าห้อง

 


ประตูห้องเปิดออกร่างบางก็เดินโซเซตรงเข้าไปยังห้องนอนทันที แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างเหมือนคนที่โดนสูบวิญญาณออกจากร่างอะไรแบบนั้น รัฐภพมองตามร่างบางไปอย่างพิจารณาชักเริ่มอยากจะรู้จักผู้หญิงคนนี้ให้มากขึ้นเสียแล้ว เธอเป็นใครกันแน่

เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้เขาอยากจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับลูกหนี้สาวคนนี้ขึ้นมาเสียแล้ว และจากคนสนิทที่เล่าเรื่องที่ไปพบเห็นให้เขาฟังอีก เธอต้องไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดาที่ถูกบิดานำมาใช้หนี้แทนบิดาอย่างแน่นอน

“สืบประวัติของอ้อมเดือนให้มาฉันด่วน!

“เจ้านายก็คิดเหมือนกับพวกเราใช่ไหมครับ”

สองหนุ่มคนสนิทหันไปทางเจ้านาย เขาก็จับสังเกตเจ้าหล่อนอยู่นานแล้วเหมือนกัน เส้นบางๆ ที่กางกั้นเอาไว้มันคืออะไรกันแน่? พวกเขาจะต้องรู้ให้ได้ สิ่งที่เขาสันนิฐานเอาไว้มันจะจริงหรือเท็จเดี๋ยวรู้กัน

“ฉันสงสัยตั้งแต่วันที่เธอคุยโทรศัพท์กับเพื่อนแล้ว”

“เธอเป็นใครอ้อมเดือน...”

เป็นคำถามที่ยังวนเวียนติดอยู่ในใจ เขาต้องรู้ในเร็ววันว่าเธอเป็นอย่างที่เขากลัวหรือเปล่า...

สิงห์หนุ่มคุยงานกับคุณสนิทต่อได้เดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อพักผ่อนบ้าง ร่างสูงตรงไปที่เตียงกว้าง แทรกกายใต้ผ้าห้าห่มผืนหนาดึงร่างบางที่หลับสนิทเข้าหาอ้อมกอด ไม่นานก็หลับตามหญิงสาวไป




        แสดง 27 - 27
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 94169 คน
   › คะแนนโหวต 2000 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :