นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เมียเก็บพรหมจรรย์ (by ดอกโบตั๋นสีขาว) NC 25+    by funny_angel
ชื่อตอน ตอนที่ 2 เอาคืน part 1



 E-book มาแล้วค่ะ (พร้อมโหลดที่ Meb)

คลิก!!! Get it now

ดอกโบตั๋นสีขาว
“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้จริงเหรอคะ” เธอถามเสียงสะอื้นเหมือนใกล้จะขาดใจ อยากให้เรื่องนี้คือเรื่องโกหกที่จิรายุทธแต่งเรื่องขึ้นมามากกว่า “ถ้าเธอยอมเอ...



ตอนที่ 2

เอาคืน

 

จะทำยังไงดี เราตายแน่เลย!

        พลอยน้ำเพชรก้าวถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ เมื่อชายหนุ่มเดินย่างสามขุมเข้ามา แต่ยังไม่ทันจะก้าวขาหนีไปไหน มือใหญ่ก็คว้าแขนเธอทั้งลากทั้งจูงไปทางห้องครัว แสงสว่างภายในห้องทำให้ต่างคนต่างเห็นหน้ากันชัดเจนเต็มตา

ใบหน้าคมขมวดคิ้วเป็นปม แต่ก็ไม่อาจลดทอนความหล่อเหลาลงได้ ทำให้เธอเผลอมองอยู่นานสองนานด้วยความคุ้นตา เธอรู้สึกเหมือนเคยเห็นเขามาก่อน

ตั้งแต่ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มได้รูป กับคิ้วเข้มสีดำพาดเฉียงส่งผลให้หน้าตาชายหนุ่มดูหน้ามองเหลือเกิน จมูกโด่งเป็นสัน แต่ผิวขาวราวกับพวกดาราเกาหลี  

หญิงสาวที่ไม่ค่อยได้เจอผู้ชายมากนักแบบเธอ ก็แอบใจเต้นไม่น้อย ขนาดเดือนคณะที่มหาลัยยังสู้เขาไม่ได้ แต่พอนึกถึงเรื่อง     น่าหวาดเสียวเมื่อสักครู่แก้มเนียนก็แดงปลั่งขึ้นมา เพราะนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังจะทำอะไรกับแฟนสาว โชคดีแค่ไหนที่ตรงนั้นไม่สว่างมากนักไม่เช่นนั้นเธอคงได้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น

จิรายุทธมองผู้หญิงตรงหน้าผ่านๆ อย่างไม่ได้สนใจมากนัก เมื่อแน่ใจว่าไม่ใช่คู่นอนเก่าของเขาสักคนที่โผล่มาอาละวาด เขาเดาว่าเธอคงเป็นลูกสาวของคนงานที่มาช่วยงานคืนนี้ เพราะดูแล้วเหมือนเด็กมัธยมที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามากกว่า

เขาก็ไม่อยากมีเรื่องกับเด็ก แต่จะแกล้งขู่เธอให้กลัวเล่นเท่านั้นเอง ดูก็รู้ท่าทางซื่อบื้อไม่มีพิษภัย เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่โง่เง่าเข้าไปขัดจังหวะคนกำลังได้เสียกันหรอก         

เธอรู้ไหมว่ากำลังหาเรื่องใส่ตัว!” เขาคำรามเสียงดัง

หนู...หนูไม่ได้ตั้งนะคะ หนูจะไม่ทำอีกแล้ว พี่อย่าเอาเรื่องเลยนะคะ พลอยน้ำเพชรกลัวจนตัวสั่น ขอบตาแดงก่ำราวกับจะร้องไห้ พลางยกมือไหว้น่าสงสาร  

ฉันขอเก็บหลักฐานเอาไว้ส่งตำรวจสักหน่อย   

จิรายุทธแกล้งพูดด้วยใบหน้าขึงขังจริงจัง ก่อนหยิบมือถือราคาแพงขึ้นมากดชัตเตอร์ถ่ายรูปเธอสองสามรูป ทำให้หญิงสาวเบิกตาตกใจยิ่งกว่าเดิม เธอทำหน้าเหวอๆ พลางมองเขาผ่านม่านน้ำตา    

        พี่ทำอะไรน่ะ ถ่ายรูปหนูทำไม ยะ...อย่านะคะ... เธอปล่องโฮทันทีพลางมองเขาด้วยสายตาวิงวอน แต่เขากลับทำหน้าเย็นชามีเพียง

ดวงตาพราวระยับที่กำลังเห็นเป็นเรื่องสนุก

ถ่ายรูปไว้จะได้เอาเรื่องถูกคนไง อย่าแกล้งบีบน้ำตาหน่อยเลย เพราะฉันไม่ได้ใจดี เมื่อกี้ฉันโดนตีแรงขนาดนั้นคงต้องไปเอกซเรย์ที่โรงพยาบาล

หนูพอมีเงินอยู่บ้าง จะชดเชยค่ารักษาให้ก็ได้นะคะ

เธอบอกเสียงสะอื้น

คิดว่าฉันกำลังเรียกค่าเสียหายอยู่เหรอ!” เขาพูดเสียงกระชากดังกว่าเดิม พลางชี้หน้าเธอด้วยท่าทางขึงขัง จนพลอยน้ำเพชรหน้าซีดแทบไม่มีสีเลือด

เธอมีสิทธิ์อะไรมาต่อรองกับฉัน!”

เอ่อ...ปะ...เปล่านะคะ...มะ...ไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่หนูแค่ขอความเห็นใจจากพี่

ฉันเป็นพวกชอบเอาคืนด้วยสิ

อย่าทำแบบนั้นเลยนะคะ หนูกลัวแล้วจริงๆ

พลอยน้ำเพชรยกสองมือไหว้เขา เธอไม่รู้หรอกว่าการทำร้ายคนอื่นจนเลือดตกยางออกมันจะมีโทษหนักขนาดไหน และแขกที่มางานวันเกิดของคุณหญิงวราภาล้วนแต่เป็นคนมีอำนาจในสังคม เธอไม่อยากให้ท่านต้องมาเดือดร้อนไปด้วย แต่สถานการณ์เมื่อครู่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน เป็นใครก็มีสิทธิ์เข้าใจผิดได้ทั้งนั้น

เฮ้อ...” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจแรงๆ พลางทำหน้าครุ่นคิดคล้ายรำคาญ วันนี้ฝากไว้ก่อนเถอะฉันรีบ

เขาบอกเสียงแข็ง พลางเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิมก่อนยกนิ้วชี้หน้าเธอ เจอกันอีกคราวหน้าฉันค่อยคิดบัญชี!”

คำพูดตอกย้ำทำเอาคนฟังใจหายวาบ เพราะตั้งแต่เกิดมาพลอยน้ำเพชรยังไม่เคยมีเรื่องกับใครมาก่อน เป็นเพราะความใจดีอยากช่วยคนอื่นแท้ๆ ทำให้เข้าใจผิดเขา

        เธอเสียใจที่เขาไม่รามือง่ายๆ คนอะไรเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้ แต่พอเห็นเลือดซึมตามขมับของเขา ก็คิดว่าเขาคงเจ็บไม่น้อย ยิ่งมองหญิงสาวก็ยิ่งวิงเวียนเพราะกลัวเลือด ก่อนหันไปหยิบกระดาษทิชชูสองสามแผ่นจากกล่องบนโต๊ะส่งให้เขา  

จิรายุทธเพิ่งนึกได้ว่าศีรษะเลือดออก ทำให้อาการเจ็บแสบกลับมาอีกครั้ง เขาจึงโมโหกว่าเดิมจนอยากบีบคอขาวๆ นั่นให้แหลกตายคามือ หัวคิ้วเข้มขมวดเป็นปม ก่อนมือใหญ่จะรับกระดาษทิชชูมาซับเลือดข้างขมับด้วยความอารมณ์เสีย

        เธอชื่ออะไร ทำไมมาอยู่ในบ้านนี้ได้

เขาถามพลางกวาดตามองการแต่งกายของเธออย่างพินิจ เพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน      

ชื่อพลอยค่ะ...แต่เอ่อ...พลอยไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก”  

หญิงสาวบอกด้วยความหวาดหวั่น พลางมองเขาอย่างไม่แน่ใจว่าถามไปทำไม เพราะกลัวเขาจะตามมาคิดบัญชีอย่างที่ขู่

พลอยแค่มารับงานพิเศษระหว่างเรียนมหาลัย วันนี้วันเดียวเท่านั้น” เธอไม่ได้โกหก แต่เพียงบอกความจริงไม่ครบ

        อ้อ...ยังเรียนอยู่ด้วย ตัวเล็กแค่นี้ถึงกับทำฉันเลือดตกยางออกได้” เขาพูดเสียงเหี้ยม

        “…”

ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องไปหาอธิการบดีแล้วล่ะ เด็กแบบนี้คงปล่อยไว้ไม่ได้” เขาแกล้งดุ

        “คะ...ใครจะเชื่อ โธ่...พี่ชาย อย่าแกล้งพลอยสิคะ

เธอพูดเสียงสั่นเครือ

ฉันมีทั้งพยานหลักฐาน เขาก็ต้องเชื่อฉันสิ จะลองดูก็ได้นะ

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์พลางยักคิ้วกวนๆ อย่างท้าทายเหมือนกับเจอเรื่องสนุก ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำหน้าตาเศร้าๆ เหมือนหมาหงอยกำลังจะร้องไห้เขายิ่งสะใจ

พวกเด็กแก่แดดชอบสอดรู้สอดเห็น ต้องเจอแบบนี้แหละ!

        พลอยไม่รู้ว่าพี่เป็นแขกที่มาร่วมงานนี่คะ ฮือๆๆ

พลอยน้ำเพชรปล่อยโฮ ร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นแบบเก็บไม่อยู่อีกต่อไป สองมือบางยกขึ้นไหว้เขาอย่างน่าสงสาร แต่ตาแดงก่ำที่มีน้ำตาไหลอาบแก้มนั้น ก็ไม่ได้ทำให้จิรายุทธสงสารแม้แต่น้อย สมัยนี้พวกเด็กผู้หญิงมารยาเยอะ คนผ่านโลกมาสามสิบกว่าปีอย่างเขาเจอมาเยอะแล้ว

        บางทีอาจจะมีใครจ้างนางนกต่ออย่างเธอ มาทำร้ายฉันก็ได้

โธ่ พลอยเป็นแค่นักศึกษาที่มาช่วยงานเท่านั้นเอง

ในที่สุดร่างบางก็รีบคุกเข่าวิงวอน พลางเกาะขาเขาแน่นเมื่อชายหนุ่มไม่ยอมรามือง่ายๆ  

เฮ้ย!...ทำอะไรน่ะ!” จิรายุทธชะงักตกใจอย่างอึ้งๆ พลางสะบัดขาแกร่งให้หลุดพ้นตุ๊กแกตัวน้อย

ได้โปรดอย่าแจ้งตำรวจ หรือบอกที่มหาลัยพลอยเลยนะคะ พลอยไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ หญิงสาวเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตากลมโตแดงก่ำชุ่มไปด้วยน้ำตา

แทบจะเป็นไม่กี่ครั้งในชีวิต ที่พลอยน้ำเพชรกล้าดื้อกับคนอื่นถึงขนาดนี้ เพราะคุณครูที่โรงเรียนประจำต่างยกย่องให้เธอเป็นเด็กนักเรียนเรียบร้อย และว่านอนสอนง่ายที่สุดในห้อง จะมีแค่ตอนเป็นเด็กที่แอบดื้อกับมารดาบ้างนั่นก็เพราะรู้ว่าท่านรัก แต่พอสิ้นบุญมารดาไปไม่มีร่มโพธิ์ร่มไทรคอยดูแล ด้วยความเก็บกดกลัวคนไม่รักเธอจึงต้องพยายามทำดีคนอื่นไปเรื่อย

ไม่งั้นไม่ปล่อยจริงๆ ด้วย

น่ารำคาญชะมัด! ชาติก่อนเป็นเกิดลิงหรือไงยัยเด็กบ้า ไปไกลๆ  เดี๋ยวก็เตะคอหักเลย!”  

จิรายุทธพูดขู่เสียงห้วนด้วยความหงุดหงิด แต่ก็รู้สึกขบขันอยู่ในใจไม่น้อย ก่อนก้มตัวลงมาแกะมือบางออกจากขาของตัวเอง แต่ยิ่งแกะพลอยน้ำเพชรก็ยิ่งกอดขาเขาแน่นกว่าเดิม แล้วบางจังหวะก็ทำเอาเขาสะดุ้งโหยงสุดตัว ดวงตาคมเบิกกว้าง ชาวูบราวกับถูกไฟช็อตทั่วทั้งร่าง  

เขาจะไม่รู้สึกอะไรเลย...หากหน้าอกของเธอ...จะแบนราบเป็นไม้กระดาน! แต่นี่มัน...เหมือนกับใครเอาลูกบอลมายัด!

ฉิบหายแล้ว!

+----------+

 

หนังสือทำมือพร้อมส่ง

http://bit.ly/2uOzOw3


 ติดตามงานนิยาย

สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆ ทางแฟนเพจ

(คลิกที่รูปข้างล่าง)

#

 

**ผลงานนิยายเรื่องอื่นๆ**

https://goo.gl/et0Lxc


 ***สั่งซื้อได้3ช่องทาง****

2.) funny_angel1995@hotmail.com
3.) ทางข้อความแฟนเพจ ดอกโบตั๋นสีขาว นักเขียน

สั่งซื้อหนังสือทำมือเรื่องอื่นๆทางแฟนเพจ


 

 

        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  31 ก.ค. 2560 20:30    วันที่อัพเดท :   20 ม.ค. 2561 04:50    › จำนวนผู้เข้าชม 32789 คน
   › คะแนนโหวต 620 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :