นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 8


มาเฟียดื้อรัก   8

                “อือ”  โบนิตาค่อยลืมตาก่อนจะมองไปรอบๆก่อนจะรีบลุกสุดตัวจนเกือบจะล้มลงกับพื้น

                หมับ

                “ระวังหน่อยโบวี่”

                “อย่ามาแตะตัวฉัน”

                “สามีจับตัวเมียไม่ได้”  เธนย้อนกลับ  โบนิตากัดริมฝีปากตัวเองแน่น  ด้วยความเสียใจ  น้อยใจและผิดหวัง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำกับตนได้ขนาดนี้

                “ร้องทำไม  เจ็บตรงไหนไหม”  เธนถามด้วยความเป็นห่วง

                “อาหารมาแล้วครับ”  โรลยกอาหารเข้ามาให้

                “ดื่มน้ำส้มหน่อยนะ”

                เพล้ง

                “เรียกคนมาทำความสะอาด”  เธนพูดเสียงนิ่งก่อนจะอุ้มโบนิตาไปที่เตียง

                “ปล่อยนะ”

                “เดี๋ยวเหยียบเศษแก้ว”

                “อย่ามาตบหัวแล้วลูบหลังฉัน”

                “ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย  อย่าลืมนะว่าเธอผิด”

                “ฉันเหรอค่ะผิด  ฉันทำอะไรผิด”

                “คิดจะหนีฉัน  หรือต้องให้บอก”

                “ฉัน  เกลียด  คุณ”

                จุ๊บ

                “คนบ้า”

                จุ๊บ

                “หยุดนะ”  โบนิตาว่า  ไม่ว่าเธอจะว่าอีกฝ่ายยังไงก็ถูกจุ๊บปากกลับมาทุกที่จนต้องดันอกหนาไว้

                “พูดอีกซิ  เดี๋ยวได้พูดไม่ออก”  เธนว่า

                “คุณมันไม่สุภาพบุรุษ”

                “แน่นอน”  เธนบอก

                “อาหารเซ็ตใหม่มาแล้วครับ”  โรลว่า

                “ถ้าทำหกอีก  จะถูกทำโทษนะ  บนเครื่องบินก็โอเคดีนะ  บรรยากาศคงดีพิลึก”

                “คุณ  คุณมัน”

                “อะ  อะ  อยากโดนใช่ไหม”  เธนว่าทำเอาโบนิตาค้อนอีกฝ่ายก่อนจะยอมปล่อยให้อีกฝ่ายป้อนอาหารให้

                “อิ่ม”

                “พูดเพราะๆ”

                “ไม่มีใครอยากพูดกับคนที่ข่มขืนตัวเองหรอก”  โบนิตาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

                “อย่าร้อง  ถ้าร้องจะถูกจูบนะ”

                “เอาซิ  คุณจะทำอะไรกับฉันก็ได้อยู่แล้ว  ฉันมัน  อื้อ”  ปากหนาฉกฉวยลงมาทาบทับปากบางอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลทำเอาโบนิตานิ่งงันไป

                “ขอโทษ  รู้ว่าโกรธ  ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างเลย”

                “ไม่ต้องค่ะ  ฉันไม่ต้องการ”

                “ต้องการหรือไม่ต้องการเธอก็ต้องเป็นเมียฉัน”

                “เมียเก็บเหรอค่ะ”

                “อยากเป็นหรือไงถึงพูด”

                “คุณพูด  ฉันเอาคำพูดคุณมาพูดไง”

                “ไม่เอาซิโบวี่จะเสียงดังทำไม  ไม่เจ็บคอเหรอ”  เธนพูดยิ้มๆ

                “ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”

                “โอเค  ฉันจะออกไปอยู่ข้างนอก  เธอก็พักผ่อน  อย่าดื้อ  ไม่งั้นได้เห็นหน้าฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแน่”

                “คนใจร้าย”  โบนิตาว่าก่อนจะเช็ดน้ำตาที่คลออยู่ที่ตาสวย

                หลายชั่วโมงต่อมา

                เมืองกูรีตีบา  บราซิล

                “โบวี่ถึงแล้ว”   เธนเข้ามาปลุก  โบนิตาพยายามลืมตาก่อนจะค่อยลุก

                “ไหวไหม”

                “ไม่ต้องยุ่ง”

                “โบวี่อย่าดื้อ”

                “คุณนั่นแหล่ะดื้อ”

                “จะเอาแบบนี้ใช่ไหม”  เธนว่าก่อนจะเดินหนีออกไป  โบวี่ตานิ่งไปด้วยความน้อยใจทำให้อยากจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว

                “คุณโบล่ะครับเจ้านาย”

                “กำลังเดินลงมา”   เธนว่าก่อนจะหันไปมองร่างบางทีเดินหน้าเศร้าจนมาถึงเขา

                “ขึ้นรถ  ฉันจะไปอีกคัน”  เธนว่าก่อนจะตรงไปยังรถอีกคันที่อยู่หลังคันที่โบนิตาจะขึ้น

                “ขึ้นรถเถอะครับ”

                “ค่ะ”  โบนิตาพูดเสียงแผ่วก่อนจะขึ้นรถ  พอขึ้นรถน้ำตาก็ไหลออกมาจนโรลที่เป็นคนขับรถถึงกับตกใจ

                “คุณโบ  เป็นอะไรครับ”

                “เปล่าค่ะ”

                “น้อยใจเจ้านายเหรอครับ”

                “ฉันมีสิทธิ์อะไรไปน้อยใจเขาค่ะ”

                “เจ้านายก็ปากแข็ง  ดื้อ  เอาแต่ใจ  คุณโบอย่าถือเลยนะครับ”

                “ฉันต้องยอมให้เขาทำอะไรก็ได้หรือไงค่ะ”  โบนิตาว่า

                “ไม่ใช่อย่างนั้นครับ”

                “อย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ”  โบนิตาหันไปมองนอกรถโดยไม่พูดอะไรอีกจนโรลก็เป็นห่วง  กลัวความสัมพันธ์ของเจ้านายและโบนิตาจะแย่ลง

                คฤหาสน์บิลแบล็ค

                “หนูมาแล้วเหรอ  เหนื่อยไหม”  คุณวาลินีเดินออกมาต้อนรับโบนิตาด้วยตัวเอง

                “สวัสดีค่ะ”

                “หน้าซีดไม่สบายหรือเปล่า”  คุณวาลินีถาม

                “ผมขอตัวก่อนนะครับ”  โบนิตามองตามอีกฝ่ายด้วยความน้อยใจ  จนคุณวาลินีสงสัย

                “ทะเลาะกันหรือเปล่า”

                “เปล่าค่ะ”

                “งั้นไปพักดีกว่า”  คุณวาลินีว่าก่อนจะพาไปยังห้องที่ตนให้เด็กๆจัดไว้

                “ขอบคุณนะคะ”

                “ต้องการอะไรก็บอกสาวใช้หรือแม่บ้านได้เลยนะ”  คุณวาลินีว่า

                “ค่ะ”

                “งั้นเจอกันตอนเย็นนะ”  คุณวาลินีบอกก่อนจะออกจากห้อง  และตรงไปยังห้องลูกชายตัวดีทันที

                “เราโกรธอะไรหนูโบ”

                “ก็เขาเกลียดหน้าผม”

                “ไปทำอะไรให้เขาล่ะ”  คุณวาลินีย้อน

                “ก็แค่จับทำเมีย”  

                “ตาเธน  ลูก  ลูกทำอย่างนี้ได้ไง”

                “ก็เขาอยากหนีผมทำไม”

                “ไปขอโทษหนูโบเดี๋ยวนี้”

                “ขอโทษแล้ว  เขาไม่สนใจเองนี่ครับ”

                “อย่ามาทำนิสัยแบบนี้ให้แม่เห็นเราทำให้หนูโบเสียหาย”

                “ก็จะรับผิดชอบ  แต่ไม่เอาเอง”

                “ตาเธน”

                “ผมอยากพักครับ”

                “แม่เตือนแล้วนะ  ถ้าหนูโบเสียใจแม่จะเอาเรื่องเรา”  คุณวาลินีออกไปทันทีที่พูดจบ

                “ถ้าหนีได้อีกก็ลองดูโบวี่”  เธนว่า  เขาอยากจะปลอบร่างบางใจจะขาดแต่สายตาที่อีกฝ่ายส่งมาให้ทำเอาเขาแทบจะไม่กล้าเข้าใกล้  สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียด  เสียใจ  อะไรอีกมากมายที่เขาได้รับรู้ นั่นทำให้เขาเจ็บแปลบที่หัวใจแปลกๆ

                หนึ่งทุ่ม

                “ยินดีต้อนรับอย่างเป็นทางการนะหนูโบ”  คุณไททันบอก

                “ขอบคุณค่ะ”  โบนิตาว่า

                “ทานเยอะๆนะ ไม่ชอบอะไรก็บอกได้เลย”  คุณวาลินีพูดเอาใจเพราะรู้ว่าลูกชายตัวดีทำอะไรกับร่างบางไว้บ้าง

                “ขอบคุณนะคะ”

                “กินอย่าเขี่ยโบวี่”  เธนอดพูดไม่ได้”

                “...”  โบนิตาไม่ตอบ  ทำเอาคุณไททันมองทั้งสองอย่างแปลกใจ

                “ไม่หิวก็ไม่ต้องทานก็ได้นะ”  คุณวาลินีว่า

                “ไม่หิวก็ต้องทาน  เดี๋ยวเป็นโรคกระเพราะ”  เธนว่า

                “...”

                “โบวี่  จะให้ป้อนไหม”  เธนพูดขู่ออกมา

                “ไม่ต้อง”  โบนิตาสะบัดเสียงใส่อีกฝ่ายอย่างลืมตัวเพราะคิดว่าอยู่กันแค่สองคน

                “พูดดีๆ”  เธนว่า

                “อย่าดุหนูโบตาเธน”  คุณวาลินีว่า

                “อย่าเอาใจมากครับแม่”  เธนว่า

                “แกนั้นแหล่ะเงียบและก็กิน”  คุณไททันว่า  และไม่นานความเงียบก็บังเกิดขึ้นเมื่อทุกคนหันมาทานอาหารโดยไม่พูดไม่จากันอีกจนถึงช่วงอาหารหวาน

                “รับของหวานไหมหนูโบ”

                “ไม่แล้วค่ะ  หนูอิ่ม”  โบนิตาว่า

                “กินเสร็จไปคุยกับฉันที่ห้องทำงานหน่อย”  คุณไททันบอกเธน

                “ครับ”

                “เราไปเดินย่อยอาหารที่หน้าบ้านกันนะ”  คุณวาลินีชวนโบนิตา  โบนิตาก็พยักหน้ารับเพราะต้องการบรรยากาศที่สดชื่นที่สุดในตอนนี้

                “หนูชอบที่นี่ไหม”

                “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของหนู”

                “แต่หนูเป็นสะใภ้ฉันแล้วนะ”

                “คุณทราบ”  โบนิตาอึ้งไป

                “อย่าตกใจเลย  ฉันไปเค้นเอาความจริงกับลูกชายตัวดีมา  หนูต้องเรียกฉันว่าแม่ได้แล้วนะ”

                “แต่ว่าหนู”

                “อย่าเอาความไม่เหมาะมาพูด  เราคุยกันแล้ว”

                “หนูทราบค่ะ  แต่หนูรู้ตัวเองดี”

                “อย่าดูถูกตัวเอง”

                “....”      

                “ยังไงหนูก็เป็นสะใภ้ของบิลแบล็ค  อย่าอ่อนแอ  เข้าใจที่แม่บอกใช่ไหม”  คำว่าแม่ทำให้หัวใจของโบนิตาอุ่นวาบ

                “ค่ะ  คุณแม่”  โบนิตาว่าก่อนจะสวมกอดคุณวาลินี  คุณวาลินีก็กอดตอบด้วยความเอ็นดูเช่นกัน


(วันนี้มาไวนะคะ  จัดไปก่อนหนึ่งตอน  ขอตัวไปรีไรท์เรื่ืองเก่าก่อนนะคะ  เมื่อวายไม่ได้มาอัพเพราะเดินสายแต่เช้า  กลับมาปวดหัวเลยไม่ได้แต่งเลย  สำหรับวันนี้แค่นี้ก่อนเน้อ  บายค่ะ)

        แสดง 8 - 8
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 570725 คน
   › คะแนนโหวต 2468 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :