นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เสน่หาซ้อนซ่อนรักร้าย (NC 18+)    by สุภาวดี
ชื่อตอน ตอนที่ 6 หลบลี้หนีหน้า


ตอนที่

หลบลี้หนีหน้า

                ผ่านไปเกือบ 1 สัปดาห์แล้ว ทุกคนก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติโดยภานุและสายป่านยังคงเดินทางมาทำงานพร้อมกันเหมือนเช่นในวันแรกส่วนแก้วตานั้นเดินทางมาด้วยตัวเองตั้งแต่การฝึกงานในวันที่สองแล้ว

                เช้านี้ก็เหมือนเช่นทุกวันที่ภานุจะมาทำงานแต่เช้าเสมอเรียกได้ว่ามาก่อนพนักงานบางคนเสียอีก ซึ่งสิ่งนี้เองที่ทำให้เขาได้รับรางวัลผู้บริหารดีเด่นที่มีทั้งความสามารถและระเบียบวินัยติดต่อกันมาหลายปีแล้ว

     “พี่นุคะป่านขอลงไปที่โรงอาหารได้ไหมคะ” สายป่านลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้าไปขออนุญาตกับชายหนุ่มเจ้าของห้อง

                “หืม น้องป่านหิวเหรอครับ” ภานุเงยหน้าจากเอกสารบนโต๊ะแล้วถามด้วยรอยยิ้มเอ็นดูในใจก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อยเพราะก่อนออกจากบ้านเขากับเธอก็ทานอาหารเช้าด้วยกันมาแล้ว

                “เอ่อ...คือ ป่านจะลงไปรอยัยแก้วน่ะค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงอึกอักด้วยอาการเกร็งๆ

                “ก็นั่งรอในห้องกับพี่เหมือนทุกวันก็ได้นี่ครับไม่เห็นจะต้องลงไปเลย ข้างล่างนั่นมันแออัดและคนก็พลุกพล่านด้วย”

     ชายหนุ่มผู้ที่เป็นทั้งเจ้านายและผู้ปกครองบอกอย่างใจดีแม้ลึกๆ จะอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมหญิงสาวถึงไม่กล้านั่งอยู่ข้างนอกห้องคนเดียวจะว่าไปก็ตั้งแต่วันที่เธอมีเรื่องทะเลาะกับนาวินนั่นแหละ เธอดูจะเกรงกลัวฝ่ายนั้นไปเลยแม้แต่ห้องทำงานของนาวินที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเธอก็ไม่คิดจะย่างกายเฉียดเข้าไปสักนิด...แต่ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีแล้ว เพราะว่าเขากับเธอจะได้มีเวลาใกล้ชิดกันมากขึ้นและที่สำคัญการที่เธอทำตัวออกห่างจากนาวินแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่ดีด้วย

                “ป่านเกรงว่าจะรบกวนการทำงานของพี่นุน่ะค่ะ”

     สายป่านบอกตามตรงเพราะการที่เธอเข้ามานั่งในนี้ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมานั้นทำให้เธอรู้ว่าเขาเป็นคนเคร่งเครียดและจริงจังกับการทำงานมากจนบางครั้งเหมือนเธอจะรกหูรกตาเขาเปล่าๆ

                “พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นสักครั้งเลยนะครับออกจะดีใจด้วยซ้ำที่น้องป่านมานั่งเป็นเพื่อนพี่แบบนี้... นะครับนั่งอยู่กับพี่ในห้องนี้แหละ”ชายหนุ่มหว่านล้อมเสียงนุ่มแล้วยิ้มให้อย่างนึกเอ็นดูในความน่ารักของเธอ

                “ค่ะ”หญิงสาวรับคำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟาตามเดิม...อีกไม่กี่นาทีพี่ยุพากับแก้วตาก็คงจะมาแล้ว

                สายป่านถอนหายใจยาวแล้วคิดถึงความตั้งใจของตัวเองที่เธอพยายามจะไม่ไปให้นาวินเห็นหน้าหรือหาทางพูดจาปรับความเข้าใจอะไรกับเขาอีกแค่เขาคิดว่าเธอหลอกล่อให้ท่าเขาเธอก็อับอายมากพอแล้วไหนจะการกระทำที่ป่าเถื่อนจาบจ้วงของเขาอีกมันทำให้เธอไม่อยากเข้าใกล้เขาเลยด้วยซ้ำ ถึงแม้ลึกๆเธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่ารสจูบของเขามันยังฝังแน่นอยู่ในใจของเธอไม่จางหายก็ตาม

                ส่วนเรื่องระหว่างเธอกับภานุนั้น...หญิงสาวเหลือบตาไปมองชายหนุ่มเจ้าของห้องที่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาคือคู่หมั้นของเธอด้วยแววตาครุ่นคิดเธอยอมรับว่าเขาเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่างทั้งรูปร่างหน้าตาชื่อเสียงเงินทอง และทรัพย์สมบัติ แต่หัวใจของเธอนี่สิที่ไม่ยอมรับเขาไม่ว่าจะมองอย่างไร หรือคิดแบบไหน เขาก็ยังเป็นพี่ชายในความรู้สึกของเธออยู่ดี...เธออยากขอเวลาเตรียมใจอีกสักนิด หวังว่าเขาคงจะเข้าใจและให้โอกาสเธอบ้าง

                ภานุชำเลืองมองหญิงสาวเป็นระยะๆเขาจึงรู้ว่าเธอถอนหายใจบ่อยครั้งเหมือนกำลังมีเรื่องกลุ้มใจหรือมีปัญหาใหญ่ให้ต้องคิดหนักเป็นแน่จะว่าไปก็ตั้งแต่วันที่เธอทะเลาะกับนาวินนั่นแหละหญิงสาวก็เปลี่ยนไปไม่ค่อยพูดจาและดูเก็บเนื้อเก็บตัวจนผิดปกติ... สงสัยวันหยุดนี้ต้องหาเวลาคุยกับเธอสักหน่อยแล้วเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นทุกข์แบบนี้คนเดียวแน่

 

                นาวินมาถึงออฟฟิศในเวลาใกล้เที่ยงซึ่งถือได้ว่าเขามาสายกว่าทุกวันเพราะวันนี้เขากับคริสโตเฟอร์ต้องไปรายงานตัวที่สนานบินในตำแหน่งกัปตันก่อนจะเข้ามาที่อาคารสำนักงานใหญ่

                ภาพร่างสูงของชายหนุ่มที่อยู่ในชุดเครื่องแบบนักบินเต็มยศดูสง่าผ่าเผยประกอบกับดีกรีความหล่อเหลาและสูงใหญ่บึกบึนที่ทั้งคู่มีมากมายอย่างไม่มีใครน้อยหน้าใครนั้นสร้างเสียงฮือฮาให้สาวๆ ทั่วทั้งสำนักงานได้แตกตื่นเหลียวมองกันจนตาค้าง

                “เห้ยวินสาวที่นี่สวยๆ ทั้งนั้นเลยว่ะ” คริสโตเฟอร์หันมาพูดกับนาวินขณะก้าวเท้าออกมาจากลิฟต์พร้อมกัน

                “นี่! ถ้าแกคิดจะหิ้วอย่างเดียวละก็ ขอร้องเลยนะ ไปหาที่อื่นฉันขี้เกียจมีปัญหา”

     นาวินรีบชิงดักทางเอาไว้ก่อนแล้วมองหน้าอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน

                “เออฉันรู้น่า... ก็แค่มองเฉยๆ”

     คนเจ้าชู้หัวเราะร่าทำตากรุ้มกริ่มจนคนเตือนส่ายหน้าเอือมระอาก่อนจะรีบสาวเท้าตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

                สายป่านและแก้วตากำลังง่วนอยู่กับการแยกเอกสารที่จะใช้ในการประชุมบ่ายนี้ออกเป็นชุดๆจนไม่ทันได้มองว่ามีสองหนุ่มรูปหล่อกำลังมุ่งตรงมาทางนี้ก่อนที่ยุพาเลขาสาวที่พ่วงด้วยตำแหน่งพี่เลี้ยงของสองสาวนักศึกษาฝึกงานจะเอ่ยทักขึ้นมาก่อน

                “สวัสดีค่ะคุณนาวิน”

                เสียงทักทายของสาวรุ่นพี่ทำให้คนที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับงานของตัวเองต้องเงยหน้าขึ้นมองอย่างพร้อมเพียงกันและทันทีที่ดวงตากลมโตของสายป่านปะทะเข้ากับดวงตาคมเข้มของนาวินหญิงสาวก็มีท่าทีบึ้งตึงแล้วหันไปพูดกับเพื่อนสาว

                “แก้วเดี๋ยวป่านขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

     โดยไม่ต้องรอคำตอบรับจากเพื่อนสาวร่างบางของสายป่านก็เดินหายวับไปทันทีอย่างว่องไว

                “อ้าว...เห้ย... เดี๋ยวสิ” แก้วตาทำท่าจะคัดค้านแต่ก็ไม่ทัน เพราะการที่อีกฝ่ายเดินออกไปแบบนั้นมันเหมือนเป็นการหลบหน้าอย่างเสียมารยาทมาก...เป็นอะไรของเขานะ หญิงสาวเกาหัวแก๊กๆ แก้เก้อแล้วหันไปส่งยิ้มทักทายชายหนุ่มที่เดินใกล้เข้ามา

                “สวัสดีค่ะพี่วิน”

     สรรพนามการเรียกขานแบบนี้นาวินเป็นคนอนุญาตให้เธอเรียกเขาว่าพี่ได้แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมกับสายป่านชายหนุ่มถึงให้เรียกว่าคุณซึ่งดูห่างเหินแบบนั้น

                “สวัสดีครับ...เอ่อ คุณยุพา น้องแก้ว นี่คริสโตเฟอร์ เพื่อนผมครับ แล้วคริสนี่คุณยุพาเป็นเลขาของพี่นุ แล้วนั่นน้องแก้วตาเป็นนักศึกษาฝึกงาน”

     นาวินยิ้มรับคำทักทายแล้วแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน แต่ภายในใจนั้นนึกขุ่นเคืองหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกไปอย่างไร้มารยาทเขาไม่ได้ตาฝาดแน่ๆเมื่อกี้เขายังเห็นว่าเธอยืนอยู่ตรงนี้พอเห็นเขาเดินมาเท่านั้นแหละเธอก็รีบออกไปทันทีอย่างน่าโมโห... เธอคิดอะไรอยู่กันแน่สายป่านหรือคิดจะเล่นตัวเรียกร้องความสนใจจากเขาชายหนุ่มขบคิดต่อว่าหญิงสาวอยู่ในใจ

                “สวัสดีครับสาวๆไม่คิดว่าที่นี่จะซ่อนนางฟ้าไว้บนหอคอยที่สูงลิบลิ่วอย่างนี้ เป็นบุญของผมจริงๆครับที่ได้มาทำความรู้จักกับคุณคนสวยทั้งสอง”

     กัปตันหนุ่มอารมณ์ดีเอ่ยแซวสองสาวด้วยแววตากรุ้มกริ่มหยอกเย้าจนนาวินนึกหมั่นไส้ต้องรีบดักคอเอาไว้ก่อน ไม่งั้นเดี๋ยวได้เรื่องยาวเป็นแน่

                “พอแล้ว! ไอ้นี่ ได้ทีก็เลื้อยเลยนะ” เสียงเข้มตวัดใส่เพื่อนรักเป็นการเตือนให้อีกฝ่ายรู้ตัวก่อนจะหันไปทางแก้วตาด้วยท่าทีเหมือนอยากจะถามอะไรบางอย่างแต่ไม่รู้จะพูดยังไงดี

                “เอ่อ...แล้ว... เอ่อ”

                “ยัยป่านไปห้องน้ำค่ะ”เสียงใสตอบเขาอย่างฉะฉานเหมือนรู้ใจ และนั่นทำให้นาวินถึงกับอึ้งไปชั่วครู่เพราะไม่คิดว่าหญิงสาวจะรู้ว่าเขาต้องการถามอะไรเมื่อตั้งสติได้เขาก็รีบปรับสีหน้าแล้วหันไปมองที่ยุพาแทน

                “เอ่อ ผมหมายถึงพี่นุอยู่หรือเปล่าน่ะ”

                คำถามของนาวินทำให้แก้วตารู้สึกหน้าแตกเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มเขินไปให้ชายหนุ่มและเขาก็แค่หยักยิ้มมุมปากนิดๆ ให้เธอเท่านั้น

                “ท่านประธานอยู่ที่ห้องคุณทนายค่ะ”ยุพาบอกด้วยรอยยิ้มสดใส อดจะนึกชื่นชมชายหนุ่มทั้งสองไม่ได้โดยเฉพาะนาวินที่วันนี้เขาอยู่ในชุดนักบินเต็มยศที่เพิ่มความสมาร์ทหล่อเหลาและมีเสน่ห์ขึ้นเป็นกองเชียว

                “ครับงั้นผมขอตัวก่อน” นาวินพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินไปที่ห้องทำงานของตัวเองโดยไม่ลืมที่จะฉุดรั้งคนเจ้าชู้ไปด้วย

 

                หลังจากสองหนุ่มเข้าห้องไปแล้วเสียงโทรศัพท์ภายในที่ตั้งอยู่บนโต๊ะของเลขาสาวก็ดังขึ้นก่อนที่เจ้าของโต๊ะจะยกหูขึ้นรับสายแล้วพูดโต้ตอบกลับไปสองสามคำสั้นๆแล้วก็วางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม

                “น้องแก้วจ๊ะลงไปรับเอกสารที่ห้องบัญชีให้พี่หน่อยสิ”

                “ค่ะพี่ยุพา”แก้วตารับคำก่อนจะวางกระดาษในมือลงบนโต๊ะแล้วรีบเดินออกไปทันที

                ระหว่างที่เลขาสาวกำลังจะไปเตรียมน้ำดื่มมาต้อนรับแขกของนาวินนั้น จู่ๆสาวสวยรูปร่างปราดเปรียวในชุดเดรสเกาะอกสั้นสีน้ำเงินที่ไม่คุ้นหน้าก็ตรงดิ่งมาทางนี้

                “สวัสดีค่ะมาพบใครคะ” ยุพาหันมายิ้มทักทายอย่างมีมารยาทเพราะใครก็ตามที่ขึ้นมาบนนี้ได้แสดงว่าต้องเป็นแขกของผู้บริหารเท่านั้น

                “ฉันมาหาคุณนาวิน”นิลณีย์แจ้งความจำนงเสียงชัดเจน ก่อนจะกวาดสายตามองพื้นที่โดยรอบอย่างสำรวจ

                “ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะแล้วได้นัดเอาไว้หรือเปล่า ดิฉันจะได้ตรวจสอบให้ค่ะ” คนเป็นเลขาเอ่ยถามตามหน้าที่ด้วยน้ำเสียงไพเราะส่วนในใจก็นึกตำหนิอีกฝ่ายที่แต่งตัวหวือหวาวับๆ แวมๆ มากเกินไปจนดูไม่เรียบร้อย

     “ฉันชื่อนีล่าและฉันก็เป็นแฟนเค้าคงไม่ต้องนัดล่วงหน้าก็ได้มั้งคะ”

     สาวสวยแอร์โฮสเตสจีบปากจีบคอบอกแล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีพร้อมทั้งนึกดูถูกคนตรงหน้าอยู่ในใจฮึนังพนักงานหน้าโง่ พวกแกก็ได้แค่นั่งๆ นอนๆ อยู่แต่ในออฟฟิศนี่แหละแต่งตัวก็เชยชะมัด

     “งั้นกรุณารอสักครู่นะคะเดี๋ยวดิฉันขอเรียนให้คุณนาวินทราบก่อน”

     ยุพาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มแม้จะตกใจเล็กน้อยกับฐานะของหญิงสาวคนนี้ นี่น่ะเหรอแฟนคุณนาวินหน้าตาก็สวยดีหรอกแต่นิสัยใช้ไม่ได้เลยจากนั้นก็หันไปยกหูโทรศัพท์เพื่อจะกดโทรเข้าไปแจ้งให้คนในห้องทราบแต่ไม่ทันจะได้กดหมายเลย หญิงสาวผู้เป็นแขกก็ฮึดฮัดกระแทกเท้าเดินดิ่งเข้าไปที่ห้องของนาวินทันที

     “โอ๊ย! เรื่องมากจริง ฉันไม่รอหรอก... ห้องรองประธานอยู่นั่นใช่ไหม”

                “ว๊าย!เดี๋ยวค่ะคุณ คุณคะ” ยุพาวางโทรศัพท์ลงแทบไม่ทันก่อนจะรีบพุ่งเข้าไปหมายจะห้ามหญิงสาวเอาไว้ก่อน แต่ยังช้ากว่าคนใจร้อนที่ตอนนี้ผลักประตูเข้าไปในห้องที่ต้องการเรียบร้อยแล้ว

                เสียงประตูที่ถูกเปิดเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้นาวินและคริสโตเฟอร์ที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โซฟารับแขกหันไปมองด้วยความแปลกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นขุ่นเคืองเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวคนคุ้นเคยที่ไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดตอนนี้

                “วินคะนีล่าคิดถึงคุณจังเลยค่ะ”แอร์โฮสเตสสาวส่งเสียงออดอ้อนพร้อมทั้งสาวเท้าดิ่งเข้าไปหาชายหนุ่มเจ้าของห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะเหลือบตาไปมองคริสโตเฟอร์เป็นเชิงทักทายเล็กน้อย

                นาวินถอนหายใจแรงแล้วตวัดสายตาไปมองเลขาสาวหน้าห้องด้วยแววตำหนิ

                “ขอโทษค่ะคุณนาวินดิฉันห้ามไว้ไม่ทัน” ยุพายิ้มเจื่อนๆ แล้วก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด

                “ไม่เป็นไรครับเธอเป็นเพื่อนผมเอง คุณไปทำงานต่อเถอะ” เจ้าของห้องพยักพเยิดเอ่ยบอกเสียงนิ่งเรียบ...จะโทษเธอก็ไม่ถูกหรอก คนของเขาเองต่างหากที่ไม่มีมารยาท

                “ค่ะ”เลขาสาวรับคำแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่ก็ต้องชะงักเท้าเพราะเสียงแหลมๆของแขกคนใหม่ออกคำสั่งตามมา

                “เดี๋ยว! เอาน้ำส้มคั้นมาให้ฉันด้วยนะ”

                ยุพาขานรับสั้นๆก่อนจะก้าวออกไปจากห้องแล้วปิดประตูลงอย่างเบามือเธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ร้อนที่เริ่มปะทุขึ้นมาแล้วอย่างสุดกำลัง จากนั้นก็เดินไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อทำใจผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ไร้มารยาท คุณนาวินไปคว้าเอามาเป็นแฟนได้ยังไงเนี่ย...แต่เอ๊ะ เมื่อกี้คุณนาวินบอกว่าเป็นเพื่อนนี่นาหรือว่ายัยเปรี้ยวจี๊ดคนนี้แอบอ้างมั่วนิ่มไปเองเลขาสาวทำท่าครุ่นคิดและพึมพำต่อว่าแขกคนสวยของเจ้านายอย่างเอาจริงเอาจัง

                “บ่นอะไรอยู่คนเดียวคะพี่ยุพา”สายป่านเดินกลับมาที่โต๊ะเห็นสาวรุ่นพี่พูดอะไรงึมงำอยู่คนเดียวจึงเอ่ยถาม

                “อ้าวน้องป่านมาพอดีเลยค่ะ พี่วานเอาน้ำไปเสริฟให้แขกคุณนาวินหน่อยสิคะพี่คงใจไม่เย็นพอที่จะเข้าไปตอนนี้น่ะค่ะ”

     ยุพาเปลี่ยนสีหน้าเป็นโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอกแล้วรีบจูงมือสาวน้อยผู้โชคดีให้เดินตามเธอไปที่ห้องครัวด้วย

                “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”สายป่านถามอย่างมึนงงเล็กน้อย ภายในใจก็ยังนึกหวั่นที่เธอจะต้องเข้าไปในห้องนั้นซึ่งตลอดสัปดาห์นี้เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาได้ทุกครั้ง แต่คราวนี้เห็นทีจะไม่ได้จริงๆเพราะแก้วตาเพื่อนรักของเธอก็ไม่อยู่เสียด้วย

                “ก็แฟนคุณนาวินน่ะสิคะน้องป่านจู่ๆ โผล่มายังไงก็ไม่รู้ค่ะ แถมยังขี้โวยวายเอาแต่ใจตัวเองด้วย”

                “อะเอ่อ แฟน... แฟนเหรอคะ”

     คำบอกของสาวรุ่นพี่ทำให้สายป่านอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะย้อยถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจนักแม้จะได้ยินชัดเจนก็เถอะ เขามีคนรักแล้วสินะบางทีการที่เขาทำเมินเฉยใส่เธออาจจะไม่ใช่แค่เพราะเธอเป็นคู่หมั้นของพี่นุก็ได้แต่อาจเป็นเพราะเขามีแฟนแล้วนี่เองหญิงสาวคิดด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบอยู่ลึกๆ

                “ใช่ค่ะเธอบอกว่าเธอเป็นแฟนคุณนาวิน พอบอกปุ๊บก็เดินดิ่งเข้าไปในห้องอย่างไม่บอกไม่กล่าวกันเลยนะคะพี่เรียกเอาไว้ก็ไม่ทัน ดีนะคุณนาวินไม่โกรธน่ะ” ยุพายังคงบ่นกระปอดกระแปดไปเรื่อยมือก็สาละวนกับการหยิบจับแก้วน้ำวางในถาดให้เรียบร้อยจนไม่ทันสังเกตอาการนิ่งงันปนเศร้าหมองของสาวน้อยตรงหน้า

                “เขาจะโกรธทำไมล่ะคะ แฟนเขามาหาทั้งทีเขาน่าจะดีใจมากกว่า” สายป่านฝืนยิ้มแล้วรับถาดที่มีแก้วน้ำส้มคั้นกับน้ำเปล่าจากอีกฝ่ายมาถือไว้แล้วเดินออกไปพร้อมกัน

                “แต่พี่ว่าสีหน้าคุณนาวินดูเบื่อๆยังไงก็ไม่รู้นะคะ”

      สาวรุ่นพี่หันมันชวนคุยจนกระทั่งเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของนาวินขณะที่กำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตูนั้นเสียงโทรศัพท์ภายในที่โต๊ะทำงานของเลขาสาวก็ดังขึ้น ทำให้สองสาวหยุดชะงักแล้วหันมองสบตากัน

     “พี่ยุพารีบไปรับโทรศัพท์เถอะค่ะเดี๋ยวป่านเข้าไปเสริฟน้ำเอง” สายป่านบอกด้วยรอยยิ้มน้อยๆแม้จะไม่ค่อยสบายใจนักแต่เธอเป็นเด็กฝึกงานจะเกี่ยงหรือหลีกเลี่ยงก็คงไม่ดีนัก

                “จ้ะๆขอบใจนะจ๊ะน้องป่าน” สาวรุ่นพี่ละล่ำละลักบอกพร้อมทั้งรีบดิ

        แสดง 7 - 7
วันที่โพสต์ :  13 มี.ค 2558 14:12 วันที่อัพเดท :   3 ก.พ. 2561 09:14    › จำนวนผู้เข้าชม 95029 คน
   › คะแนนโหวต 4819 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :