นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ล่ารักรัฐภัทร [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ล่ารัก หนึ่ง 3











เมฆณาขัดขื่นสุดแรงเกิดที่ตัวเองมี เมื่อรู้ว่าสู้แรงเขาไม่ได้ ร่างบางหยุดดิ้นแล้วนอนนิ่ง เหลือเพียงลมหายใจหอบเบาๆ น้ำตาใสไหลออกทางห่างตาอย่างเจ็บใจรัฐภัทรที่เห็นว่าคนใต้ร่างตัวเองเงียบไปก็เงยขึ้นดู เย้าหญิงสาวเสียงใส ใบหน้าแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างชอบใจ เป็นครั้งแรกหลังจากที่เจอกันก็ว่าได้ที่เธอเงียบกับสิ่งที่เขาบอก


“เงียบทำไม ไม่ร้องต่อล่ะ”


“ฉันเหนื่อย คุณอยากจะทำอะไรก็ทำเถอะ...” น้ำเสียงติดจะสั่นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเสมองไปทางอื่นที่ไม่เห็นหน้าคนใจร้ายที่กำลังกลั่นแกล้งเธออยู่


รัฐภัทรเห็นท่าทีของคนใต้ร่างแล้วจึงผละขึ้นมองใบหน้านวลชักไม่พอใจที่เธอเห็นเขาเป็นเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่ไม่อยากเข้าใกล้


“ขึ้นเตียงกับผมมันน่ารังเกียจมากขนาดนั้นเลยหรือ!


“ฉันมีสิทธิ์ออกความเห็นนั้นด้วยหรือ ฉันคิดว่าฉันเป็นได้แค่ผู้หญิงที่ระบายตัณหาของคุณเสียอีก” เมฆณาตอกกลับน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทำให้ผู้ชายที่อยู่เหนือร่างต้องกัดฟันกรอดเสียงดัง


“หยุดเดี๋ยวนี้นะเมฆณาผมไม่เคยคิดกับคุณเป็นแบบนั้นเลยนะ”


“แต่ที่คุณทำกับฉันมันก็ไม่ได้ต่างกันไม่ใช่หรือ! ตอนนี้ก็ใช่ หรือคุณจะเถียง!” ดวงตากลมเรียวจ้องชายหนุ่มไม่หลบ เธอทนเขามามากเกินพอแล้ว


สิงห์หนุ่มถึงกับพูดไม่ออกบ้าง เมื่อสิ่งที่เขากำลังจะทำกับเธอมันเป็นอย่างที่เห็นจริงๆ แถมยังพูดจาถากถางให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจหนักขึ้นกว่าเดิมอีก


“จริงสินะ คนอย่าง รัฐภัทร ฟรานเซส ทำอะไรก็ไม่ผิดอยู่แล้วนี่นะ จริงไหมค่ะ” เมฆณาอดรู้สึกสมเพชตัวเองไม่ได้ อุตส่าห์หนีมากว่าครึ่งโลก เหมือนกับว่าสิ่งที่เธอพยายามทำมามันสูญเปล่า


“เมฆณา! คุณจะดูถูกความรักของผมมากเกินไปแล้วนะ” รัฐภัทรแทบจะหมดความอดทนลงเพียงเท่านั้น


“เพราะฉันดูถูกไง ฉันถึงได้ดูเหมือนคนโง่ โง่ที่โดนคุณหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันก็คิดนะว่าบางทีฉันไม่น่าเอาตัวไปยุ่งกับคุณตั้งแต่แรก ปล่อย!


ร่างบางเริ่มดิ้นอีกครั้ง เธอไม่อยากจะอยู่สภาพนี้อีกต่อไปแล้ว เธออยากจะหายไป ไปให้ไกลที่สุด ไม่ต้องเจอหน้าเขาหรือใครทั้งนั้น


“นี่คุณเจ็บปวดมากเลยหรือที่ต้องอยู่ผม” ดวงตาคู่คมไหวระริก รู้สึกสะท้อนใจอก เขาทำร้ายเธอมากมายถึงเพียงนี้เลยอย่างนั้นหรือ

แล้วคุณเห็นว่าฉันสบายดีไหมล่ะ” เมฆณาโต้กลับทันควัน น้ำตาไหลรินออกทางห่างตา ไร้เสียงสะอื้นหัด จ้องมองคนตรงหน้าไม่หลบ ไม่คิดจะกลัวอีกต่อไป


“นี่ใช่ไหมเหตุผลที่คุณหาผู้ชายอื่นมาแทนผม” เอ่ยอย่างพาลๆ เขาไม่ยอมให้เธอหนีไปได้อีกหรอก


“ใช่! เพราะเขาให้ฉันได้ทุกอย่าง บางสิ่งบางอย่างที่คนอย่างคุณให้ฉันไม่ได้” เมฆณาตอบกลับเสียงสูง มองหน้าเขาด้วยสายตาที่ผิดหวัง จนชายหนุ่มเองก็รู้สึกได้


“คุณให้ฉันได้แค่เพื่อนร่วมเตียง แต่เขาให้คำว่า ภรรยา กับฉัน มันดูต่างกันไหมค่ะ”


เมฆณายิ้มเยาะที่มุมปาก เป็นครั้งแรกที่เธอสามารถโต้กลับไปแล้วทำให้เขาจนหน้าหงาย แน่นิ่งไปได้อีกครั้ง จะได้รู้เสียบ้างว่าตอนที่เธอถูกเขากระทำมันเจ็บปวดแค่ไหน


“ไม่! ไม่จริงเป็นไปไม่ได้ คุณรักผม ผมรู้...”


รัฐภัทรหน้าแดงก่ำด้วยความโกธร เผลอกำข้อมือบางแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมฆณาเองก็รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย แต่ก็ไม่แสดงออกให้เขาได้เห็นความอ่อนแอของเธอ


“ความรักสำหรับฉันมันมีค่าก็จริง แต่คุณก็เอาความรักของฉันไปเยียบย้ำจนไม่เหลือชิ้นดี ลืมไปแล้วหรือจะให้ฉันบอกไหมว่าคุณทำลายมันยังไง”


น้ำตาที่ขังอยู่ที่กรอบตาสวยพังลงมาเหมือนเขื่อนแตก เธอจ้องมองหน้าเขาด้วยความผิดหวังและรู้สึกสมเพชตัวเองไม่ได้ที่ยังรู้สึกบ้าๆนี้อยู่ ทั้งที่เจ็บปวดจนเจ็บหน้าอกไปหมดก็ตามที


“มันไม่มีทางดีไปกว่าผมได้หรอก” ชายหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง เขาก็ไม่อาจที่จะทนฟังได้เช่นกันว่าเธอเจ็บปวดกับสิ่งที่เขาทำเอาไว้มากมายนั้น


“คุณใช้อะไรมาวัดว่าเขาเทียบคุณได้หรือไม่ได้” เมฆณาปรับสีหน้าใหม่ แล้วถามเขากลับบ้าง


“ตัวผมนี่ไง” สิงห์หนุ่มยังไม่ยอมแพ้ เขามาถึงที่นี่ เขาก็ต้องได้ตัวเธอกลับไปด้วยกัน


“...คุณรู้อะไรไหมคุณรัฐภัทร ถึงเขาจะไม่ร่ำรวยมหาศาลเหมือนคุณ แต่เขามีสิ่งที่ให้ฉันได้ไม่อั้น ความรัก ไง เขาเป็นผู้ชายที่แสนดีที่สุดที่ฉันเคยเจอมา ไม่เคยทำให้ฉันเสียใจ ครั้งเดียวก็ไม่เคย เพราะอะไรคุณรู้ไหม ...เขาเห็นคุณค่าในตัวฉัน ไม่เหมือนคุณ!ที่มองมันเป็นเพียงความต้องการทางร่างกายเท่านั้น!


ความขมขื่น ความเจ็บปวดตัดพ้อส่งไปให้สิงห์หนุ่ม สิ่งที่เธอเก็บมันไว้กว่าสองปี ได้พรั่งพรูออกมาเหมือนกระแสน้ำที่เต็มไปด้วยคราบโคลนที่มันเคลือบในใจเธอมานาน


รัฐภัทรพูดไม่ออกใบหน้าคมเข้มเจือสี มือหนาคลายออกจากข้อมือเรียว และมันก็ปรากฏเสียงแดงเขียวซ้ำขึ้นทันตา แต่เวลานั้นเขามองไม่เห็นอะไรอีก ดวงตามันพร่ามัวไปหมด เหมือนกับมีหมอกหนามาบังตา


ร่างสูงลุกออกจากร่างบาง ไปนั่งอยู่ที่ริมเตียงหันแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดีให้กับหญิงสาว ซ้อนบางอย่างจากเธอ เขาเสียใจกับสิ่งที่ทำกับหญิงสาว แต่เพราะหน้ามืดตามัวหลงเชื่อคำพูดโกหก จนทำให้ต้องเอ่ยปากไล่เธอให้ออกจากชีวิตไปอย่างไม่ใยดี


เมฆณาเองก็พยุงร่างกายของตัวเองขึ้นนั่งถอยมาอยู่อีกริมเตียง พลางลูบข้อมือตัวเองปอยๆ ตอกย้ำเติมเชื้อเพลิงใสไฟให้ลุกไหม้อีกระลอก เธอเหนื่อยและเบื่อที่ต้องหนีอีกต่อไปแล้ว วันนี้เธอจะยืนยัดสู้กับเขาดูสักตั้งให้รู้กันไปว่าไม้ซีกอย่างจะสู้ไม่ซุงอย่างเขาไม่ได้!


“นี่เป็นแหวนแต่งงานของฉัน ถ้าคุณยังไม่เชื่อ จะดูทะเบียนสมรสด้วยก็ได้นะ ฉันมีถ้าคุณต้องการ” ยกนิ้วเรียวที่มีแหวนเพชรวงงามประดับอยู่ขึ้นเป็นหลักฐาน


“ไม่จริง! คุณแค่ล้อผมเล่น ใช่ไหมเมย์ มันไม่จริงใช่ไหม”


ร่างสูงเดินอ้อมเตียงกว้างมาอีกฝั่ง มือหนาจับไหล่มนหันมาหาและเขย่าจนเส้นผมยาวสลวยสะบัดไปมา และเพิ่มแรงกดขึ้นเรื่อยๆ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดแต่เธอก็ไม่ได้แสดงออกมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแอ


“ฉันไม่ได้ขอให้คุณเชื่อ แค่ฉันอยากให้รู้เอาไว้เฉยๆ เพราะยังไงมันคือเรื่องจริง และอย่ามายุ่งกับฉันอีก ขอตัวนะคะ ฉันมีงานต้องไปทำ”


กล่าวจบก็เดินอ้อมร่างสูงที่ยืนอึ้งไป ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนนิ่งค้างเป็นรูปปั้นแช่แข็งอยู่ตรงนั้น ก่อนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจะแข็งกร้าวขึ้น


“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกเมฆณา!


มือหนากำเข้าหากันแน่นด้วยความแค้นใจ คิดว่าสิงห์ตัวที่ห้าอย่างเขาจะปล่อยให้ผู้หญิงของตัวเองหลุดไปให้คนอื่นได้อย่างนั้นหรือ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกเธอจะต้องกลับมาเป็นของเขาเหมือนเดิม ต่อให้ต้องใช้เล่ห์กลอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้หญิงสาวกลับมา เขาพร้อมลงมือทันที 




        แสดง 4 - 4
วันที่โพสต์ :  26 มี.ค 2559 09:49 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:07    › จำนวนผู้เข้าชม 42304 คน
   › คะแนนโหวต 1652 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :